08 oktober 2011

Soutane

De Europese Commissie heeft het voor ons gezegd: de ziekenfondsen zijn niet de vertegenwoordigers van de patiënten, het zijn aanbieders van verzekeringsproducten en het maakt niet uit of ze dat op commerciële of coöperatieve basis doen. De ziekenfondsen verdedigen dan ook niet de belangen van de patiënten maar hun eigen belangen. Van welke ideologie, zuil of politieke groep ze ook deel uitmaken. En niet alleen de EC zegt dit. Ook de Oeso waar onze ontslagnemende premier straks mee het mooi weer gaat maken, onderschrijft die stelling. Uit een recente studie van dit zeer gerespecteerde orgaan blijkt dat ons land geen enkel punt scoort op de schaal van het betrekken van patiënten bij de besluitvorming inzake gezondheidszorg. Ze worden niet betrokken bij de erkenning van terug te betalen geneesmiddelen, zij hebben geen fluit te zeggen over de behandelwijzen, laat staan dat hun mening gevraagd wordt over instellingen als doktershuizen, ziekenhuizen of ambulante zorg. De patiënt leeft in het ancien regime en is afhankelijk van de loeten van hem die zegt het beste hem voor te hebben. Wat dat betreft hebben de ziekenfondsen de rol van de pastoor en de kerk overgenomen. Zij weten wat goed voor het zieltje is. Professor Yvo Nuyens, ooit in een artsenkrant afgeschilderd als een licht dementerende emeritus,  zegt het met net zoveel woorden. De man is gewezen programmadirecteur van de WGO en weet dus beter dan de belletjetrekkers, ruitentikkers, klaplopers  en hadjememaars die bij de grote ziekenfondsen de dienst uitmaken. Ter vergelijking: in Nederland is het bij wet verplicht ‘gebruikers’ te laten meebeslissen. De acht universitaire ziekenhuizen moeten daar zelfs een cliëntenraad hebben. Daar denken ze in ons land nog niet aan. In Frankrijk moet elk ziekenhuis de patiënten opnemen in de interne raden en hebben de patiënten sinds 2002 een plaats in de Haute Autorité de Santé. In de UK zitten de patiënten sinds jaar en dag in de NHS en Nice. En in Duitsland zitten de patiëntenorganisaties in het raadgevend comité voor het gezondheidsbeleid.

In België heeft men zopas de patiëntenbelangenverenigingen hun karige werkingsmiddelen onttrokken en probeert het grootste ziekenfonds alle Vlaamse patiëntenverenigingen op haar “platform” te brengen. Dat is niet toevallig in haar sociale hogeschool gevestigd. In Wallonië is nu wel een financieringsdecreet in de maak.

Ik lees zopas dat een ziekenhuis uit de Brusselse periferie eigenhandig besloten heeft dat bepaalde patiënten die aan een vervelende ziekte lijden geen privé kamer meer krijgen. Benieuwd wat een patiëntenraad daar van zou gevonden hebben. Probleem is dat de ziekenfondsen , zoals de Kerk weleer, blijven claimen dat zij en niemand anders de vertegenwoordigers van de patiënten zijn. De zelfbenoemde voogden zou een betere omschrijving zijn. Het wordt hoog tijd dat een ontkerstening zich doorzet. Daar komt ook de stelling van de Koning Boudewijnstichting op neer. “Dat neemt niet weg dat ziekenfondsen en sommige patiëntenorganisaties soms toch samenwerken,” schrijft De Standaard. Het is dan wel het ziekenfonds dat de soutane draagt.

www.kbs-frb.be

Marc van Impe

11:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

01 mei 2011

Neurose

Kunt u zich voorstellen dat u uw auto laat onderhouden in een merkgarage die nog handboeken gebruikt die bestemd waren voor modellen die dateren uit  het begin van de jaren tachtig?  Nee toch?

U gaat uw Ford Focus die uitgerust is met elektronische  nuttigheidjes als lane departure warning, blind spot information system en active city stop, toch niet laten onderhouden door een mekanieker die zweert bij de technologie van de Ford Capri? U bent niet gek. Wedden dat de brave borst uw pronkblik binnen te kortste keren naar de verdommenis geholpen heeft.

 

Welnu, waarom zouden we dat als het over gezondheidsbeleid gaat wèl aanvaarden?  Want dat is exact wat er gebeurt op de Rijksdienst die ons zo na aan het hart ligt. Ik dacht daaraan toen ik gisteren de Wall Street Journal las.

 

Bij de Rijksdienst  hanteert men immers nog altijd de ICD-9, die dus nog een pak ouder is dan de laatste, tiende revisie (ICD-10),  die door de WGO tussen 1992 en 1994 werd gepubliceerd.

In die tijd stond de genetica nog niet eens in zijn kinderschoenen. Nu blijkt dat het menselijk genoom bezaaid is met genetische overblijfselen van oude virussen waarvan men tot voor kort dacht dat ze geen rol spelen bij moderne ziekten.

Maar nieuwe research doet wetenschappers tweemaal nadenken.  Die oude virussen of retrovirussen zijn zo’n 100.000 tot 200.000 jaren oud en besmetten de mens door hun contact met knaagdieren.  Retrovirussen kopiëren hun eigen genen in het DNA van hun gastheer zodat ze deel gaan uitmaken van het menselijk genoom.

Volgens John Coffin van Tufts University zou zo’n  8% van het human genoom , of alles samen 80.000 genen van ons DNA bestaan uit restanten van oude virussen. Dat is tweemaal zoveel dan het aantal dat genen die de kleur van onze ogen, ons haar en andere karakteristieken bepalen. Professor Coffin zegt het zo mooi: "There is more virus in us than there is us in us.''

 

Niets aan de hand dacht men. Maar nu blijkt dat de retrovirussen helemaal niet zo onschuldig zijn als gedacht. Volgens Stephen Tapscott van het Fred Hutchinson Cancer Research Centerspelen deze ancient virussen een belangrijke rol  als de patiënt bijvoorbeeld besmet is met HIV. “Dan ontwikkelen de retrovirussen onder andere lymfomen,” zegt Mark Kaplan van de University of Michigan. Hetzelfde gebeurt bij patiënten die aan een Hodgkin lymfoom lijden. Brigitte Huber,  professor in de pathologie aan Tufts University School of Medicine, ontdekte dat het zogenaamd banale Epstein-Barr virus en twee andere  herpes virussen verantwoordelijk zijn voor het  opnieuw activeren van genen die afkomstig zijn van oude retrovirussen. En dat veroorzaakt op zijn beurt multiple sclerose, reumatoïde artritis of andere neuro-immunologische ziekten. Op dezelfde  manier, vermoedt Huber, veroorzaakt mononucleose CVS. Het onderzoek is aan de gang.

 

Ondertussen gaat men er hier vanuit, aan de hand van de ICD9 uit het atoomtijdperk,  dat bepaalde chronische aandoeningen of syndromen zoals ze dan heten, niet meer zijn  dan een banale renteneurose. Diezelfde ICD9 zegt dat een maagzweer een psychosomatische aandoening is. Wat een verouderd handboek toch kan aanrichten.

 

Marc van Impe

 

 

 

09:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)