16 februari 2017

CVS blijkt een metabole stoornis te zijn.

 

CVS blijkt een metabole stoornis te zijn. Dat blijkt uit Noors en Australisch onderzoek. Officieel gelooft Volksgezondheid nog altijd dat CVS een psychosomatische aandoening is en dat de beste behandeling een combinatie is van kinesitherapie en cognitieve gedragstherapie. Een groot voorstander van deze stelling is professor Dirk Vogelaers van de UGent en adviseur van Volksgezondheid, die zich beroept op de grote, invloedrijke, in 2011 gepubliceerde PACE-studie.

Inmiddels zijn de Britse onderzoekers die deze studie deden, teruggefloten en hebben ze toegegeven dat ze fouten hebben gemaakt. Noorse onderzoekers stellen nu dat het chronische vermoeidheid syndroom (CVS) wordt veroorzaakt doordat het lichaam overschakelt naar minder efficiënte manieren van energieopwekking . Hun stelling wordt bevestigd door verschillende onafhankelijke onderzoeksresultaten die suggereren dat CVS-patiënten hun vermogen verliezen om op een normale manier uit koolhydraten cellulaire energie op te wekken. Wie aan CVS lijdt wekt geen energie op uit suiker zoals gebruikelijk, maar gebruikt andere brandstoffen, met lagere opbrengst, zoals aminozuren en vetten. Dit soort van de metabole switch produceert lactaat, wat zich ophoopt in de spieren en verklaring is voor de pijn. Dit gebrek aan energie, de opstapeling van lactaat en de kortademigheid zou verklaren waarom zelfs milde oefening vermoeiend en pijnlijk kan zijn. Kinesitherapie is dus geen goed idee. Cognitieve gedragstherapie is zinloos.


Øystein Fluge van  het Haukeland University Hospital in Bergen , Noorwegen, en zijn collega's, bestudeerden aminozuren in 200 mensen met CVS en 102 mensen zonder de ziekte. De niveaus van sommige aminozuren in het bloed van vrouwen met CVS waren abnormaal laag – in het bijzonder wat betreft de soorten aminozuur die door het lichaam als een alternatieve brandstofbron gebruikt kunnen worden. Deze tekorten werden niet gezien bij mannen met CVS, maar dat zou wordt verklaard doordat mannen de neiging hebben om aminozuren uit hun spieren te halen, in plaats van uit hun bloed. En het team zag hogere niveaus van een specifiek aminozuur wat een teken is van een dergelijk proces. "Zowel mannelijke als vrouwelijke CVS patiënten delen wellicht dezelfde obstructie in de koolhydraatstofwisseling , maar de mannen compenseren dit anders," zegt Fluge in de Journal of Clinical Investigation.


Beide geslachten hadden hoge niveaus aan verschillende enzymen die de pyruvaatdehydrogenase (PDH) onderdrukken. De PDH is essentieel voor de verwerking van koolhydraten en suikers in de mitochondriën van een cel. Fluge denkt dat de PDH-functie gestoord is bij mensen met CVS, maar dat het gebrek spontaan kan herstellen. Chris Armstrong van de Universiteit van Melbourne, Australië, ontdekte eveneens anomalieën in de aminozuurniveaus. Hij vergelijkt het mechanisme achter CVS met de hongerdood: "Wanneer mensen met honger worden geconfronteerd, gebruikt het lichaam aminozuren en vetzuren voor de energievoorziening en om de glucoseniveaus die essentieel zijn voor de hersenen en de spieren, zo hoog mogelijk te houden. Het lichaam eet zichzelf op."


Maar wat triggert de overstap van het lichaam naar een ander metabolismemethode? Fluge denkt dat iemands eigen immuunsysteem op de PDH inwerkt, wat mogelijk veroorzaakt wordt door een milde infectie. Zijn team heeft eerder al aangetoond dat het teniet doen van een specifieke soort witte bloedcellen, B-cellen genoemd, verlichting lijkt te brengen. Deze witte bloedcellen maken antilichamen aan en Fluge vermoedt dat sommige van die antilichamen ook de PDH verstoren.

Het team heeft in Noorwegen een grote trial opgezet met het kankermedicijn rituximab, die deze antilichamen vernietigt. De resultaten worden volgend jaar verwacht. Kort gezegd suggereren deze metabole benaderingen dat CVS een biochemische oorzaak heeft. "Het is zeker een fysiologisch effect dat we observeren, en niet psychosomatisch, daar verwed ik mijn hoofd om," zegt Armstrong in The New Scientist. Een paar weken geleden promootte de minister nog kinesitherapie voor CVS-patiënten.


Marc van Impe

Bron: MediQuality


Journal reference: Journal of Clinical Investigation, http://dx.doi.org/10.1172/jci.insight.89376

 

 

 

09:00 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

14 februari 2017

Liefdesstofje maakt darmen verdraagzaam voor bacteriën

 

Van het Prikkelbare Darmsyndroom wordt wel eens gedacht dat het syndroom vooral tussen de oren zit, maar met deze ontdekking lijkt het bewijs geleverd dat het wel degelijk in de darmen zit.
Onderzoekers van de afdeling Maag-, Lever- en Darmziekten van het Rotterdamse Erasmus MC hebben ontdekt dat het afweersysteem in de darmen een stofje aanmaakt dat ervoor zorgt dat de miljarden bacteriën die in de darmen leven daar ‘liefdevol' worden gekoesterd. Zij publiceren over dit biochemische proces in de nieuwste editie van Immunity dat vandaag, op Valentijnsdag, verschijnt.


Maikel Peppelenbosch, hoofd van het MDL-laboratorium, beschrijft in het artikel dat bij de afbraak van het aminozuur tryptofaan een stof vrijkomt die het afweersysteem vertelt dat het verdraagzaam moet reageren op de darmbacteriën. ,,Een van de afbraakproducten van tryptofaan, kynurenine, blijkt als een liefdesdrankje te werken voor de dendritische cellen van het afweersysteem. Die geven onder invloed van kynurenine de boodschap af dat het afweersysteem de darmcellen met rust mag laten.''


In de hersenen zorgt de afbraak van tryptofaan voor de aanmaak van serotonine. Serotonine staat al lang bekend als ‘love hormone'. De ontdekking van het effect van het ‘liefdesstofje' in de darmen kan een stap vooruit zijn voor de behandeling van mensen met darmaandoeningen zoals de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa. Maar ook voor de talloze patiënten met het vaak onbegrepen Prikkelbare Darmsyndroom. Bij deze patiëntencategorieën reageert het afweersysteem juist veel te fanatiek op de darmflora.


Het Prikkelbare Darmsyndroom is een omvangrijk maar miskend probleem. Schattingen lopen uiteen, maar gedacht wordt dat vijf tot twintig procent van de bevolking er in min of meerdere mate last van heeft. ,,Bij mensen met het Prikkelbare Darmsyndroom viel het al op dat ze relatief vaak producten als gedroogde worstjes eten,'' vertelt Peppelenbosch.


,,Wellicht blijkt daaruit dat deze patiënten een soort natuurlijke behoefte hebben aan veel tryptofaan omdat bij de afbraak ervan kynurenine vrij komt.'' De oorzaak van het Prikkelbare Darmsyndroom blijft bij het merendeel van de patiënten onbegrepen. ,,Er werd wel eens gedacht dat het syndroom vooral tussen de oren zit. De darmen lijken nu eenmaal zeer gevoelig voor stress. Maar met deze ontdekking lijkt het bewijs geleverd dat het wel degelijk in de darmen zit.''
Vervolgonderzoek zal meer duidelijkheid moeten geven over de behoefte aan tryptofaanrijk voedsel die patiënten met Prikkelbare Darmsyndroom vaak aan den dag leggen. Ook zal moeten worden onderzocht hoe de ontrafeling van dit biochemische proces kan helpen bij het vinden van nieuwe geneesmiddelen voor darmziekten.


Peppelenbosch voerde de studie uit in nauwe samenwerking met zijn Italiaanse collega Ursula Grohmann van de Universiteit van Perugia. Het artikel is te vinden op de website van Immunity. Bekijk ook het filmpje waarin Maikel Peppelenbosch zijn bevinding toelicht: https://youtu.be/gfD6iYoxQ6A

Marc van Impe

 

Bron : MediQuality

10:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

26 september 2016

Harvard pleegde fraude in opdracht van suikerindustrie

Dacht u dat vet de hoofdschuldige is voor vaat-en hartziekten, vergeet dan maar wat u geleerd hebt. En wuif die argumenten van uw dieetdeskundige maar weg. U bent bedrogen.

Want uit documenten van Harvard, de University of Illinois en andere universiteiten die ontdekt werden door Cristin E. Kearns, een postdoctoraal student aan de University of California, San Francisco, en die gepubliceerd recent gepubliceerd werden in de JAMA Internal Medicine blijkt dat de suikerindustrie in de loop van de jaren zestig wetenschappers van Harvard University cash betaald heeft voor rapporten waaruit moest afgeleid worden dat er geen link bestaat tussen suikerconsumptie en hartziekten en die verzadigde vetzuren de schuld gaven voor wat toen een epidemie van hart- en vaatziekten werd.

De affaire werd in 1964 opgestart door John Hickson, een topman van de suikerindustrie, die kennis had gekregen van een onderzoek van Ancel Keys, een prominente fysioloog van Minnesota die stelde dat vetten en cholesterol de belangrijkste oorzaak voor hartziekten waren. Hickson engageerde de Harvard wetenschappers en controleerde elke paper die ze wilden publiceren. Harvard's Dr. Hegsted schreef letterlijk: "We are well aware of your particular interest and will cover this as well as we can."

Uit de geheim gehouden documenten blijkt dat de consument en de wetenschap gedurende meer dan vijf decennia om de tuin werden geleid in verband met de rol van voeding bij hart-en vaatziekten, Volgens professor Stanton Glantz van de U.C.S.F. werden de hedendaagse voedingsaanbevelingen grotendeels gevormd door de suikerindustrie. Uit de documenten blijkt dat de toenmalige Sugar Research Foundation, vandaag de Sugar Association, in 1967 drie Harvard wetenschappers het equivalent van $50.000 betaalde voor een overzichtsartikel http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/5339699 waarin op zijn zachtst zeer zorgvuldig onderzoek over suiker, vetten en hartziekten gemanipuleerd werden.

De studies verschenen in het prestigieuze New England Journal of Medicine, en minimaliseerden de link tussen suiker en hart- en vaatziekten en overdreven de rol van verzadigde vetzuren. Hoewel van bij publicatie contestatie ontstond slaagde een bedrijf als Coca-Cola er in om gedurende meer dan 50 jaar de waarheid naar haar hand te zetten. Vorig jaar reeds schreef de The New York Times dat Coca-Cola miljoenen dollars geïnvesteerd had in research die het verband tussen gesuikerde dranken en obesitas moest weerleggen. En recent nog, in juni, onthulde The Associated Press dat snoepfabrikanten studies sponsorden waaruit moest blijken dat snoepende kinderen minder wogen dan kinderen die fruit en groentensnacks gebruikten.

De Harvard wetenschappers worden met naam en toenaam genoemd, zoals dr. D. Mark Hegsted, die hoofd werd van het voedingsdepartement van het United States Department of Agriculture, en die in 1977 de auteur was van de basisguidelines voor een gezond dieet die ook door het Belgisch ministerie gevolgd werden en waarop de voedingsgpiramide gebaseerd is. Een andere was Dr. Fredrick J. Stare, voorzitter van het Harvard Nutrition Department.

Continue reading the main story

In een antwoord aan de JAMA zegt de Sugar Association dat ze in 1967 geen enkele wet heeft overtreden en dat medische vakbladen niet verplicht waren om sponsors te vermelden. The New England Journal of Medicine doet dit overigens pas sinds 1984. Maar "grotere transparantie zou wenselijk geweest zijn" Aldus een cynisch commentaar van The Sugar Association. "Suiker is overigens niet de enige schuldige wat betreft hart- en vaatziekten."

Maar Dr. Glantz hamert erop dat miljoenen Amerikanen en wereldwijd miljarden mensen een total fout voedingsadvies volgden, sterker nog, dat ze geculpabiliseerd werden en soms gesanctioneerd. Zo werden patiënten door hun ziekteverzekering in de kou gezet omdat ze " te vet aten". De American Heart Association en de World Health Organization moeten nu hun standpunt herzien en hebben daar moeite mee. Volgens Marion Nestle, professor aan de New York University, in een editoriaal bij het artikel in de Jama maak je zelden zo'n gigantisch bedrog mee. Dr. Walter Willett, voorzitter van de Harvard T. H. Chan School of Public Health, erkent de academische conflict-of-interest en zegt dat de regels aan zijn universiteit sinds eind van de Jaren zestig drastisch veranderd zijn. Volgens hem bewijst dit voorval dat research beter gefinancierd kan worden door de overheid dan door de industrie.

Deze publiceerde de FDA de criteria waaraan nieuw onderzoek moet voldoen. http://www.nejm.org/doi/pdf/10.1056/NEJMsr1611785

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

08:41 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)