10 november 2011

Macrameeën

Tijdens het proces in de zaak Uyttersprot vs Riziv verweet de advocaat van deze laatste de dokter dat ze niet kon bewijzen dat het door haar gevoerde beleid het juiste was. Eerder al, in het vernietigde vonnis in eerste aanleg, was aangevoerd dat dr. Uyttersprot niet werkte volgens de regels van de evidence based medecine (EBM). Daarmee is het toverwoord gevallen dat het debat inzake ME sinds begin van de jaren negentig van vorige eeuw beheerst. EBM heeft te maken met een techniek die in het 19de eeuw ontwikkeld werd: het laboratoriumonderzoek en de publicatie van de resultaten.

In het lab wordt de werkelijkheid getemd. Alle variabelen worden onder controle gehouden. Als je dan met één ervan gaat variëren, dan kun je meten wat het effect is. Die doorbraak was historisch.  De moeilijkheid is dat we op de grenzen van het laboratoriumonderzoek stoten. Want als je één variabele varieert en de rest constant houdt, dan weet je na verloop van tijd heel veel over de werkelijkheid in het lab, maar dat valt niet zomaar te vertalen naar de werkelijkheid daarbuiten. Want buiten doet de onhebbelijkheid zich voor dat alle variabelen tegelijk variëren. Dat zegt wetenschapsfilosofe en antropologe Annemarie Mol die in De Volkskrant boudweg stelt dat het geval Stapel niets met wetenschap te maken heeft en alles met liegen en bedriegen. Mol is professor in Twente en auteur van ‘The Body Multiple’ (een analyse van medische technieken die ziekten op uiteenlopende wijzen helpen kennen en behandelen) en ‘De logica van het zorgen’ (over hoe het ideaal van ‘kiezen’ botst met de realiteit van het leven met een ziek lichaam). “Het is een feit dat we behoefte hebben aan nieuwe onderzoeksmethoden waarmee we niet de werkelijkheid van het laboratorium maar de werkelijkheid in het wild kunnen bestuderen. Geneeskunde is net als ecologie een wetenschap die te maken heeft met een uiterst complexe werkelijkheid. Toch wordt het beeld van die wetenschap bepaald door wat in het lab gebeurt. Dat zal nog wel even duren want daar horen tijdschriften bij, financieringsstromen, wetenschapsbeleid en die zaken zijn nu eenmaal nog niet afgestemd op wetenschap in het wild.”  Mol pleit ervoor dat niet alleen onderzoeksresultaten maar ook de methode van het onderzoek gepubliceerd zouden worden. “De uitkomst van een onderzoek is namelijk altijd gekoppeld aan een methode. Als iets waar is, dan is dat waar onder die precieze voorwaarden. De kennis uit het lab kan je niet zomaar in het dagelijks leven toepassen. Dat is te kort door de bocht.” In de twintigste eeuw en ook nu nog gaat het om de vraag hoe we zeker konden zijn. Kan een arts die een beleid voorschrijft bewijzen dat dit werkt? Nee, zegt Mol. “Zekerheid is een illusie gebleken. We moeten met onzekerheid leren leven. Neem onderzoek naar de werkzaamheid van medische ingrepen, dat is gegoten in de vorm van kansen. Als zulk onderzoek leert dat een ingreep werkt in zestig procent van de gevallen, weet je nog niet of jij, de volgende patiënt, bij die zestig procent hoort, of bij de veertig procent die pech heeft. Maatschappelijk betrokken filosofen die over wetenschap nadenken, schuiven in deze eeuw dan ook een andere vraag naar voren: "Hoe verstandig te handelen terwijl onze kennis onzeker is? "” De vraag stellen betekent niet dat ze beantwoord is. Ook al lijken sommige goeroes die een zakdoekje uit je oor toveren dat wel eens te denken.

Wie liever niet wakker ligt van dit alles kan beter naar Zonhoven gaan. Daar organiseert de CM een middag waar ME-patiënten hun verhaal mogen brengen, “een verhaal van vallen en opstaan, maar met de positieve ondertoon dat het bij elkaar leggen van verschillende puzzelstukjes soelaas kan brengen. …Zo hopen we dat elke deelnemer na deze sessie één nieuw stukje van de puzzel mee naar huis kan nemen om zelf mee aan de slag te gaan.” En nu nog leren vlaaien bakken en macrameeën voor beginners.

The Body Multiple: Ontology in Medical Practice is te koop bij Amazon. http://www.amazon.com/Body-Multiple-Ontology-Practice-Cultural/dp/0822329174

 

Marc van Impe

 

22:26 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

02 november 2011

Een merkwaardig vonnis

Er doen allerlei geruchten de ronde over het arrest Uyttersprot vs Riziv dat diende voor de Kamer van Beroep van het Riziv. Daarom deze verduidelijking.

Op 25 oktober zond de Kamer van Beroep haar vonnis in de zaak van Dr. Anne Marie Uyttersprot vs het Riziv. Het vonnis heeft verstrekkende gevolgen want de verantwoordelijkheid van voorschrijvende artsen blijkt een stuk groter dan gedacht.

Het vonnis in eerste aanleg werd nietig verklaard: de samenstelling van de kamer in Eerste aanleg, waarin een arts van de CM zetelde die betrokken en aanleggende partij is in deze zaak, was niet volgens de regels en de arts moest inderdaad gewraakt worden. De Kamer van Beroep heeft dit bevestigd. Daarmee werd ook het eerste vonnis nietig verklaard. Dokter Uyttersprot haalt in deze dus gelijk: de CM wil de zaak manipuleren en het proces was opgezet spel.

Wat de sanctie betreft geeft de Kamer van Beroep dokter Uyttersprot ook gelijk en oordeelt dat deze aanvankelijk te hoog was. Daarom wordt de boete van 100% gelicht en blijft enkel het netto terug te betalen bedrag van ongeveer 98.000 € over. Of hoe je gelijk kunt krijgen en toch verliezen.

Belangrijkste is echter dat de rechtbank de advocaat van het RIZIV in zijn hoogst eigenaardige interpretatie van de functie van de adviserende geneesheer. De rol van de adviserende geneesheer zou beperkt zijn tot een administratieve functie die geenszins beslissende bevoegdheid heeft bij het al dan niet toekennen van een toestemming voor de terugbetaling van gereglementeerde medicatie. Daar kan je een aantal vragen bij stellen. Betekent dit echt dat de verzekeringsartsen er voor Piet snot bijzitten? Wil men hiermee hun onkunde en gebrek aan kennis maskeren? Of manipuleert het Riziv zijn eigen jobdescription voor verzekeringsartsen?

Overigens blijkt het arrest Uyttersprot een letterlijk doorslagje te zijn van het arrest Coucke dat op heel andere gronden gevoerd werd. Zo wordt dokter Uyttersprot ervan beschuldigd onvolledige dossiers te hebben gemaakt in het Waasland ziekenhuis, een plek waar ze nog nooit een voet gezet heeft.

De artsenorganisaties en de raadslieden van dokter Uyttersprot beraden zich na dit merkwaardige vonnis over de te volgen procedure. Wordt zeker vervolgd.

 

Marc van Impe

12:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (14)