29 mei 2015

Een rechtmatige vergoeding ?

“Holy Gorgonzola,” zegt mijn vriend de chirurg als we eindelijk weer eens aan de oevers van de rivier de toestand van de wereld kunnen bespreken. “Ik kreeg de schrik van mijn leven toen een van mijn patiënten die klaar lag voor een reisje naar propofolia me recht in de ogen keek en vroeg: ‘Ik hoor dat u in uw operatiekwartier 'Pet Sounds' speelt van 'The Beach Boys'. Uitstekende keuze, maar bent u zeker dat u uw bijdrage aan Sabam betaald hebt?'

Even heb  ik er aan gedacht om en stoemelings zijn fatsoensklier uit te snijden," zegt hij, "maar ik heb het erbij gelaten. Wat ons nu overkomt gaat me echt te ver." De vier plechtige communiemeisjes die het dorp in het bos rijk is, komen uit de kerk. Er waait nog een flard orgelmuziek buiten. Betaalt een pastoor ook Sabam, vraag ik me af.

Mijn vriend de huisarts werd een paar jaar geleden al met een ijverige Sabamcontroleur geconfronteerd. Hij draaide in zijn wachtzaal Ierse folkdeuntjes die hij met zijn band Kitty O'Shea's Lover had opgenomen. Zijn patiënten reageren verdeeld op die square dances.

De feldpolizei van de auteursrechtenmaatschappij werd getipt, kwam luisteren, kreeg er een oorontsteking van en stuurde hem een gepeperde rekening. En bij de tandarts, die al lang de lifestyle van een Belgian dentist heeft moeten opgeven, kwam een mystery shopper langs die niet alleen zijn tandplak vakkundig liet verwijderen maar in wederdienst de tandarts ook van enige overbodige euro's verloste. Een rechtmatige vergoeding die in een verkeerd keelgat sloeg.

Het ene absurde verhaal na het andere rolt over de tafel. Hoe een jeugdbeweging rechtmatig aangeslagen werd omdat de kinderen liedjes zongen rond het kampvuur. Hoe supporters van de voetbalclub 't Spek nu tijdens de pauze in stilte, zonder enige Laura Lynn, hun pintjes drinken. Waarom de omroeper in de wagen die voor de ronde van Veltem-Beisem uitrijdt nu tussen de dienstmededelingen door de paternoster bidt in plaats opgewekte deuntjes te draaien.

Dat er op muziek rechten moeten betaald worden, vinden we maar normaal. Daar is het gezelschap het over eens. Maar dat het op zo'n absurde manier moet gebeuren, dat is er over.

De dochter van de waard brengt nog een rondje. Gelukkig rust er op haar geen beeldrecht. Ongelovigen die we zijn profiteren wij van al het moois dat de natuur ons biedt. In een vroege cabriolet zingt Héloïse Létissier van Christine & the Queens: Ça ne tient pas debout, Le ciel coule sur mes mains...

 

Marc Van Impe

 

Bron: MediQuality

18:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)