24 februari 2013

De kunst van het slecht nieuws

Het is de tijd van het slechte nieuws. Voorjaar: of ze vallen als vliegen of ze staan op hun benen te trillen. Mijn kennissen, collega’s van ooit geleden, mijn verre familie. En ik word er wel mee geconfronteerd. Meer dan de anderen. Die krijgen een glas wijn, een whisky, een flard roddel. Ik krijg de vragen. Want ik heb toch een geleerde vrouw wiens kennis op mij moet afstralen? De vraag is  hoeveel eerlijkheid er gewenst is tijdens die slechtnieuwsgesprekken. Ik hoef niet meneer madam de  doktoor te zijn om te weten wanneer geen genezing meer mogelijk is. Ik hoef daarvoor geen  supersnel analysetraject. Sommige dingen zijn zo meteen duidelijk, hier is geen genezing meer mogelijk, er zijn uitzaaiingen op afstand: in de botten, de lever of in de longen. Raar dat de artsen dan in verkleinwoordjes gaan spreken. Dat wordt niet geapprecieerd. Patiënten willen meer weten wat kan en niet langer kan. Wat aan de orde moet komen is wat er nog wel mogelijk is en tegen welke 'prijs'. Wat me de voorbije jaren steeds vaker treft is dat de patiënt wil weten wat de gemiddelde overlevingswinst is met de voorgestelde chemotherapie, vergeleken met enkel palliatieve zorg. Vaak gaat het over een paar weken, een maand of twee, hooguit. Zoals ergens een arts  schreef: 'Ik denk erover om de overlevingswinst in uren uit te gaan drukken, dan klinkt het tenminste wat langer'. Dat vind ik een zinnige gedachte, bedenk ik, terwijl ik een mooi papiertje zoek voor weer eens een fles die uit mijn kelder naar een doodzieke medemens verhuist. Want het is weer zover. Een man, 58, Europees ambtenaar, 40 packyears tabak er doorheen gejaagd. Drie jaar geleden gestopt met roken. Sappen en groenten en vezels en sport. Groot longcarninoom, uitzaaiingen in een rib en in de bekkenkam.  2 kinderen van 28 en 20 jaar. Net opa geworden. Had nog een leuke vakantie gepland. Straks alles kwijt.  Ongeloof, woede, oneerlijk behandeld, wil second opinion. Hij vraagt: “Maar ik word toch wel beter?” Zijn vrouw had gebeld: “Wil je hem asjeblief geen hoop meer geven? Geef hem rust.” Dan vertel ik  een verhaal.
Marc van Impe

Over Diagnose stellen en slecht nieuws brengen geeft Prof. Dr. F. Eyskens, van het UZ Antwerpen, een lezing op de BOKS Info dag  op 2 maart. De uitnodiging vindt u hierbij.

09:55 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)