18 december 2015

Hoe brengt u slecht nieuws?

Volgens onderzoekers van de University of Michigan kan je iemand bij wie kanker is vastgesteld het slechte nieuws beter over de telefoon brengen dan in een gesprek van man tot man. Ik stel me daarbij de vraag of je op die manier niet het emotionele, menselijke aspect van zo’n belangrijk bericht verliest.


In het novembernummer van de JAMA Oncology http://oncology.jamanetwork.com/article.aspx?articleid=24... schrijven Naveen Krishnan, Angela Fagerlin en Ted A. Skolaris het omgekeerde: een telefonisch consult, zoals dat afstandelijk heet, neemt veel van de angst weg die met een persoonlijk gesprek gepaard gaat. Het kan beter getimed worden, de inhoud kan op voorhand bepaald en het werkt op een betere patiëntgerichte manier.  De dokter kan zich daarbij ook beter focussen op de inhoud van het bericht zodat de boodschap voor de patiënt duidelijker wordt en kan een aanzet maken van een stappenplan.

 
De drie onderzoekers onderzochten casussen bij de welke biopsieresultaten en de consequenties daarvan werden uitgelegd aan een patiënt. Ze stelden vast dat bij een face-to-face gesprek de patiënt zowel als de arts, gestrest waren. De patiënt verloor de draad van het gesprek, begreep niet of nauwelijks wat de dokter zei en bleef zitten met heel wat onbeantwoorde vragen en onzekerheid over wat er vervolgens moest gebeuren en wat het meest effectieve zorgplan zou zijn.


Niet alleen probeert de patiënt het overrompelende nieuws te begrijpen, hij wil daar ook nog eens over praten, maar hij heeft de kans niet om het slechte nieuws te verwerken. Bovendien begrijpt hij het medisch jargon waarachter de arts zich vaak verschuilt, helemaal niet. Dat betekent dus dat zo'n gesprek helemaal niet interactief is, wat het wel zou moeten zijn.


Een telefonisch gesprek werkt als een buffer en geeft de patiënt de tijd om het nieuws te laten bezinken.  De patiënt kan zich ook beter laten gaan, het nieuws bespreken met zijn naastbestaanden  en is beter voorbereid op het eigenlijke face-to-face gesprek dat hij achteraf met de behandelende arts moet hebben.


Maar hoe denken artsen daar zelf over? En wat zeggen de patiënten? Ik stelde de vraag aan een oncoloog in een perifeer ziekenhuis die er een princiepskwestie van gemaakt heeft om persoonlijk en direct zijn patiënten het nieuws te brengen. "Goed of slecht nieuws, het maakt niet uit. Van zodra ik het rapport krijg neem ik de telefoon en zeg de patiënt waar hij voor staat. Gelijk maak ik een afspraak voor een persoonlijke consultatie. Ik heb geleerd dat die methode het beste werkt. De patiënt kan in alle privacy zijn emoties de vrije loop , een deel van het verdriet is als het ware al verwerkt." 


Een andere arts zegt eerst de huisarts op de hoogte te brengen. Die brengt dan het slechte nieuws als boodschapper. Hij merkt ook op dat oudere patiënten beter met slecht nieuws omgaan dan bijvoorbeeld jonge ouders.


Ik herinner me rond deze tijd van het jaar het overlijden van mijn broer. Toen zijn arts hem zei dat er geen uitkomst meer was, was het alsof er een last van mijn broers schouders viel. Mijn vader daarentegen wou alleen weten hoeveel tijd hij nog had. Als beleggingsbankier had hij geleerd zijn verlies te nemen. Nu moest er alleen nog proper geliquideerd worden.  Voor de dokter had hij maar weinig tijd meer over.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

10:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)