06 juli 2016

Splitsing sociale zekerheid is tsjevenstreek

Sommige mensen leren hun Jezuïetenstreken nooit af. Neem nu de heer Rik Torfs, rector van de KU Leuven en gewezen CD&V Parlementslid die zich tijdens zijn politieke periode nooit heeft laten opvallen door zijn zorg om de sociale zekerheid en de volksgezondheid, en die nu een pleidooi houdt voor de splitsing van de sociale zekerheid. Het is een halve eeuw geleden dat omwille van een paar domme uitspraken van een halfgare katholieke academicus een regering viel en het land op splitsen stond. Rik Torfs wil dat blijkbaar nog eens over doen. Sommige mensen doen alles om in de geschiedenisboekjes te raken.

De Planningscommissie heeft zijn werk gedaan en is - tot zijn verbijstering - tot de vaststelling gekomen dat de historische verhouding voor artsenquota voor het jaar 2022 niet uitkwam op de historische verhouding 60/40 maar op 56,5/43,5.

De Planningscommissie heeft daarvoor gebruik gemaakt van twee databases, die – laten we het maar gelijk zeggen- geen van beide deugen. De eerste database van het Riziv, die dateert uit het gruweljaar 2013 bevat alle artsen die dat jaar tenminste één prestatie geleverd hebben. De accuratesse staat dus boven elke twijfel verheven. Arts is wie een voorschrift schrijft, die tenminste één consultatie per jaar houdt.

De tweede database is afkomstig van Volksgezondheid. Daarin staan ALLE artsen opgenomen, ook zij die geëmigreerd zijn, die al lang in de industrie werken, die negenennegentig zijn en vergeten zijn dat ze nog leven en zij die als vermist zijn opgegeven maar nog niet dood verklaard.

Qua databasebeheer spant België de Europese kroon, maar zolang er in kwesties van Volksgezondheid gestemd wordt met een opt out in plaats van een opt in heeft de overheid er geen enkel belang bij om eindelijk eens werk te maken van een echt artsenkadaster. Dat betekent dus dat niemand weet hoeveel artsen er in ons land echt actief zijn en zullen zijn in 2022.

Tweemaal heeft de Planningscommissie daar tweeënhalf uur over vergaderd. Vooraf hadden alle twaalf leden unaniem verklaard dat ze het met de te gebruiken methodiek eens waren. Het resultaat was wat het was: 56.5 % voor Vlaanderen, 43.5 % voor Franstalig België. Tien van de twaalf leden hebben de uitkomst van de rekening goedgekeurd, de democratie heeft gezegevierd.

Uiteraard weten alle leden van de Planningscommissie dat de cijfers waarop hun berekening gebaseerd is, niet deugen, maar een betere manier van rekenen is er niet. De oplossing die minister De Block voorstelt, met name een compensatieregeling voor de "gedupeerde" Vlamingen, getuigt van gezond verstand. Het voorstel Torfs,- de splitsing van de sociale zekerheid-, zal hoogstens een rimpel in een emmer water veroorzaken.

De rector heeft de voorpagina van De Standaard gehaald, en hij staat op een krukje in het journaal van VTM, en een paar Franstalige commentatoren hebben weer het maagzuur gekregen. In Vlaanderen klasseert men dit onder de rubriek tsjevenstreken.

De pruimentijd is vroeg begonnen dit jaar.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

17:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

20 december 2015

Het RIZIV is als het reuzenrad van Parijs

De zorgverzekeraars hebben een probleem. Het aantal chronische zieken neemt epidemische vormen aan. Dat heeft zo zijn weerslag op het uitgavenmodel van de ziekenfondsen, dus van de sociale zekerheid en dus wordt het Riziv aangesproken. Deze overheidsinstelling die rotsvast gelooft in de maakbare maatschappij en er dus vanuit gaat dat mits streng maar rechtvaardig sanctioneren de burger naar hun hand kan gezet worden, heeft maatregelen genomen. Een van die maatregelen resulteert in een nieuwe papieren mallemolen die als het reuzenrad van Parijs langzaam maar zeker de patiënt en zijn zorgverstrekker dreigt te vermorzelen.

Ik heb daar vragen bij. Om te beginnen is iemand die chronisch ziek is, werkelijk ziek. Zoals elke arts weet, wordt niemand van de ene op de andere dag chronisch ziek. En evenmin gaat iemand die chronisch ziek is van de ene op de andere dag genezen. Het is de arts die in eer en geweten, met al zijn vakkennis en ervaring, de diagnose stelt.

Meestal wordt die bevestigd na verschillende consulten bij collega's specialisten en gaat er aan dat proces een hele tijd van onderzoek en testen vooraf. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Wie de diagnose ALS of MS krijgt, weet welke rit moet uitgereden worden. Maar wie kanker krijgt, is niet chronisch ziek. Een mooi voorbeeld is de Gentse burgemeester Termont bij wie einde mei darmkanker vastgesteld werd. Hij werd geopereerd en onderging een preventieve chemokuur, die deze maand afliep. Er werden geen uitzaaiingen vastgesteld. Termont moet nog regelmatig op controle, maar liet vrijdag 18 december weten dat hij zijn job weer voor 100 procent kan opnemen. Termont wordt gereïntegreerd.

Niet iedereen heeft echter evenveel geluk als Termont. Bij hem is de behandeling aangeslagen. Hij is ook een uitzonderlijke werknemer en kan als burgemeester opnieuw aan de slag. De overheid is zijn werkgever, de overheid is wat hem betreft zeer meegaand. Maar niet elke werknemer krijgt die kans. Werkgevers –door de verschrikkelijke loden last van de ingewikkelde regelgeving inzake arbeidsrecht- zijn als de dood voor medewerkers die aan een chronische ziekte lijden. Re-integratie, ook onder de vorm van deeltijds werk, is geen evidentie. Zelfs ambtenaren die de diagnose chronische ziekte kregen, worden na verloop van tijd met pensioen gestuurd. Zelfs de FOD Sociale Zaken en de FOD Justitie stuurt jonge ambtenaren die aan een chronische aandoening lijden en die deeltijds aan het werk willen blijven en daar ook uitdrukkelijk om vragen, met pensioen.

Een tweede vraag die ik heb  betreft de rol van de adviserende geneesheer. Ik lijd aan een chronische ziekte, maar ben en blijf  aan het werk. Dat is geen eenvoudige zaak. Want meer dan eens werd ik geconfronteerd met een controlerend geneesheer van het Riziv die vond dat als je deeltijds kan werken, je net zo goed voltijds aan het werk kan. Ik kon gelukkig rekenen op de steun van de adviserende geneesheer van mijn ziekenfonds.

Tot die zelf chronisch ziek werd. En met pensioen gestuurd werd. Die adviserende geneesheer en mijn ziekenfonds zijn echter een uitzondering. Ik herinner me de uitspraak van de geneesheer-directeur van het grootste ziekenfonds van het land die cynisch van achter zijn randloze brilglazen met de glimlach zei dat wie chronisch ziek is en zich verzet tegen de opheffing van zijn werkonbekwaamheid, bewees dat hij over voldoende energie beschikte om opnieuw aan het werk te gaan. Deze catch 22 treft duizenden patiënten per jaar. Die worden over de rand geduwd en worden er radeloos van.

De grote ziekenfondsen hebben een probleem: ze verdedigen de belangen van hun leden niet.

De overheid legt nu de hele verantwoordelijkheid bij de huisarts. Dit is geen streven naar re-integratie maar een afschuiven van verantwoordelijkheid. Het is als de directeur van het planbureau die de kolchoz de opdracht geeft zoveel duizend ton graan te produceren. De oogst mag mislukken. Maar de norm zal gehaald worden. Al weze het op papier.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

30 september 2015

Een nieuwe poging om de privacy verder uit te hollen

Big brother bestaat en hij heet Frank Robben. Little brother is met pensioen en van de weeromstuit hebben de ziekenfondsen hun attitude tegenover het grote dataproject dat luistert naar de naam e-Health gewijzigd. Ze zien het niet meer zitten om de privacy van hun leden te schenden en een reeks gegevens, die volgens hen supergevoelig zijn, over te maken aan de Kruispuntbank van de Sociale Zekerheid van de federale overheid.

Officieel waren de bedoelingen van de Kruispuntbank nochtans nobel, want kijk, men had niets anders op het oog, de toekenning van een aantal rechten aan de minst bedeelden automatiseren. Wie de dag van vandaag nog een paar weken per jaar zoet is met het aanvragen en invullen van attesten om een verlaagd tarief voor water, gas en elektriciteit, het openbaar vervoer, fiscale voordelen, een verminderd kadastraal inkomen te krijgen, zou vanaf morgen dat allemaal gratis en automatisch toegekend krijgen.

Morgen scheert men gratis, luidt het spreekwoord, en voor niets gaat de zon op. De Kruispuntbank vroeg daarom  de ziekenfondsen de namen van de leden  over te maken, net als het percentage autonomieverlies, het soort handicap en het soort uitkering om zo een centraal bestand in het leven te roepen.  Voor de Waalse socialistische mutualiteiten die aan de alarmbel trokken was dit een maatje te groot: zij weigeren daarin mee te stappen.

"Het is zorgwekkend, in de huidige context van opgevoerde strijd tegen sociale fraude, huisbezoeken bij werklozen", zegt Solidaris. De christelijke mutualiteiten zeggen dat het doel van gegevensuitwisseling al bereikt is met het huidige systeem.

Die houding van de ziekenfondsen is op het eerste gezicht prijzenswaardig. Privacy gaat boven alles. Maar in feite is ze dubbelzinnig. Om te beginnen beheren ze liever zelf hun databank en kunnen ze aan de hand daarvan een gepersonaliseerde service aan hun leden bieden.

Vooral bij de twee grote ziekenfondsen is dat van belang. Dat dit niet zo efficiënt gebeurt en zeker niet in het belang van de patiënt hebben recente nieuwsberichten over het aantal Belgen dat recht heeft op de minimumfactuur maar dit niet krijgt, bewezen.

Anderzijds hebben de ziekenfondsen het recht niet om de gegevens van hun klanten door te geven aan om het even wie. Ook niet aan de overheid. Daarvoor is de "geïnformeerde toestemming" waarmee deze te kennen geeft geen bezwaar te hebben tegen het elektronisch delen van zijn gezondheidsgegevens.

En die toestemming betreft enkel de personen die hem  medisch behandelen.  Het delen van de gegevens vindt uitsluitend plaats in het kader van de continuïteit van de zorg en voldoet aan de regels inzake de bescherming van uw persoonlijke levenssfeer. De patiënt kan op ieder ogenblik beslissen om die toestemming in te trekken. De ziekenfondsen weigeren dus iets te delen dat ze niet in bezit hebben.

De algemeen bestuurder van de Kruispuntbank, Frank Robben,  probeert de plooien glad te strijken en  zegt dat zijn doel "niet rechtstreeks" de strijd tegen sociale fraude is. Onrechtstreeks dus wel.

Het is daarvoor dat de twee grote ziekenfondsen beducht zijn.

 

Marc van Impe


Bron: MediQuality

10:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)