25 november 2015

Aan welke ziekten gaat u in 2030 dood ?

Ik krijg een man van de uitvaartverzekering op bezoek. Zo gaat dat als je aan je laatste derde begint. Staat er zo een makelaar voor de deur. Het is een beminnelijk type, Limburger van nature, makelaar van roeping. Strak in het pak, de iPad in de aanslag. Enthousiast vertelt hij me wat er zowat allemaal gaat gebeuren op de dag dat ik kom te overlijden. Als een mens denkt dat hij bij leven geteisterd zijn nabestaanden te wachten staat. Ze zullen er meer dan een volle dagtaak aan hebben. Maar kijk daar heeft Héla een oplossing voor. Voor een paar tientjes per maand, zeg maar een goede maaltijd zonder al te veel aperitief en wijn in de brasserie hier aan het kanaal, ben ik van al die zorg en vooral het schuldgevoel af. Mits ik tot mijn tachtigste keurig doorbetaal. Maar wat, zeg ik, als ik een of ander sluimerend ouderdomskwaaltje onder de leden heb. De man verstijft bij de gedachte en zegt dat Héla er wel vanuit gaat dat ik goede gezondheid ben en dat ik de komende jaren stug en stoer als een oude maar gezonde eik in de storm van het leven blijf staan.
Met andere woorden ik mag me wel verzekeren maar ik moet er niet aan denken daar spoedig van te gaan profiteren. Nee, eerst 15 jaar betalen en dan krijg je ongeveer het kapitaal terug dat je aan de heer Knijp, kassier van Héla, keurig hebt overgemaakt. Héla verzekert dus het liefst wonderen van de natuur, de anderen moeten een meer-premie betalen. Wat me bij een recent artikel brengt, dat ik de jonge makelaar niet mag onthouden. Door medicatie, vaccinatie en onze toenemende kennis van gezond leven roeien we steeds meer ziekten uit. In de 22ste eeuw zijn veel ziekten verleden tijd, maar er zijn helaas ook ziekten die onze medische wetenschap ‘overleven' en ziekten die door veranderingen juist verergeren, schrijft collega Nathalie Perez in het blad Scientias.
De meeste toekomstprojecties zijn gericht op 2030 of 2040, maar soms kan men nog verder vooruit kijken. 2030 zie ik me nog halen, dus lees ik verder.  De trends van over 15 jaar kan men naar 2100 doortrekken. Wat komt daar dan uit ? Waar zullen we eind deze eeuw/begin volgende eeuw aan sterven ? Met andere woorden: wat zijn de ergste ziekten van de toekomst ? Eerst het goede nieuws: De sterfte aan hart- en vaatziekten neemt in de toekomst af, maar dit betekent niet dat mensen er niet onder lijden. De zorg voor deze ziekte en de preventie ervan verbetert, waardoor meer mensen ermee in leven blijven. Maar ze hebben dus evengoed veel last van hun ziekte, ook al gaan ze er niet aan dood. Kijk dat is een mooi vooruitzicht, extra jaren maar wel stevig afzien! Zo kom ik aan het lijstje van ‘de ergste ziekten in de toekomst', oftewel: de ziektes met de grootste ziektelast. Deze toekomstprojecties reiken tot aan 2030.
1. Qua ziektelast blijven hart- en vaatziekten een erge ziekte, ook in de toekomst.
2. Diabetes Mellitus neemt de komende twee decennia neemt met ruim 30 procent toe. Daarbij is diabetes steeds beter behandelbaar, waardoor je er minder snel aan doodgaat.  Diabetes is tegenwoordig in een stadium vóór de daadwerkelijke ziekte te signaleren, en hierdoor is de groep die aan diabetes lijdt veel groter en leven mensen met diabetes er langer mee, waardoor je dus een grote toename van de groep diabetespatiënten krijgt.
3. Ondanks dat het aantal rokers waarschijnlijk gaat dalen, kan de ziektelast van COPD de komende twintig jaar met bijna 50 procent toenemen. Hiermee neemt COPD in 2030 de derde plek in na coronaire hartziekten en diabetes mellitus.
4. Longkanker blijft ook een belangrijke ziekte in de toekomst. Maar ook andere kankers zitten in de lift. Vooral borstkanker (50 procent toename in 2030 in vergelijking met 2011), prostaatkanker (120 procent toename) en dikke-darmkanker (50 procent toename). Als je niet doodgaat doordat andere ziekten steeds beter behandeld kunnen worden, heb je gewoon meer kans om een kanker te ontwikkelen, waaraan je vervolgens doodgaat.
5. Maar als je niet aan een andere ziekte doodgaat, krijg je uiteindelijk ook dementie. Het komt erop neer dat je uiteindelijk ergens aan zult doodgaan, zelfs als je leven dusdanig wordt opgerekt tot je bijvoorbeeld 120 jaar oud bent.
6. Infectieziekten zijn veel minder gevaarlijk geworden, doordat we daar de afgelopen 100 jaar zoveel vooruitgang op geboekt hebben. Maar hier speelt bijvoorbeeld de antibioticaresistentie wel een rol. Maar welke infectieziekte en in welke mate deze problemen kan geven, is (nog) niet te voorspellen. En een goeie pandemie valt ook niet uit te sluiten.
Hoe je het ook wendt of keert: uiteindelijk moet je ergens aan doodgaan. Is het geen infectieziekte, dan is het waarschijnlijk een hartziekte, kanker of de ziekte die je zelfs bij een vitaal leven op je 120ste nog kan nekken: dementie.
Maar u bent nog jong, zeg ik tegen de makelaar, u mag veel meer onheil verwachten dan wat mij overkomen kan. Bij mij ligt het allemaal al vast. Al valt niet uit te sluiten dat ik morgen bij het oversteken van de straat hier in Vilvoorde geschept wordt door een jonge Turk in een te zware BMW. Maar daar hebben we dan weer een ongevallenverzekering voor.
Ietwat bedrukt stapt hij in de lift. Ik besluit een poosje uit het raam te kijken. Het vrachtschip De Optimist vaart voorbij, richting Charleroi. En ik bedenk: optimism is a moral duty.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

14:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

29 augustus 2011

Fruits de mer *

Ik word gebeld door een dame die me feliciteert met mijn verjaardag. Maar ik ben helemaal niet jarig, zeg ik. Nou, zegt ze, uit mijn fiche hier blijkt dat u binnenkort de kaap van zestig bereikt. Ik word even stil.
Ben ik  echt een jaar jonger dan ik gedacht heb? Of komt het omdat iemand op een steekkaart kan zien of en hoe ik ben. En dan nog verkeerd ook.
Het is vanwege een zeer groot ziekenfonds blijkt het, dat aan ledenwerving doet. Het gaat over zorgplicht en nabestaanden en hoeveel zo’n  uitvaart wel kost. Of ik daar wel eens bij stil gestaan heb? Ze klinkt eerlijk bezorgd. Voor een paar tientjes euro per maand ben ik en met mij mijn nabestaanden van die zorg af. Ik kan zelfs kiezen uit drie pakketten. Het lijkt me een frituur wel.
Ik heb de neiging om te zeggen, doe mij maar een middelgroot zonder zout. Of nee, precies wel met zout, want dan duurt het nog even. Maar recalcitrant als ik ben zeg ik haar dat ik geen zorgen heb wat de laatste exit betreft. Ik ga namelijk euthanasie plegen, door van de rotsen op Cap Griz Nez in het Kanaal te springen. Bij eb, zodat mijn dode lijf lekker ver in zee gezogen wordt en ergens ter hoogte van Den Helder pas weer boven komt drijven, half opgegeten door de kabeljauw en maatjesharing. Ik word dus fruit de mer.
Het is even stil aan de andere kant van de lijn.
Ik heb dat keurig vastgelegd, zeg ik, bij mijn notaris. De familie is op de hoogte. Mijn huisarts assisteert me met spierverslappers, bewustzijnsverruimers en een flinke spuit pijnstiller in mijn kont. Maar eerst gaan we oesters eten, en nog meer fruit de mers. Als seizoen heb ik oktober gekozen. Lekker mistig. Dus we hebben nog wel even de tijd voor we de cirkel rond maken. Kunt u dat op mijn steekkaart vermelden?
Goed, bitst ze dan, dan kunnen we nu het gesprek beter beëindigen.
Tuut, tuut, tuut, klinkt het.
Ik voel dat er aan de andere klant van de lijn een kruisteken geslagen wordt.
En ik wou nog zeggen dat ik bij dat andere ziekenfonds ben aangesloten. Een mooi gesprek uit de weg gegaan. Dat is niet christelijk. Wat u?

Marc van Impe

 

* werd eerder al geplaatst op MediPlanet, een vakwebsite voor artsen

 

11:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)