30 april 2012

De waarheid

Een keer per jaar moet ik te horen krijgen dat wat ik doe eigenlijk niet werken is. Want je schrijft toch graag, hoor ik dan.  Ach, ik reageer al lang niet meer. Journalistiek moet zowat het enige vak zijn waar iedereen van denkt dat hij het ook kan. Ik wil ze geen eten geven, de amateurs die zichzelf  aanpraten dat ze ook journalist zijn. Daarentegen ken ik geen enkele journalist die er aan denkt zichzelf arts of apotheker te noemen. Maar goed, het gaat over dit leuk vak. Ik vind het nog altijd leuk, maar daarom betekent dat nog niet dat het vanzelf gaat. Leuk is niet altijd gemakkelijk, bedacht ik, toen ik op zoek was naar de achtergrond van een politieke beslissing die eerst wit en daarna zwart werd. De politicus van dienst liep in 48 uur de cirkel rond. Waarom?  Ik liep zoals zo vaak telkens vast in hardnekkige leugens of stilzwijgen. Voor een journalist begint pas dan de uitdaging. Je gaat het probleem tegemoet in de wetenschap dat je net zo goed kunt stuklopen als slagen. Frustraties vergroten het plezier  en het vertrouwen dat als je doorzet je uiteindelijk bij de oplossing komt. Of niet. Zo moet idealiter ook een arts zich voelen die geconfronteerd wordt met een zieke patiënt die zich niet zo maar laat labelen. De journalist die angst heeft te mislukken  is net als de dokter die vreest zich belachelijk te maken, bezig in het verkeerde vak. Zowel laffe journalisten als angstige dokters doen zichzelf en de maatschappij tekort. Amateurs hebben al lang afgehaakt. Die leggen liever uit waarom koud water nat is. Minder risico, zie je. Bedenk dan dat ze waarschijnlijk zelf een zitje hebben in een comiteetje van de watermaatschappij.  Op de duur kom je bij Orwell terecht: big brother bepaalt wat je leest en wat je voorgeschreven krijgt. De gedachte alleen al dat de waarheid op stofnaam verstrekt wordt! Poetin zou het niet beter hebben kunnen bedenken. Dank je, maar nee,  bedankt!  Ik kleur liever eens buiten de lijntjes. Wedden dat u dat liever leest. Leuk toch?

Marc van Impe

20:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

24 mei 2011

Carthago

Er is een wet in journalistiek die geldt sinds de tijden van Alkibiades en die luidt dat een vaak herhaalde leugen vanzelf waar wordt. In de psychologie heet dat effect de illusie van de waarheid.  Dankzij die illusie van de waarheid  kon Catho de Oudere de Romeinen ervan overtuigd worden van de stelling dat Carthago delenda est.  Paus Urbanus II maakte er gebruik van in zijn oproep voor de eerste kruistocht.  Philippe IV le Bel kon er de Tempeliers mee de brandstapel opjagen. Hitler  gebruikte de techniek voor de vernietiging van het Joodse ras. En de leden van de Club Rome tegen de consumentenmaatschappij en de gauchisten tegen de bourgeois. En de ziekenfondsen tegen de dokters.  In talloze onderzoeken wordt telkens opnieuw aangetoond dat antwoorden die bij de mensen het eerste opkomen, voor waar worden aanzien. En welk antwoord komt het eerste op? Die antwoorden die men het vaakst gehoord heeft.

 

Deze vorm van zelfbedrog heeft altijd bestaan, maar komt –mij dunkt- nu meer voor dan ooit door de invloed van de moderne media en communicatietechnieken. En daar zijn we waar we moeten zijn: bij het Internet. De zoekmachine is de gids geworden  en geeft het antwoord in functie van de frequentie. Dus leugens die vaak genoeg herhaald worden, krijgen op Google de voorrang en worden daardoor voor waar gehouden.  Een voorbeeld: tik op Google het lemma babyboomer in en u zult vaststellen dat niet geheel toevallig mijn generatie uit een stelletje profiteurs bestaat. Ook beleidsmakers en zij die dat beleid willen beïnvloeden doen daar ijverig aan mee. Een van die leugens is dat de gezondheidszorg onbetaalbaar wordt en dat pijnlijke ingrepen onvermijdelijk worden.

 

Nu ben ik nog maar amper de zestig voorbij maar ik hoor al sinds de jaren vijftig dat de zorg onbetaalbaar is geworden en consequent daaraan vastgeknoopt dat de dokters teveel verdienen. En grootverdieners, dat weten we in deze maatschappij van het grote gelijk, zijn net zoals Carthagenen een gevaar voor de maatschappij. Dat de uitgaven voor de gezondheidszorg alsmaar  stijgen is niet meer dan normaal. Omdat we allemaal zo lang mogelijk gezond willen leven is de vraag naar zorg onbegrensd. En dat zal nog wel een tijdje doorgaan zolang de kosten van de gezondheid in euro’s uitgedrukt  minder stijgen dan het besteedbaar inkomen. De sinds tientallen jaren herhaalde leugen dat de gezondheidszorg onbetaalbaar wordt correspondeert niet met de onweerlegbare feiten. Het is een detail maar een belangrijk detail: vergeleken met zeg maar dertig jaar geleden geven we een veelvoud uit aan vakantie en recreatie, waarom zou dat dan niet voor de zorg mogen?

 

De beleidsbeïnvloeders die echter leven van de administratie rond die zorg zijn de grote potverteerders. Hun kosten swingen de pan uit. Als het dus zo is dat de zorg onbetaalbaar wordt en dat er moet bezuinigd worden, dan moet daar worden gesneden. Pijnlijke ingrepen zullen inderdaad nodig zijn. Bij de administraties en para-administraties die of onbekwaam of onverantwoordelijk handelen. Als dan als klap op de vuurpijl blijkt dat die para-administraties gezamenlijk een vzw’tje hebben opgezet om de gegevens die ze over elke verplicht verzekerde verzamelen, voor veel te gelde te maken, dan is de maat vol. Stel u voor dat de artsensyndicaten de patiëntengegevens die elke dokter verzamelt in een grote database zouden centraliseren en voor veel geld aan het Riziv zouden verkopen? Het kot zou te klein zijn. Denk ik.

 

Marc van Impe

07:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)