03 december 2011

Minimale ziektelast

Net zoals ons land zit Nederland met begrotingsproblemen. De economische omstandigheden nopen de nieuwe regering tot forse bezuinigingen, ook in de zorg. De Nederlandse regering gelooft in marktwerking in de zorg.  Maar tegen alle verwachtingen belooft die maatregel maar weinig besparingen. Dat komt omdat de burger en zorgverstrekker er niet aan willen. Alleen de zorgverzekeraars zien er brood in. Daarom hebben ze om die onwil te counteren het volgende gevonden: de minimale ziektelast. Dat komt er op neer dat het verzekerde zorgpakket danig wordt ingekrompen. Aandoeningen met een “minimale ziektelast” , dus waar mensen weinig fysieke last van hebben worden uit het pakket gehaald. Daar wil men miljarden mee bezuinigen.

Nu is snijden in het verzekeringspakket altijd en overal een heikele zaak: de zorgverzekering of mutualiteit zoals dat hier heet is gebaseerd op het begrip solidariteit. Gezonden en jongeren zijn solidair met zieken en ouderen. Dat is voorbij.  Nu de deur is opengezet komt de koude wind binnenwaaien. Want wat is minimaal? 1 procent of 10 procent hinder? En worden mindere aandoening niet snel ernstig? Neem nu migraine. Minimale ziektelast, zegt de overheid. Om de redenering kracht bij te zetten worden het argument van (non) evidence based van stal gehaald. Maar wie een heel jaar zijn klok gelijk kan zetten op zijn migraine aanvallen zal daar snel anders over denken. Bepaalde aandoeningen zijn ernstiger dan andere of kunnen zich beter verkopen. Zij roepen, nee, eisen dan ook meer solidariteit op. Daar raak je niet ongestraft aan. Aardig idee dus om net die aandoeningen uit het pakket te wippen waarvan je weet dat de invloed op de gezondheid het geringst is. Of welke patiënten het minst weerbaar zijn. En dan gaat het niet alleen over kalknagels  maar ook over sinusitis of migraine.  

Aan Aids, kanker, hartfalen en diabetes wordt niet geraakt. Wie chronisch pijn heeft, wie aan een zeldzame neurologische ziekte lijdt, wie het zonlicht niet verdraagt of wie chronisch moe is mag wel aangepakt worden.

Moeten we nu vrezen dat die Nederlandse aanpak naar België zal overslaan? Ik geloof het niet. Nee, wat wij zelf doen doen we beter. Onze ziekteverzekeraars  pakken het anders aan: die gaan de patiënt responsabiliseren zoals dat met een gruwelijk neologisme heet. Om hem vervolgens in de psychotherapie te duwen.  Iedereen blij? De patiënt mag niet klagen want hij krijgt aandacht. De psycholoog krijgt werk. En de ziekteverzekeraar spaart een pak geld uit want therapie wordt niet vergoed. De volgende stap is dat de patiënt de schuld krijgt van zijn ziek zijn. Te dik? Had je maar niet zoveel moeten eten. Een punthoofd en splijtende koppijn? Pieker wat minder. Te hoge cholesterol? Had je maar geen boter moeten smeren. En vooral: even meer aandacht voor jezelf in het nù. Nù. Nù. Hoe heet dat ook weer?

 Marc van Impe

11:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)