03 mei 2014

Hadrontherapie: Een slag met een wafelijzer

VILVOORDE 02/05 - Niemand wil een tweede protontherapiecentra in België. De rectoren van de universiteiten zijn tegen, de artsensyndicaten hebben voorbehoud en zelfs de direct betrokken radiotherapeuten en oncologen zijn niet gewonnen voor de oprichting van twee protontherapiecentra in België. Liever zouden ze de beschikbare middelen en kennis beheerd zien in één nationaal centrum.
Maar toch maakt de Waalse regering 47 miljoen euro vrij voor de oprichting van een centrum voor protontherapie in Charleroi. Voor PS-voorzitter en burgemeester van Charleroi  Paul Magnette is er geen twijfel mogelijk: "zijn" centrum komt er. Sterker nog, voor de ULB-academicus Magnette die steeds meer onder vuur komt te liggen in eigen streek en steeds meer Putineske streken begint te krijgen, is het hadroncentrum een prestigekwestie geworden. Het feit dat de KU Leuven samen met de UCL een accoord hebben gesloten met de steun van UGent en de stilzwijgende toestemming van de ULg is voor hem niets minder dan verraad. Het nieuwe Belgische centrum dat op zich al in vraag had kunnen gesteld worden komt er in in Leuven. Rectoren Rik Torfs (KU Leuven) en Bruno Delvaux (UCL) sprelen zich zeer kritisch uit over de plannen van de Waalse regering.  Het centrum gaat gepaard met een investering van 40 miljoen euro. "Om electorale redenen neemt de burgemeester van Charleroi, gesteund door de Waalse regering, een initiatief alsof hij eigenhandig kan beslissen over de inzet van overheidsgeld. De PS gebruikt de overheidsmiddelen alsof het eigen middelen zijn", zegt Rik Torfs. "Magnette versterkt met zijn démarche het beeld van veel Vlamingen over Wallonië ". Zijn UCL-collega Delvaux bestempelt het project in Charleroi als pure "geldverspilling". "Het project in Charleroi is niet levensvatbaar", klinkt het.
Voor de N-VA is dit gratis koren op de communautaire molen. De Vlaamse nationalisten worden gesteund door een rapport van het federaal kenniscentrum voor de gezondheidszorg (KCE) dat dateert uit 2007 en dat mede geschreven wordt door toekomstig CM-voorzitter Dirk Ramaekers, toen directeur van het KCE. En in een recent rapport dat luid werd aangekonigd door PS-ministre Laurette Onkelinckx werd ronduit gepleit voor de centralisatie van de behandeling van zeldzame kankers. Momenteel zouden volgens de radiotherapeuten en oncologen in België jaarlijks slechts 180 tot 200 patiënten een protontherapiebehandeling moeten krijgen. Dit komt neer op 0,5 procent van de in totaal 35.000 jaarlijkse bestralingsbehandelingen. "De wafelijzerpolitiek van de PS kent geen grenzen", aldus N-VA senator Louis Ide. "Het aantal patiënten dat baat heeft bij deze dure therapie is nog zeer klein en twee centra kunnen dan ook nooit rendabel zijn. Twee centra dat is een extreem overaanbod van een dure behandeling en zal leiden tot overconsumptie en veel meer uitgaven voor de ziekteverzekering", aldus Ide. Hij pleit ervoor geen terugbetalingen te voorzien door het Riziv voor behandelingen in het "overbodige" Waalse centrum.
Momenteel komen jaarlijks 180 à 200 patiënten in ons lans in aanmerking voor een behandeling met hadrontherapie, stellen de radiotherapeuten, "dat is amper 0,5% van de 35.000 patiënten die elk jaar radiotherapie krijgen." Er zijn ook twijfels over de grootte van de investering. Het KCE tenslotte stelde al in 2007 dat op basis van prijsinformatie van meerdere constructeurs, men realistisch gezien voor een koolstof-ion en protontherapie-centrum met 3 behandelruimtes een totaal investeringsbedrag verwacht mag worden van naar schatting 159 miljoen € (inclusief kosten van het gebouw en architect, alle materiaal en installatie, project management, BTW, financieringskost en uitgaven om het centrum op te starten). Indien het centrum 12,5 uur per werkdag actief is, dan kunnen jaarlijks een 900-tal patiënten behandeld worden. Op voorwaarde dat het centrum goedgekeurd is in het zorgstrategisch plan van de bevoegde minister, schreef het KCE. In dat geval zou het centrum in aanmerking kunnen komen voor de klassieke ziekenhuissubsidies ter hoogtevan 60%. Dit zou zich vertalen in een totaal subsidiebedrag van 95.4 miljoen € (de betalingsmodaliteiten kunnen verschillen van regio tot regio, zo zou in Vlaanderen het subsidiebedrag gespreid kunnen worden in 20 jaarlijkse betalingen van 6,2 m€). Het jaarlijkse budget voor terugbetaling van de ze therapie door het RIZIV zou dan 22.2 miljoen € bedragen, of 24 700 € gemiddelde terugbetaling per patiënt. Gezien de hoge overhead kosten (van het gebouw en de versneller) is een kleiner centrum geen aanbevolen optie, aldus het KCE in 2007. Op langere termijn is het mogelijk dat ontwikkelingen op vlak van technologie tot kleinere en goedkopere hadroncentra leidt. Quod non. Iemand  heeft een harde slag met wafelijzer gekregen.


Marc van Impe


https://kce.fgov.be/sites/default/files/page_documents/d2...

13:34 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

24 mei 2012

Brief van een chronisch zieke

geachte,

ben eveneens chronisch ziek.

Na enkele jaren op invaliditeit gestaan te hebben werd ik in Gent op enkele minuten op droog zaad gezet, ondanks mijn verweer dat geen enkele werkgever mij zou aannemen op basis van mijn gezondheidstoestand. Moest ik dan bedriegen en niks zeggen over mijn werkelijke gezondheids situatie en misbruik maken van het vertrouwen van een mogelijke werkgever ? Ik ben zelfstandige ; de aanwezige controleartesen vertelden mij onomwonden dat zij voor zelfstandigen strengere criteria handhaven en dat ik mijn zelfstandige activiteit niet deels mocht hervatten. Conclusie : zaak overlaten en "mijn plan trekken".

Mijn RA arts raadde mij aan in beroep te gaan, maar dat zag ik op dat moment emotioneel niet meer zitten. Ook financieel zou dat opnieuw offers vragen die ik niet meer kon opbrengen. Ik ben nochtans helemaal niet werkonwillig ; ik heb de "zelfstandige" werklust mentaliteit en wil geen last vormen voor anderen, maar mits een beetje begeleiding en versoepeling zou ik veel gemakkelijker in een deel van mijn eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Helaas laat de wetgeving dat niet toe : gevolg : ik trek mijn plan in de "schemerzone" en met veel hulp begrip en ondersteuning van mijn echtgenote die mijn echte genoot gebleven is.

Ik hoor ook in mijn omgeving van meerdere mensen dezelfde klacht van onbegrip en hulpeloosheid bij chronische ziekten, vooral dan cvs. Kan er geen systeem ontwikkeld worden zoals ook voor mentaal beperkte personen (in beschuttende werkplaatsen) met eventuele subsidies zodat wij ook onze verantwoordelijkheid kunnen blijven opnemen om in ons eigen levensonderhoud te voorzien naargelang onze mogelijkheden, en een mate van zelfrespect te blijven behouden ? Dat zou niet alleen onszelf helpen, maar ook een minder dure last betekenen voor de maatschappij waar dan ongetwijfeld een aantal mensen de draad voor een deel terug zouden oppakken en naargelang hun mogelijkheden voor hun eigen inkomen blijven zorgen in plaats van te moeten "kiezen" voor totale invaliditeit, ziekteverloven of stempelgeld.

Grtjes,

Geert.

 

17:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

29 september 2011

Commissaris D.

Eerst beroven ze de patiëntenverenigingen van hun schamele subsidies. Vervolgens gaan ze de gezondheidszorg naar hun hand zetten. Zo ontwikkelt zich bij de CD&V en de zuil die ze vertegenwoordigt sinds enige tijd een gevaarlijke gedachtepiste. Wouter Beke lanceerde het idee van een diabetescommissaris. Op zich is daar niets op tegen. Zorgwekkender is de idee dat zo’n commissaris prima werkt, aldus Beke, op voorwaarde dat de regering beschikt over de nodige volmachten. Beke stelt dat de regering goed omgaat met die volmachten. De vraag rijst daarbij wie het gezondheidsbeleid moet voeren in ons land: de minister, zijn administratie, de ziekenfondsen al dan niet samen met de belangengroepen? Zonder volmachten wordt de minister gecontroleerd door het parlement. Mét volmachten is die controle gelijk heel wat minder efficiënt. Wij zijn dus geen voorstander van volmachten als het niet om een noodsituatie gaat. En dat is diabetes niet. Ook al sterven jaarlijks maar liefst 6.200 mensen aan deze chronische ziekte. Een regeringscommissaris komt nooit zomaar uit de lucht vallen. Die wordt gestuurd door de sterkste belangengroepen. En dat zijn niet de artsen noch de apothekers.

 
Een paar jaar geleden bedacht een van die belangengroepen dat de terugbetaling van traag werkende insuline voor patiënten die lijden aan diabetes type 2 te schorsen. Op die manier wou men een behoorlijke bersparing doorvoeren. Een ander idee was het weigeren van terugbetaling van Herceptine, een probaat middel tegen bepaalde borstkankers. Het is dankzij de democratische controlemechanismen die ons overheidsbeleid bijsturen dat het voorstel nooit de goedkeuring van het Comité Terugbetaling Geneesmiddelen gehaald heeft. Met volmachten was dat wel het geval geweest en de gevolgen laten zich raden. De nieuwe minister moet zich niet op dit pad begeven maar daarentegen meer en beter investeren in het RIZIV dat onder zijn nieuwe tweekoppige directie stilaan een modern werkende machine begint te worden. Er is nog veel werk aan de winkel. De zorgtrajecten diabetes komen niet echt van de grond. De depistage en de follow up lopen niet zoals het hoort. Beke heeft uitgerekend dat mits een goede aanpak er jaarlijks 1,2 miljard € bespaard kan worden. Daar ligt een belangrijke taak voor de overheid, de ziekenfondsen en alle zorgenverstrekkers. De artsen, apothekers,de thuisverplegers en de patiënten zijn in deze vragende partij.

 
Misschien is het een idee om een comité H op te richten dat telkens een actieprogramma vastloopt kan nagaan waar en waarom het fout gaat. Want anders komen we in een straatje zonder eind terecht. Met een commissaris voor griep, voor diabetes, voor cardiovasculaire aandoeningen, voor kanker en voor Aids. Een hoge commissaris boven alle commissarissen.


Marc van Impe

11:38 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)