10 november 2015

Wat is dat toch met die obsessie met voedsel en gezondheid ?


Ik heb zelden zoveel nonsens gehoord en gelezen als de voorbije weken. Je kan een krant of weekblad niet openslaan of je wordt om de oren geslagen met cijfers en data over (on)verantwoorde consumptie van suiker, het gif dat gluten heet en het zoveelste krachtvoer dat ons door een grieperige winter gaat helpen. Ik heb het op de duur wel zo’n beetje gehad met het stelletje door zichzelf benoemde dieet- en voedingsdeskundigen die zowat alles wat ik de voorbije 60 jaar op eigen initiatief en met veel goesting in de mond geschoven heb, nu met het label “streng te mijden” op de voedingsindex zetten. Het is zoals met het milieu, er zal wel iets waar van zijn, heel veel waarschijnlijk, maar ik heb het nu wel even gehad. En net op zo’n moment word ik uitgenodigd voor een congres over voeding in een hotel in een stad waar de mensen ’s ochtends bij het ontbijt behalve een kommetje yoghurt, een croissant en een eitje, ook nog een bordje pap en zes soorten brood met ham en kaas, worst, vleessla en een zure haring nemen.
Na vier dagen gezonde seminars, een overvloed aan cijfers en een indigestie aan statistiek heb ik geleerd dat het allemaal perceptie is. We eten alsmaar beter, gecontroleerder en dus gezonder, onze voeding is gestandaardiseerd en beantwoordt aan Europese normen en uiteindelijk gaan we dood aan biologische , organische, natuurlijke stoffen zoals vet, zout, suiker en alcohol. Met mate tot ons genomen  kunnen we ervan genieten, in overdaad is het minste wat ons gebeuren kan een stevige indigestie. Dat is heel wat anders dan wat die rokende en zuipende collega's die 's ochtends half wakker en zonder ontbijt naar de redactie vertrokken zijn, en die leven op voer dat in de bedrijfskantine geserveerd wordt, ons willen wijsmaken: dat koemelk mensen vermoordt. Dat brood eten suïcide is. En dat je per glas cola je leven met een dag verkort. En dat je maar beter gelijk aan de quinoa, de spelt en de rode rijst kan gaan, wil je politiek correct door het leven gaan. Ze hebben het verkeerd voor. Het is niet wat we eten maar hoe we eten, dat er toe doet.
"Honger zet ons aan om te eten en om dus aan een fisologische behoefte te voldoen," zegt professor Jason Halford van de Universiteit van Liverpool, "trek is een hedonistische motivatie om een specifiek voedingsmiddel te nuttigen." Op een symposium, georganiseerd door het Instituut Danone in Berlijn, leer ik dat niet de sanctie maar de sociale omgeving de consument aanzet tot een ander consumptiegedrag.  Zijn kleine porties de norm, dan accepteren we dat, en zullen we matig eten. Is het sociaal aanvaard dat we een maxi pak friet bestellen dan doen we dat ook. Zowel aan tafel als aan de frituur bootsen we onbewust onze disgenoten na. Appetijt wordt dus sociaal gecontroleerd. Een tweede les is vaak eten, met tussendoortjes in de loop van de dag, helemaal niet zo ongezond is. Je kan beter vijf maal per dag eten, drie hoofdmaaltijden en twee tussendoortjes, maar dat wij Belgen zijn daar nog lang niet aan toe. Integendeel, uit een Europees onderzoek dat professor Angelo Tremblay, kinesioloog aan de Laval Universiteit in Canada, presenteerde blijkt dat Belgische kinderen de meest foute snacks van de heel Europa eten met het meeste vet en suiker en het hoogste  energiegehalte. Belgische kinderen drinken ook het meest gesuikerde frisdrank. Aan de spiegelzijde van dat beeld staan de Griekse kinderen die het meeste water drinken en het beste snacken. Geen chips of snoep, maar fruit en Griekse yoghurt uiteraard. De Griekse economische crisis zal daar niet vreemd aan zijn.
Het zou interessant zijn om over een generatie eens te kijken wat het gezondheidseffect van die crisis is geweest. En voor de kinderen ondertussen in plaats om vier uur een boterham met choco, een portie yoghurt met verse vruchten. En minder zakgeld uiteraard. Crisis maakt gezond.
Marc van Impe

De abstracts van het FENS 2015 congres vindt u op http://www.karger.com/Article/Pdf/440895

 

Bron: MediQuality

10:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 maart 2012

Eggs Benedict

Ik werd opgeroepen. Ze willen me op het juiste spoor krijgen. Een traject heet dat. Dat brengt me bij diëten. Sinds ik vorige zomer onder het mes ging en verplicht een paar weken quasi sprakeloos was en dus ook geen vast voedsel tot mij kon nemen, verloor ik meer dan tien kilo aan bodymass. Mijn index ging er dus op vooruit. Mijn humeur leed er niet onder. De gewrichten van mijn onderste ledematen plooien makkelijker. Ik probeer het nu op hetzelfde niveau te houden. De oude Berckel wijst tussen de 85 en 88 aan, al naargelang de aard van het weekend dat we doorgebracht hebben. Twee dagen Wallonië betekent twee kilo extra die er weer af moet. Ik vermoed dat de trappisten van de abdij van Orval daar wat mee te maken hebben.
Kom ik langs bij de diabetesconventie en word ik streng toegesproken: ik moet geresponsabiliseerd worden en als ik dat niet op mijn eentje kan dan zullen ze me wel helpen. Want speciaal voor mijn type patiënten hebben ze een gezondheidsprogramma samengesteld. En dat kost maar 300 euro. Niet terugbetaald. Ik veins interesse en krijg te horen dat een en ander bestaat uit psychologische begeleiding en lichte lichamelijke oefening.  Zoiets als in de referentiecentra, zeg ik. Inderdaad, cognitieve gedragstherapie en graded excercise. Maar die combinatie werkt toch niet, zeg ik en ik verwijs naar de twee rapporten van het Riziv en van het KCE. En u krijgt er gratis dieetadvies bij, zegt ze. Nee, zeg ik. U bent bedankt maar mijn geloof verbiedt me te diëten en ik citeer mijn vriend de  apotheker  die op een zondagochtend, toen we aan de brunch gingen resoluut de eggs benedict weigerde. “Ik eet geen dingen die uit het achterste van een ander komen,” zei  mijn vriend. Het was me nooit opgevallen. Maar zijn vrouw bevestigt het. De apotheker lust geen eieren. Ik geloof niet in diëten. Ik loop terug buiten en hoor haar aan haar collega vragen wat voor man ik ben. “Ik denk dat hij een man is die van niemand is,” luidt het antwoord.

Marc van Impe

20:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)