17 januari 2012

Namen noemen

Het vervelende aan al dat gedoe met het Riziv en met de adviserende geneesheren van het ziekenfonds is dat de patiënt meestal alleen staat met zijn verhaal. Dat hij vaak zelfs niet weet met wie hij nu eigenlijk gesproken heeft. Adviserende geneesheren blijken zich in de regel niet voor te stellen. Toch zijn ze verplicht een naamkaartje te dragen, net zoals andere zorgverstrekkers, maar dat hangt dan meestal aan de jaszak als het al niet in de zak zit. Namen noemen kan daarom nuttig zijn. Daarom hier het verhaal waarin niet alleen de patiënt maar ook de adviserende geneesheer aan het woord komt. In de hoofdrol dokter Catherine Haentjes, van het ziekenfonds Partena, plaats van het gebeuren: Coupure , Gent, we schrijven 2008. Op de vraag van een patiënte of ze geen therapie kon proberen om deeltijds opnieuw aan het werk te gaan kreeg deze te horen: “Zeg, wie denk jij wel dat je bent, de ziekenkas is wel voor mensen die echt ziek zijn en niet voor mensen zoals u die nog willen werken. En gij moet niet klagen gij, want gij woont alleen, gij weet niet wat dat is voor mensen die kinderen hebben zeker.” Bijzonder fijngevoelig van een arts tegenover iemand die al twintig jaar met haar gezondheid sukkelt en die het daardoor maar niet lukt om een vaste relatie op te bouwen, laat staan aan kinderen te beginnen. Als de patiënte daarop in tranen uitbarst luidt het met de empathie die de echte arts kenmerkt: “Maar meisken toch, misschien moet ge ne keer bij een psychiater gaan en kom dan ne keer terug met een verslag.” Dat bleek patiënte al gedaan te hebben, en die dokter had haar terecht naar de afdeling fysische geneeskunde van het UZ Gent teruggestuurd , ze had zelfs een lijstje van alle artsen die haar daar volgden.  Zegt dokter Haentjens: “ Aja? Denkt ge dat wij niks beter te doen hebben. Denkt ge nu echt dat wij ons gaan bezighouden met het UZ en dergelijke op te bellen?” Patiënte gaat in beroep en de beslissing haar te schorsen wordt ingetrokken. Op eigen vraag mag ze aan graded excercise beginnen. “Na een lange omweg en enkele fouten van hunnentwege kon ik zogezegd aan een progressieve stage beginnen. Ik had zelf gevraag om te beginnen met 4 a 8 u per week en als dat goed ging op te bouwen.” Krijgt ze van haar jobcoach Tim Vincent te horen dat ze eigenlijk wel 12 uur aan kan. Wat uiteindelijk 19 uur per week werden. “Resultaat, na 2 weken ben ik volledig gecrasht en heb ik contractbreuk moeten plegen. Ik klaagde bij de persoon die boven Tim stond en die zei letterlijk: ‘Ja wat de VDAB over ons vertelt klopt niet helemaal. En wij hebben sinds een half jaar opdracht van de overheid gekregen om geen rekening meer te houden met jullie beperking maar jullie zo vlug mogelijk aan het werk te krijgen… sinds die crash in oktober ben ik achteruitgegaan en nooit weer echt op mijn oud niveau gekomen.” Daarop moet patiënte in 2010 verschijnen voor een commissie van het RIZIV Gent onder voorzitterschap van geneesheer –inspecteur Dr. Jozef Van Steenberghe, die de catch 22 regel bovenhaalt: “Aangezien u reeds een 20 tal jaar gezondheidsproblemen heeft en het u daardoor niet lukt om te werken, maar werkzoekend was op het ogenblik dat u ziek viel, komt uw niet in aanmerking om op de ziekenkas te blijven staan en achten wij uw geschikt voor de arbeidsmarkt. U zult zelf een oplossing moeten vinden...”  Als patiënte opmerkt dat ze op eigen initiatief  al wat vrijwilligerswerk doet is het schip helemaal aan. “En ja dan moest ik mij nog bukken en kreeg de opmerking, ‘Ge zijt nog lenig genoeg.’”

Marc van Impe 

18:07 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 januari 2012

Vrijwilligerswerk wordt bestraft

In De Morgen heeft professor dr. Jan Demaeseneer geschreven wat we al jaren aanklagen: er bestaat geen gezondheidsbeleid in België. Er bestaat alleen maar een systeem van verdeel-en-heers waarbij de twee grote ziekenfondsen die in feite het Riziv besturen en die hun kaderleden al naar gelang het uitkomt van stoel laten wisselen, ervoor zorgen dat vooral hun organisatie financieel overeind blijft. Ze gebruiken daarvoor alle middelen die klassieke monopolisten gebruiken: prijsafspraken, dus kartelvorming, vervalsing en ontvreemding van statistische gegevens, politieke druk op mandatarissen  en brute macht. Geen enkel kaderlid van het Riziv is niet via een ziekenfonds of via door een ziekenfonds bestuurd ministerieel kabinet  zover gekomen.

Volgend verhaal illustreert dat nogmaals. We kregen dit van één van de leden van de pijnliga. “In één van de tijdschriftjes vond ik een artikel over problemen met RIZIV. Momenteel zitten wij ernstig in de problemen doordat mijn vrouw van de ziekenkas is gevlogen door het Riziv. Volgende maand komt dit voor de rechtbank. Wij vrezen daar nu al voor.

Kort gezegd gaat het erom, dat mijn vrouw door de controlearts CM tot aan haar pensioen was  afgekeurd. (2 heupprotheses, eerst heup beetje mislukt wegens een bekkenbreuk door chirurg). Dan heeft mijn vrouw gevraagd om vrijwilligerswerk te mogen doen. Toegestaan door CM. Gemiddeld één maal in de zes weken heel licht werk (koffie uitschenken). Opgeroepen door Riziv : "mevrouw wij hebben hier kopie van uw vrijwilligerswerk. Als u dat kan doen, kan je gaan werken ook. Nog 4 dagen uitbetaald en dan kan je terug gaan werken. Als je niet akkoord gaat dan moet je maar een rechtszaak aanspannen." En daar sta je dan met al uw medische verslagen en foto's. Ze bekijken die niet eens. Ze zijn wel zo slim geweest om dat niet op papier te zetten dat het door het vrijwilligerswerk is.

Onze advocaat zegt nu al dat er veel kans is dat we verliezen van het Riziv. In dat geval moet mijn vrouw gaan werken, maar gaat ze direct afgedankt worden door haar werk omdat ze niet meer mag beginnen  van de arbeidsgeneesheer. Hopeloos eigenlijk.....”

Exact hetzelfde antwoord gaven dr. Luc Cools en dr. Joël Boydens van de CM toen we hen in 2004, na de beruchte uitzending in Ombudsjan,  de vraag stelden wat een patiënt nog doen kan als hij met de rug tegen de muur gezet wordt. “Wie niet akkoord gaat moet maar een rechtszaak beginnen.”

We willen meer van deze verhalen en zullen ze stuk voor stuk publiceren. U kunt uw protest ook rechtstreeks en in CC. mailen aan de grote baas van het Riziv, Jo De Cock op Jo.DeCock@riziv.fgov.be. Doen!

 

Marc van Impe

14:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (10)

12 november 2011

Renteneurose

Het is een bevriende huisarts die me er op wees. Een gewezen collega van mij loopt er maar gestresseerd bij. Enkele jaren geleden overkwam hem een verkeersongeval. Na een lange werkdag viel hij achter het stuur in slaap, raakte van de weg af en brak daarbij zowat elk bot dat breekbaar was. Nu, operaties en talloze revalidaties later en nog altijd in chronische pijn, heeft hij zich geëngageerd in een zelfhulpgroep voor patiënten. Hij gebruikt zijn redactioneel talent om hun website een professioneel karakter te geven. Dat doet hem zichtbaar deugd. Zijn gevoel voor eigenwaarde is terug. Hij geniet van de positieve feedback. Tot iemand begon mee te lezen in de gedaante van een arts van het RIZIV. Mijn collega werd op het matje geroepen. En werd voor de keuze gesteld: ofwel een eind maken aan zijn vrijwilligerswerk of  zijn uitkering verliezen. Wie voor een patiëntenwebsite kan schrijven kan ook voor de krant schrijven, dixit  de dokter.  Het hele onderzoek duurde nog geen vijf minuten. Mijn collega is  niet van plan het daarbij te laten. Hij stelt vragen: zoals,  wat is de medische kennis van die controlearts? Waarom wordt er geen rekening gehouden met de visie van de hem behandelende geneesheren? Waar blijft zijn vrijheid om vrijwilligerswerk uit te voeren? Mijn collega is niet alleen. Hij is het slachtoffer van de zichtbare hand van machthebbers die mensen vertellen wat ze wanneer moeten doen.*

“ Iedereen heeft in onze samenleving recht op bijstand en iedereen heeft recht op vrije arbeidskeuze. Men kan het vervelend vinden omdat een beperkt aantal burgers daar misbruik van maakt, maar dat is de prijs die we daarvoor moeten betalen,” schrijft de Nederlandse socioloog Marcel van Dam, zoals we ook moeten accepteren dat echtscheidingen de gemeenschap veel geld kosten, zonder na te willen gaan of de scheiding wel noodzakelijk is.”

De uitkeringsgerechtigde wordt op talloze manieren gemonitord, preventief gefouilleerd, doorgelicht, kortom vernederd. Dit heet social defeat en is een van de oorzaken van een slechte gezondheid. Volgens de RIZIV-arts lijdt mijn collega aan een renteneurose. Hetzelfde is mij nu overkomen. Ik heb het aangetekend schrijven met het proces-verbaal net ontvangen.

Marc van Impe

 

* Ralf Dahrendorf, The Modern Social Conflict

17:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)