27 augustus 2012

Traject

Er is een gevaarlijke evolutie aan de gang in de geneeskunde. In de gedachte die de moderne tijden van de voorbije eeuw zoveel ellende heeft opgeleverd, met name dat de mens maakbaar is, zijn cijfers en statistieken, met andere woorden de kansberekening ons leven gaan beheersen. De macht werd geruisloos gegrepen door actuarissen, econometristen en andere bookmakers met het gekende resultaat. In de geneeskunde is dat niet anders, daar is de overtuiging gegroeid dat de epidemiologie de fundamentele wetenschap is van de klinische geneeskunde. Men kan dit alleen maar bestempelen als arrogante eigenwaan. De fundamentele wetenschap van de geneeskunde, en de toekomst voor een veilige en effectieve zorg voor patiënten, is afhankelijk van slimme mensen die in laboratoria en met patiënten werken en die gepassioneerd vragen proberen te beantwoorden. Wetenschap is een sociaal proces dat leeft bij gratie van dialoog en debat. Niet via ordonnanties, richtlijnen of trajecten. Treinen leggen een traject af. Mensen gaan hun eigen weg. Zij die mensen in treinen willen dwingen zijn niet wetenschappelijk maar politiek bezig. Sommige treinreizigers kunnen zich die tijden nog herinneren.
Ik moest hieraan denken toen ik een geneesheer-directeur van een groot ziekenfonds op de radio de stelling hoorde verdedigen dat depressieve patiënten in een psychotherapeutisch traject zouden moeten terecht komen. Waarbij natuurlijk het aantal terugbetaalbare sessies beperkt zou worden. “Zoals bij de kiné,” zei de man op huilerige toon. En de oplossing zou de onfeilbare gedragstherapie zijn. En wie niet beter wordt is dan uitgepsychologeerd en krijgt niets meer terugbetaald. Die is aan het einde van zijn traject gekomen.

Marc van Impe

21:38 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

30 maart 2012

Eggs Benedict

Ik werd opgeroepen. Ze willen me op het juiste spoor krijgen. Een traject heet dat. Dat brengt me bij diëten. Sinds ik vorige zomer onder het mes ging en verplicht een paar weken quasi sprakeloos was en dus ook geen vast voedsel tot mij kon nemen, verloor ik meer dan tien kilo aan bodymass. Mijn index ging er dus op vooruit. Mijn humeur leed er niet onder. De gewrichten van mijn onderste ledematen plooien makkelijker. Ik probeer het nu op hetzelfde niveau te houden. De oude Berckel wijst tussen de 85 en 88 aan, al naargelang de aard van het weekend dat we doorgebracht hebben. Twee dagen Wallonië betekent twee kilo extra die er weer af moet. Ik vermoed dat de trappisten van de abdij van Orval daar wat mee te maken hebben.
Kom ik langs bij de diabetesconventie en word ik streng toegesproken: ik moet geresponsabiliseerd worden en als ik dat niet op mijn eentje kan dan zullen ze me wel helpen. Want speciaal voor mijn type patiënten hebben ze een gezondheidsprogramma samengesteld. En dat kost maar 300 euro. Niet terugbetaald. Ik veins interesse en krijg te horen dat een en ander bestaat uit psychologische begeleiding en lichte lichamelijke oefening.  Zoiets als in de referentiecentra, zeg ik. Inderdaad, cognitieve gedragstherapie en graded excercise. Maar die combinatie werkt toch niet, zeg ik en ik verwijs naar de twee rapporten van het Riziv en van het KCE. En u krijgt er gratis dieetadvies bij, zegt ze. Nee, zeg ik. U bent bedankt maar mijn geloof verbiedt me te diëten en ik citeer mijn vriend de  apotheker  die op een zondagochtend, toen we aan de brunch gingen resoluut de eggs benedict weigerde. “Ik eet geen dingen die uit het achterste van een ander komen,” zei  mijn vriend. Het was me nooit opgevallen. Maar zijn vrouw bevestigt het. De apotheker lust geen eieren. Ik geloof niet in diëten. Ik loop terug buiten en hoor haar aan haar collega vragen wat voor man ik ben. “Ik denk dat hij een man is die van niemand is,” luidt het antwoord.

Marc van Impe

20:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)