13 augustus 2017

Eet geen yoghurt in een Vlaams ziekenhuis


In Frankrijk kan je kiezen welke wijn je bij je lunch krijgt. Hoe het daar gaat leest u in een vakantiebijdrage hiernaast. In Vlaanderen mag je blij zijn dat je kan kiezen tussen plat- of spuitwater. Hier is het in onze ziekenhuizen culinair gezien een ramp. Knack publiceert deze week het rapport van het FAVV over de kwaliteit van onze ziekenhuiskeuken: 38 ziekenhuizen of 1 op de 3 kregen een slecht rapport - een even slechte balans als vijf jaar geleden. Op de gevangeniskeukens na scoorde in 2016 geen enkele ander type grootkeuken (zoals ook die in scholen, kinderopvang, melkkeukens, rusthuizen) zo slecht.


Vlaanderen telt 116 ziekenhuiskeukens die zelf voedsel bereiden. Maar de regel wat we zelf doen, doen we beter, geldt hier niet. Dat blijkt uit het tweejaarlijks rapport van het Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen (FAVV). Dat controleert, aan de hand van verschillende checklists, onder meer de infrastructuur, inrichting en hygiëne van de keukens, de traceerbaarheid van producten, en allerhande administratieve verplichtingen. Dominique Vandijck, directeur kwaliteitsbeleid van de Vlaamse ziekenhuiskoepel Zorgnet-Icuro is verrast maar er is geen reden voor paniek: 'Patiënten hoeven niet bang te zijn: het eten in Vlaamse ziekenhuizen zal hen niet nog zieker maken. Ja, je kunt er al eens een potje yoghurt aantreffen dat over datum is. Maar de kans is minimaal dat je een maag-darmontsteking door besmet voedsel oploopt. ' Tiens, in Kortrijk trof de inspectie in 2014 'diverse vervallen yoghurtpotjes' aan, 'vervallen kaas en beschimmelde room'. En in de Izegemse Sint-Jozefskliniek bleek dan weer de yoghurt te warm (11,8 °C); om diezelfde reden nam het voedselagentschap in het AZ Delta in Roeselare yoghurtpotjes in beslag. In het Sint-Andriesziekenhuis in Tielt stond yoghurt met een verstreken TGT-datum in de koelkast van een afdeling. Op dessertjes in de patiëntenkoelkast ontbrak dan weer de houdbaarheidsdatum. Ook in het psychiatrisch ziekenhuis Gezondheidszorg H. Familie in Kortrijk trof de voedselinspectie 'diverse vervallen yoghurtpotjes in ontbijtkarren en afdelingsfrigo's' aan. Verder lag er in een afdeling 'vervallen kaas in grote frigo' en 'beschimmelde vervallen room'.


De bewaartemperatuur is een van de belangrijkste aandachtspunten. Wat blijkt? 17 Vlaamse ziekenhuiskeukens zondigden tegen de temperatuurnorm voor gekoelde levensmiddelen; 4 keukens overtraden de norm voor diepvriesproducten. Enkele voorbeelden. Tijdens een inspectie bij het Imeldaziekenhuis in Bonheiden troffen de inspecteurs een half karton consumptie-ijs aan dat meteen moest vernietigd. In het Centrum voor Psychotherapie in Kapellen troffen de inspecteurs in een koelvitrine couscoussalade aan op 12,3 °C. In het Koningin Elisabeth Instituut in Oostduinkerke bleek de temperatuur van gesneden groenten te hoog, net zoals die van de diepvriescel in de warme keuken. Op Campus Gasthuisberg en Campus Pellenberg van het UZ Leuven gold hetzelfde voor de temperatuur van de saladbars. In het AZ Monica in Deurne werden bereide producten, zoals de zalmsalade, niet snel genoeg gekoeld. In 12 Vlaamse ziekenhuiskeukens werden bedorven levensmiddelen aangetroffen. In het AZ Sint-Elisabeth in Zottegem vond het FAVV 3 pakken gerookte kalkoenreepjes die al een dag vervallen waren. Ook in het AZ Diest bleken 2 stukken gebakken vleeskoek 'met 1 dag overschreden'. Nog andere delicatessen waren over tijd: gerookte zalm in de Sint-Jozefskliniek in Izegem (2 dagen over tijd), 1 pak knolselder en 2 porties pudding op de Campus Reepkaai van het AZ Groeninge in Kortrijk en een verpakking van 1 kilo koolsla (3 dagen over tijd) in het AZ Lokeren. In de koude keuken van het AZ Delta, Campus Menen was een 'stuk vlees' zelfs vier dagen over tijd. Vers voedsel is dus geen garantie, maar voeding uit blik al evenmin. De besmetting begint al bij de opening van het blik. 7 Vlaamse ziekenhuiskeukens overtraden die norm. Zoals het Gentse AZ Jan Palfijn, site Watersportbaan waar de pin van de open vuil was. Zelfde vaststelling in het Imeldaziekenhuis in Bonheiden en het AZ Lokeren. Maar er is meer. Het FAVV stelde in liefst 33 Vlaamse ziekenhuizen vast dat de keukeninstallaties smerig waren. Zo noteerde een inspecteur bij de Leuvense Campus Oude Baan van het UPC Sint-Kamillus: 'Broodkeuken: frigo vuil, vensterbank raam stoffig, in hoek, snijmachine opgedroogde resten. Ziekenhuiskeuken: rubbers diepvriezer vuil, plint onderaan kast kapot.' Bij de Bundeling Zorginitiatieven Oostende bleek de magnetron in de warme keuken vuil en was het schoonmaakmateriaal in afwasruimte 'niet proper'. In het AZ Zeno, Campus Blankenberge, vertoonde het rubber van de koelkast in de cafetaria schimmelvorming. Op de wielen van sommige voedselkarren zat roest. Uit dat inspectieverslag: 'Alle ruimtes zijn verouderd, tegels aan de muren vertonen barsten, deuren vertonen verfafschilfering, radiators vertonen roestvorming (...) in de koude keuken zijn de tegels gebarsten en is de muur op verschillende plaatsen vuil.' In de Izegemse Sint-Jozefskliniek bleken de magnetrons in de cafetaria en op een afdeling 'niet proper'. Daar zag de controleur ook 'stofvorming ter hoogte van de ventilator in de afwaskeuken' en 'schimmelvorming ter hoogte van het plafond aan de transportband'. In het Psychiatrisch Centrum Sint-Hiëronymus in Sint-Niklaas was het rubber van het koelelement in het restaurant bevuild, in het AZ Delta, Campus Wilgenstraat in Roeselare troffen de inspecteurs vuile magnetrons en roestvorming in de warme keuken aan. In het Psychiatrisch Ziekenhuis Stuivenberg in Antwerpen noteerde het FAVV: 'Heel wat voedingsresten op de keukenkasten, microgolfoven, croque-ijzer, broodrooster, in de lades en op het kookmateriaal/servies.'


De op een na meest frequente inbreuk is de 'contaminatie' van levensmiddelen. 28 Vlaamse ziekenhuiskeukens overtraden die norm. In een koelcel van het Imeldaziekenhuis Bonheiden werden, bereide producten niet afgedekt. 'Er staan eveneens vuile producten en karton in deze koelcel.' Verder noteerde de inspecteur dat in het restaurant en in de koelcel soep op de grond werd gezet, niet afgedekt. In het AZ Zeno, Campus Blankenberge bleek de rooster van de ventilator in de zuivelkoelkast vervuild. In het Leuvense Heilig Hartziekenhuis drupte water van de airconditioning op de verpakkingsmachine van de charcuterie. Bij het Psychiatrisch Centrum Sint-Hiëronymus in Sint-Niklaas stelde het FAVV vast dat de siliconen aan de werktafel van de vaatwasser beschimmeld waren en de airco in de vaatwasruimte bevuild. En in het Medisch Centrum Kaai 142, een hulpdienst in de Antwerpse haven, stonden op een schap aan een keukenwand voeding, verpakkings- en kookmateriaal en boodschappentassen door mekaar. Op een schap naast de voeding trof het FAVV zelfs een spuitbus tegen mieren aan. Vijf jaar geleden leidde het verslag van het FAVV tot parlementaire vragen. Volgens Dominique Vandijck is het de fout van het personeelsbeleid: 'De verhouding verpleegkundigen/patiënten is nergens in Europa, op Spanje na, al zo laag als in België. Moet er op de personeelsuitgaven bespaard worden, dan komen logischerwijze eerst de niet-zorgdepartementen aan bod, zoals de keukens. Ook op de vorming, training en opleiding van het keukenpersoneel wordt gemakshalve sneller bespaard.' Ook is de infrastructuur van de Vlaamse ziekenhuizen is relatief verouderd. Ten slotte wijst Vandijck op het klassieke argument: de 'budgettair precaire tijden'.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

13:52 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

11 mei 2011

Een dag in het leven

Het ziekenhuis waar ik verbleef heeft de terechte reputatie een van de beste van de streek te zijn. De artsen zijn competent, de apparatuur blinkt en zoemt dat het een lieve lust is, het onthaal is zo vriendelijk als onthaal wezen kan en daarmee wil ik niets gezegd hebben,  de verpleging is een voorbeeld van dienstvaardigheid, de morele, geestelijke, sociale en psychologische consulenten zijn onzichtbaar zoals het hoort en zelfs op de restaurantruimte voor bezoekers kan sinds verbouwingen niets meer gezegd worden.  In dit prachtziekenhuis zijn er bezinningsruimten bij de vleet en voor wie zich wil storten in de abyss van  het totale nirwana is er een waaier aan televisieaanbiedingen inclusief drie versies van de RAI, wat ik kort na de overbrenging uit de recovery ten zeerste kan aanraden. Ik zag er –op het scherm, bedoel ik- de nieuwste verpleegstersmode en ik zweer –hiervoor zou je je tonsillen rauw laten knippen.

 Vanuit de afdeling waar ik lag keek ik uit op een muur die zo gifgroen geschilderd was, wat achteraf na inspectie van het uniform van de dames  achter de balie en de aankleding van de cafetaria de stamkleur van het ziekenhuis bleek te zijn. Deze kleur kan alleen maar ontsproten zijn aan het brein van een vrijgestelde van een meerderheidsvakbond die teveel verblijf genoot  in het paviljoen creatief met kurk en andere wegwerpmaterialen. Een kleur die zegt: wegwezen, en wel zo snel mogelijk.  Een kleur die je wakker schudt. Een biopsychosociale emmer koud water in je ochtendgezicht.

Ik genoot van het ritueel. De temperatuur van mijn oor blijkt 36.2 te zijn om vijf uur ’s ochtends en nauwelijks hoger in de loop van de dag. Dat weten we – nu we om de twee uur gemeten zijn- voor goed. Mijn bloeddruk, mijn glycemie, de kleur en de hoeveelheid van mijn plas – nooit heeft iemand zo lief gevraagd of ik al geplast had- , mijn hartslag, de strakheid van mijn onderlaken, de zachtheid van mijn kussen, alle parameters werden met de regelmaat van een klok gecontroleerd. 

Er kwam water en koffie, en nog meer water en koffie, en tenslotte kwam er lunch.

Wil iemand me de naam van de kok doorspelen, ik beloof absolute geheimhouding, dan kan ik er de navy seals op af sturen. Wie zo een zalm durft te vermoorden, wie dit met worteltjes en patatjes aandurft, die verdient een hielspoor. En toen was het nog zes uur wachten op het avondmaal.

Marc van Impe

09:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)