11 april 2017

Lang leve Ivanka

 

Zelf ben ik een ervaren kenner van de vader-dochterrelatie. Niet alleen heb ik zelf twee dochters, vijf kleindochters en ben ik met een dochter getrouwd. Ik ken heel wat dochters en soms hun moeder en ik heb voor allen van hen heel wat maar geen grenzeloos respect. Ik weet uit ervaring hoe vaders geneigd zijn te luisteren naar wat hun dochter zegt en dat het omgekeerde zelden waar is.


Ik lees de voorbije honderd dagen in The New Yorker dat sommige Witte Huis-watchers menen dat niet de first lady Melania, maar Ivanka, haar stiefdochter dus, het vaakst het oor van haar vader Trump krijgt. Dat is heel link. Binnen extended families als de mijne zijn de relaties tussen moeders en niet hun dochters het delicaatst. Een schoonmoeder is daarbij vergeleken een zingende kanarie in de zon. Trump houdt het meest van Ivanka, en dat verbaast me niks. Tenslotte is het het typische Amerikaanse fenomeen van daddy's darling of zijn sweetest little girl.


De geschiedenis van het Amerikaanse presidentschap staat bol van de invloedrijke dochters. Julie Nixon was zij in de media de felste verdediger van haar vader –niet alleen één van de mooiste presidentsdochters maar ook een met de mooiste karaktereigenschappen van dochters: hun loyaliteit. Caroline Kennedy maakte dat wij alle erfzonden van haar ouwe heer vergaven. De opvolgers hadden allemaal meer aan hun dochter(s) dan aan hun schaarse zonen. Misschien is dat iets voor psychiaters en kan je pas een echte rücksichlose heerser zijn als je een dochter hebt. Zoals Stalin een dochter had en Mao ook.


Dat Ivanka bij officiële besprekingen aanzit verbaast me niet. Anna Roosevelt, dochter van Franklin Delano Roosevelt was aanwezig bij de besprekingen die FDR voerde met Stalin en Churchill tijdens de conferentie van Jalta in februari 1945, waar de grenzen van het naoorlogse Europa werden vastgesteld. Alice Roosevelt, dochter van Theodore Roosevelt, was direct betrokken bij de Amerikaanse vredesmissie tijdens de Russisch-Japanse oorlog, aan het begin van de twintigste eeuw. En uit onderzoek onder leden van het Amerikaanse Congres blijkt dat parlementariërs met dochters eerder geneigd zijn voorstellen te steunen die de positie van vrouwen in de samenleving verbeteren. Engels onderzoek laat zien dat vaders met dochters relatief vaker Labour stemmen. Dochters maken hun vader socialer. Niet altijd natuurlijk. Stalin en Mao joegen miljoenen mensen volgens de leer van het wetenschappelijk socialisme die ook in ons land gevolgd wordt door mensen met lieftallige dochters, over de kling.


De positie van de dochter is die van de postillon d'amour. Vraag is: Waar stopt loyaliteit en begint beïnvloeding? Nu Donald Trump Raspoetin Bannon eruit gegooid heeft, durf ik wedden de dochters de wereld zullen redden.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

11:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

13 februari 2017

Twitter sterft, Trump moet zwijgen

 

Het bedrijf Twitter gaat dood. "Zelfs Donald Trump kan Twitter niet meer redden", kopt The Wall Street Journal-columnist Steven Russolillo zijn bijdrage. Ondanks het dagelijkse Twitter-bombardement van president Trump - en de enorme aandacht die de media daaraan besteden - valt de winstgevendheid van het bedrijf steeds verder terug en de neergang van de online berichtendienst wordt moeilijk om te keren.
Twitter kondigde donderdagavond de cijfers over het vierde kwartaal van 2016 aan met een verlies van 15 cent per aandeel en een omzetstijging van slechts 4 procent, waarmee de omzetgroei steeds verder afneemt. Begin 2014 haalde Twitter nog bijna 125 procent meer omzet binnen ten opzichte van een jaar eerder. Sindsdien zakt de omzetgroei steeds verder weg. Naar 74 procent begin 2015, 36 procent begin van vorig jaar en nu 4 procent aan het einde van 2016. Het patroon is duidelijk en als het zich zo voortzet lijkt een dalende omzet in 2017 onvermijdelijk. Het laat volgens Russolillo zien dat er "een duidelijk onderscheid is tussen publiciteit en winstgevendheid". De oorzaken zijn bekend.
De problemen van Twitter zijn bekend: Donald Trump mag Twitter dan tot zijn persoonlijke communicatiemedium hebben gebombardeerd, er komen steeds minder nieuwe gebruikers bij en daardoor is er ook minder vraag naar het medium onder adverteerders. En advertenties zijn nou net het verdienmodel van Twitter. Trump lijkt niet te kunnen helpen met de aanwas van gebruikers. Integendeel. Het aantal unieke gebruikers in de Verenigde Staten daalde in oktober, in aanloop naar de verkiezingen, met 7 procent. En in november, de maand van de verkiezingen, waren er 5 procent unieke gebruikers minder actief.
Russolillo sluit een 'Trump bump' nog niet uit, wat het aandeel op korte termijn een boost zou geven. [...] "Maar het feit blijft dat als Twitter niet kan profiteren van een fenomeen als Trump, het waarschijnlijk van niks anders kan profiteren."

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

 

Meer info: https://www.wsj.com/articles/even-donald-trump-cant-save-...

10:08 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 december 2016

Trump won dankzij obesitas, alcoholisme en diabetes

Voor medici die een nieuwe richting in hun carrière zoeken, is op de hoofdkwartieren van de politieke partijen een mooie carrière weggelegd. Want wie de populistische stem wil winnen doet er goed aan enig gebruik te maken van de medische statistieken.
Uit onderzoek van The Economist blijkt er immers een duidelijk verband te bestaan tussen gezondheid en Trumps overwinning. Trump won dankzij witte mannen die lijden aan diabetes, obesitas en alcoholisme. Deze variabelen alleen verklaart hoe Trump 41% van de glijdende stemmen in de rust belt won. De partijstrategen zijn gewaarschuwd.
Angus Deaton, econoom en Nobelprijswinnaar, zegt in The Economist dat het sterftecijfer stijgt onder Amerikaanse witte mannen van middelbare leeftijd zonder opleiding, onder andere vanwege alcoholisme en suïcide, terwijl het daalt onder zwarte mannen en latino's. Toevallig zijn dat ook de mannen die geen of nauwelijks ziektekostenverzekering hebben? Toch ironisch dat deze mensen tegen Obamacare hebben gestemd. Mannen die aan alcoholisme, diabetes en overgewicht lijden zouden ook een rol gespeeld hebben in het Brexit-referendum. Dat leert ons dat vandaag de dag we te maken hebben met de gevaarlijke stuiptrekkingen van een bevolkingsgroep in stervensnood.
The Economist ging verder en onderzocht de invloed van de obese zuipende diabetici in alle staten en kwam tot de conclusie dat zij alleen voor 43% van de winst van de Republikeinen verantwoordelijk waren. De drie indicatoren obesitas, alcoholverslaving en diabetes zijn zelfs belangrijker dan ras, opleiding, leeftijd, gender, inkomen, huwelijkse status, immigratie-achtergrond en tewerkstelling. Ze zijn niet alleen significant maar ook voorspellen ook de uitkomst.
Volgens The Economist had Trump nooit de kiesmannen gehaald in Michigan indien er 7% minder diabetisch waren geweest. En indien 8% meer inwoners van Pennsylvania een lagere BMI hadden gehad en fysiek actiever waren geweest was de balans ook voor Clinton doorgeslagen. En indien Wisconsin 5 % minder zuipschuiten had gekend, zat Hillary Clinton binnenkort in het Witte Huis. Maar wie obees is, zuipt of diabetes heeft verliest gelukkig zijn stemrecht niet. Wel kunnen we besluiten dat Trumps supporters letterlijk stervende zijn.
Diabetes type II gaat inderdaad gepaard met een verhoogd risico op milde cognitieve achteruitgang. Dat bleek al uit een Amerikaanse studie van José Luchsinger c.s. in Archives of Neurology uit 2007. Het risico op milde cognitieve beperkingen bedroeg voor de gehele onderzochte groep 8,8 procent, en was nog wat hoger onder hispanics en Afro-Amerikaanse bevolkingsgroepen, hetgeen overeenkomt met een hogere prevalentie van diabetes onder deze minderheden. Dat zou ook kunnen verklaren waarom precies die bevolkingsgroep tegen alle verwachtingen in toch voor Trump stemde.
Sommige wetenschappers (Archives of Neurology 2007; 64: 570-5, Neuropraxis 2007; 2: 34-38) nemen aan dat die amnesie te beschouwen is als een overgangsfase tussen normaal cognitief functioneren en Alzheimer. Diabetes en Alzheimer staan waarschijnlijk inderdaad direct met elkaar in verband, zo blijkt uit de statistische analyse van Luchsinger c.s. Mogelijk is de oorzaak daarvan dat hyperinsulinisme het opruimen van amyloïde plaques stillegt.

Marc van Impe


http://www.economist.com/news/united-states/21710265-loca...

 

Bron: MediQuality

17:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)