25 augustus 2014

De politiepraktijken van het RIZIV

In de Oriëntatienota van RIZIV over hoe het nu verder moet met de chronische zorg in ons land, wordt heel wat papier volgeschreven over het empowerment van de chronische patiënt. In het gobbledegook dat zo graag gehanteerd wordt aan de Tervurenlaan, heet het dat het RIZIV zo wil dat "patiënten en hun mantelzorgers kwalitatieve en geïndividualiseerde informatie aanbieden op een aangepast niveau door via toegang tot het eigen multidisciplinair patiëntendossier ook toegang te geven tot kwalitatieve informatiebronnen."
"In eerste instantie is het de bedoeling dat de patiënt en de mantelzorger inzicht verwerven in de eigen ziektetoestand en de mogelijkheden om dit te behandelen of de evolutie af te remmen." Bent u nog mee? Hoe het in de praktijk gaat , leest u hieronder.
Het begrip empowerment staat voor autonomie, steun, aanvaarding en verbetering van de leefsituatie. De patiënt moet van een lijdzame zieke vervellen tot een actieve, assertieve, taalvaardige, bewust reagerende patiënt die niet langer onmachtig is. Hij moet greep krijgen op zijn situatie, autonoom beslissingen nemen en dat liefst in samenspraak met zijn arts. Verschillende berichten die ons deze zomer bereikten, bewijzen dat het RIZIV enerzijds dat evangelie preekt en anderzijds zijn inquisitie op pad stuurt met draconische maatregelen tegen om even het wie die zijn die mooie boodschap in de praktijk durft om te zetten.
Een huisarts uit de Brusselse rand signaleerde ons het geval van een patiënte die actief is een zelfhulpgroep. Ze blogt, beheert een website, helpt lotgenoten met raad en daad en kreeg een controlegeneesheer van het RIZIV op bezoek. Wie kan bloggen, kan werken, stelde die boudweg, en dreigt nu haar uitkering van 600 euro af te nemen. Ongetwijfeld kadert dit binnen een beleid dat de patiënt ertoe wil aanzetten zijn leven op een positieve manier in handen te nemen en zo tot meer sociale participatie te komen.
Een specialist uit Waals Brabant meldt ons een patiënt wiens uitkering gestopt werd omdat deze op Facebook foto's gepost had van een vakantie in Frankrijk. Ongeoorloofd naar het buitenland op reis geweest, zei de controleur van het RIZIV, zonder toestemming van de adviserende geneesheer van het ziekenfonds.
Een professor mailde over een patiënt die op zijn verzoek deelnam aan een aantal lezingen voor lotgenoten. Wie lezingen kan geven en zich kan verplaatsen, kan ook werken, oordeelde de controlearts van het RIZIV. Schorsing volgde.
Een zestigjarige patiënte, alleenstaande en motorisch beperkt, werd bij de controlearts geroepen. Die liet een potlood vallen. De patiënte bukte zich, raapte het potlood op en werd geschorst. Wie zich kan bukken, kan werken, luidde het deskundige oordeel.
En Guillaume Vanderstighelen, oprichter van een het reclamebureau Duval Guillaume schrijft in zijn kroniek in Knack over zijn mindervalide vriend wiens ruggenwervels aan elkaar zijn gepind met een kilo roestvrij staal en die op zeiltocht naar Denemarken ging. Het werd zwaar weer, de vriend verrekte van de pijn, maar kwam behouden thuis. "Tom vond het geweldig. Of hij nu thuis ligt te vergaan van de pijn of op een boot, wat maakt het uit? Onze boot is uitgerust met elektrische lieren. Spierkracht is niet vereist. Alleen zijn ervaren oog." Tom was ex-zeiler. Hij is nu ook ex-steungerechtigde want de controlearts van het RIZIV verklaarde hem arbeidsgeschikt. "Je moet al goed weten waar je zoekt, en dat wist die arts dus," schrijft Guillaume.
Ik vraag om uitleg bij onze Rijksdienst. Daar luidt het dat wie het niet eens is  met de schorsing altijd in beroep kan gaan bij de Arbeidsrechtbank. Dat hier een procedure aan vasthangt van minstens twee jaar vertelt men er niet bij. Dat er nieuwe zogenaamde expertises volgen die gegarandeerd negatief uitdraaien voor de patiënt weet iedereen met ervaring. De rechtbank doet daarvoor het liefst een beroep op psychiaters. Een citaat uit zo'n 'expertise': "Patiënte had een moeilijke relatie met haar vader. Haar huwelijk liep na zes jaar stuk. Ze is weliswaar gehandicapt maar niet voor 66% en kan dus terug aan het werk." Met de lijvige documentatie die haar huisarts meestuurde werd geen rekening gehouden. Ook niet met de slijtage die ze na vierentwintig jaar ziekenhuisverpleegkundige met zich meesleurde.
Het ergste is dat het artsen zijn die zich tot dergelijke politiepraktijken lenen. Digitale inbraak, sociale spionage, diefstal van privacy.
Er wacht onze nieuwe minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken heel wat werk.


Marc van Impe

 

 

Bron : MediQuality

16:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)