31 mei 2017

Verplichte vakantielectuur, niet voor dummies



Topdokters. De haren in mijn nek gaan rechtop staan als ik het woord hoor. Ik moet dan denken aan oersaaie reality TV waarin zelfingenomen mannen in een witte of groene kiel staan te vertellen hoe goed ze wel zijn, hoe fout het systeem in elkaar zit en hoe geniaal zij daar een oplossing voor gevonden hebben.


Met in de achtergrond bang ogende assistenten, een stem die galmt dat het bezoekuur is afgelopen en de geur van lyszol. Ik heb me vergist. Om te beginnen bleek de televisieserie op Vier een terecht wereldsucces, het was natuurgetrouw, de gasten op één na – en die is onverbiddelijk door de mand gevallen en houdt zich nu in Duitsland bezig als Heilpraktiker- stuk voor stuk meesters in hun vak én vooral menselijk.


Maar nog beter is het boek dat na de uitzending verscheen en door journaliste Sofie Mulders bij elkaar geschreven werd. Ik wil eerst een pluim geven aan de auteur: het is sinds lang dat ik een bundel testimonials zag waarin de griffier niet zelf de hoofdrol speelt. Vervolgens de getuigen zelf. Op een paar na betreft het allemaal hoogleraren en dat is mijn enige verwijt. Er zijn meer topdokters die niet in een academische omgeving werken en die buitenmenselijke en bewonderenswaardige prestaties leveren.


Dit is niet de plaats noch de gelegenheid om in te gaan op de wetenschappelijke kant van hun prestaties. Wat me wél opviel en verheugde is het feit dat ze allemaal, zonder enige uitzondering afstand nemen van dat vervloekte begrip dat uitgevonden is door de vermaledijde professor Archibald Leman Cochrane (1921-88), een Schotse huisarts en psychoanalyst die dacht dat hij door de toepassing van een paar vereenvoudigde wetten van de statistiek de geneeskunde op het goede pad zou brengen en die aan de basis ligt van het wetenschappelijk socialistisch begrip evidence-based medecine, een van de grootste nonsens begrippen sinds de uitvinding van het papieren geld.


Ik ga zeer kort door de bocht, ik weet het het, maar alle geïnterviewden geven toe dat ze dankzij het feit dat ze buiten de lijntjes kleurden en zich niet hielden aan de richtlijnen van de zogenaamde NICE, waar sommigen bij het Riziv hun bretellen kopen, erin slaagden om uitzonderlijke geneeskunde te bedrijven.


Hun beweegredenen zijn verschillend, hun uitgangspunten liggen soms ver uit elkaar, maar ze komen bij dezelfde visie uit: de mens is de maatstaf van alle dingen en niet Droogstoppel die in een grijze kiel van 9 tot 5 in een hoekkantoortje zonder ramen nog ergere administratieve terreur zit te verzinnen.


Topdokters zou verplichte literatuur moeten worden voor elke arts die afstudeert. Linde Goossen, Guido Dua, Piet Hoebeke, Herman Tournaye, Diethard Monbailu, Tessa Kerre, Alex Mottrie, Baki Topal, Ilse Degreef, Wim Distelmans, Erwin Offeciers en Hugo Vanermen zijn twaalf artsen met wie men gerust een alternatieve Hoge Gezondheidsraad zou mogen vormen. Geef de anderen een blikken horloge, een beurt bij de kapper en zet ze on the road to nowhere. Dit is verplichte vakantielectuur.


Marc van Impe


Topdokters, door Sofie Mulders, een uitgave van Manteau ISBN 978 90 223 3313 6.

 

Bron: MediQuality

08:50 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Verplichte vakantielectuur, niet voor dummies



Topdokters. De haren in mijn nek gaan rechtop staan als ik het woord hoor. Ik moet dan denken aan oersaaie reality TV waarin zelfingenomen mannen in een witte of groene kiel staan te vertellen hoe goed ze wel zijn, hoe fout het systeem in elkaar zit en hoe geniaal zij daar een oplossing voor gevonden hebben.


Met in de achtergrond bang ogende assistenten, een stem die galmt dat het bezoekuur is afgelopen en de geur van lyszol. Ik heb me vergist. Om te beginnen bleek de televisieserie op Vier een terecht wereldsucces, het was natuurgetrouw, de gasten op één na – en die is onverbiddelijk door de mand gevallen en houdt zich nu in Duitsland bezig als Heilpraktiker- stuk voor stuk meesters in hun vak én vooral menselijk.


Maar nog beter is het boek dat na de uitzending verscheen en door journaliste Sofie Mulders bij elkaar geschreven werd. Ik wil eerst een pluim geven aan de auteur: het is sinds lang dat ik een bundel testimonials zag waarin de griffier niet zelf de hoofdrol speelt. Vervolgens de getuigen zelf. Op een paar na betreft het allemaal hoogleraren en dat is mijn enige verwijt. Er zijn meer topdokters die niet in een academische omgeving werken en die buitenmenselijke en bewonderenswaardige prestaties leveren.


Dit is niet de plaats noch de gelegenheid om in te gaan op de wetenschappelijke kant van hun prestaties. Wat me wél opviel en verheugde is het feit dat ze allemaal, zonder enige uitzondering afstand nemen van dat vervloekte begrip dat uitgevonden is door de vermaledijde professor Archibald Leman Cochrane (1921-88), een Schotse huisarts en psychoanalyst die dacht dat hij door de toepassing van een paar vereenvoudigde wetten van de statistiek de geneeskunde op het goede pad zou brengen en die aan de basis ligt van het wetenschappelijk socialistisch begrip evidence-based medecine, een van de grootste nonsens begrippen sinds de uitvinding van het papieren geld.


Ik ga zeer kort door de bocht, ik weet het het, maar alle geïnterviewden geven toe dat ze dankzij het feit dat ze buiten de lijntjes kleurden en zich niet hielden aan de richtlijnen van de zogenaamde NICE, waar sommigen bij het Riziv hun bretellen kopen, erin slaagden om uitzonderlijke geneeskunde te bedrijven.


Hun beweegredenen zijn verschillend, hun uitgangspunten liggen soms ver uit elkaar, maar ze komen bij dezelfde visie uit: de mens is de maatstaf van alle dingen en niet Droogstoppel die in een grijze kiel van 9 tot 5 in een hoekkantoortje zonder ramen nog ergere administratieve terreur zit te verzinnen.


Topdokters zou verplichte literatuur moeten worden voor elke arts die afstudeert. Linde Goossen, Guido Dua, Piet Hoebeke, Herman Tournaye, Diethard Monbailu, Tessa Kerre, Alex Mottrie, Baki Topal, Ilse Degreef, Wim Distelmans, Erwin Offeciers en Hugo Vanermen zijn twaalf artsen met wie men gerust een alternatieve Hoge Gezondheidsraad zou mogen vormen. Geef de anderen een blikken horloge, een beurt bij de kapper en zet ze on the road to nowhere. Dit is verplichte vakantielectuur.


Marc van Impe


Topdokters, door Sofie Mulders, een uitgave van Manteau ISBN 978 90 223 3313 6.

 

Bron: MediQuality

08:50 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 maart 2017

Affaire Van Gool: integriteit heeft zijn prijs


Waarom bleef dokter Stefaan Van Gool na 2014 nog meer dan een jaar, tot september 2016, verbonden aan de KU Leuven? Wetenschappelijke integriteit is als maagdelijkheid, je kan niet een beetje onbevlekt zijn. De vergelijking is niet overtrokken. Huidig rector en kerkjurist Rik Torfs zei ooit in De Standaard dat de omgang van universiteiten met wetenschapsfraude net zo delicaat is als het seksueel misbruik in de kerk: ‘Doen alsof je neus bloedt, is schuldig verzuim.’ En in De Morgen: ‘Een doofpotoperatie is onmogelijk en als we dat volhouden, zal de politiek ingrijpen.

Maar wetenschapsfraude is van alle tijden en gebeurt op alle plaatsen, ook daar waar men dit het minst verwacht. De VUB kende vorig jaar zijn schandaal met het onderzoek naar epilepsie. Dat de KU Leuven nu in zwaar weer zit, verwondert niet. Wel wonderlijk is het feit dat de man die nu in de Vlaamse pers als een "gekke professor" wordt afgeschilderd niet alleen aan het werk bleef tot het begin van dit academiejaar maar dus ook de prestigieuze titel ‘professor aan de KU Leuven' mocht blijven dragen.


Sterker nog, de KU wist wat er aan de hand was maar liet de man ook ongestoord optreden in de spectaculaire reeks Topdokters op de commerciële zender Vier. Het is door de actie van een patiënt die een oproep lanceerde in de pers dat de Leuvense Alma Mater en het UZ slachtoffer werden van een stevige reputatieschade. Torfs verdedigt in De Standaard zijn aanpak. ‘In deze concrete zaak denk ik niet dat er iemand mee gediend was dat we dit op straat gooien … Dit is dus géén doofpotoperatie.'


Het lijkt alsof Torfs zijn lesje in Washington geleerd heeft en het over alternatieve feiten heeft. Is het dan ook fake news dat een en ander te maken heeft met een stichting die tot nu toe in de luwte van de Naamse straat bestond: het Olivia Hendrickx Research Fund? Het Olivia Fund werd opgericht door de ouders van een tweejarig patiëntje van Van Gool dat in 2000 overleed aan een hersenstamtumor en steunt "vernieuwend kankeronderzoek dat jonge patiëntjes betere overlevingskansen geeft en concreet bij hun genezing helpt".

Het fonds telt onder zijn ereleden op Herman De Croo na, uitsluitend KU Leuven prominenten: Baron Prof. Dr. Ir. Paul De Meester, oud-decaan faculteit toegepaste wetenschappen KU Leuven, Baron Prof. Dr. Ir. André Oosterlinck, ererector KU Leuven, Prof. Dr. Marc Vervenne, ererector KU Leuven, en als gewoon lid Prof. Dr. Mark Waer, ererector van dezelfde "beste universiteit van het land", om het met de bescheiden woorden van de huidige rector te zeggen.


Professor Van Gool was dan wel een gereputeerd onderzoeker, een goed financieel beheerder was hij niet. Reeds in 2013 was het duidelijk dat hij een put van ettelijke honderdduizenden euro's gegraven had. Maar in een reactie op de interne audit die dit financiële wanbeheer bij het begin van dat academiejaar aan het daglicht bracht verzekerde Van Gool dat het tekort in 2014 zou aangezuiverd worden door het Olivia Hendrickx Research Fund. Nog in 2013 doneerde dat fonds 400.000 euro … voor het onderzoek van Van Gool.


Toen deze noodgedwongen naar zijn Duitse privé kliniek vertrok verzekerde het fonds dat er niets zou veranderen aan de ‘hechte, inspirerende relatie' tussen Van Gool en het fonds. En tot vandaag financiert het Olivia Hendrickx Research Fund ook nog altijd het Leuvens kankeronderzoek. Zo postte het fonds gisteren nog een bericht onder de kop Kinderen die genezen van kanker kunnen daar nog lang de gevolgen van meedragen. Het fonds steunt een onderzoek van kinderpsychiater in opleiding Iris Elens, neuropsycholoog Jurgen Lemiere en professor Rudi D'Hooge van de KU Leuven.


Geen woord over de affaire Van Gool. Voorzitter Ilse De Reze nam gisteren in Herentals de telefoon niet op.


Toen we in februari 2014 berichtten over de ophefmakende campagne van Van Gool die zich samen met 160 andere kinderartsen in een open brief richtte tot de Kamervoorzitter, waarin ze zich tegen de geplande uitbreiding van de euthanasiewetgeving voor minderjarigen verzetten, waarschuwde men ons. Noli me tangere, luidt het vers in de Bijbel (Johannes 20:17). Zijn netwerk was sterk, zijn arm reikte ver. In elk geval ver genoeg om nog anderhalf jaar de schijn op te houden. Het is het goed recht van eenieder om zich met alle middelen te verdedigen. Maar mistoestanden verzwijgen is schuldig verzuim. Niet alleen in Leuven is men daar schuldig aan. Ook de ziekenfondsen, het Riziv, het FAGG wisten dat het werk van Van Gool niet koosjer was.


Tenslotte nog dit: in 2014, dus na het eerste interne onderzoek en toen het alarm al was afgegaan ontving het UZ Leuven Herman Van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad, in audiëntie bij professor Van Gool. ‘Ergens wil je een verschil maken. Als je als arts een kleine vingerafdruk achterlaat, is je carrière geslaagd. Dan heb je een klein beetje aan de vooruitgang van de wetenschap gewerkt.' Aldus dokter Van Gool in Topdokters op Vier. In diezelfde uitzending maakte Van Gool zich ook druk over ‘administratieve pesterijen' van het geneesmiddelenagentschap, dat op het volgen van de procedures hamerde. De druk van zijn patiënten was te groot om aan te weerstaan. Hij was hun laatste kans. Van Gool werd god.


Een citaat zal ons bijblijven: ‘Als Steve Jobs bij ons was behandeld, dan leefde hij wellicht nog', zei hij eind 2011 in het ledenblad van SP.A. Het slachtoffer van de hoogmoed en de compliciteit zijn de patiënten: de kinderen en de volwassenen voor wie de professor de laatste hoop was. Als ze tenminste 50.000 euro bij elkaar gesponsord kregen.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

07:13 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)