09 februari 2017

Waarom je een elektronisch dossier nooit onthoudt

Op jaarlijkse consultatie bij mijn internist. Terwijl ik met mijn dokter praat, tokkelt zij op het klavier van haar computer. Oogcontact hebben we nauwelijks als zij zo bezig is. Ik denk onwillekeurig aan een blog die ik enkele dagen geleden las, waar de Zweedse auteur Staffan Nöteberg stelt dat wat je met de hand opschrijft, beter onthoudt.

Als het van de cognitieve psychologie afhangt, is een elektronisch patiëntendossier eigenlijk geen al te best idee. De arts is zijn patiënt zo vergeten. Ik zie dat de geleerde vrouw als neuropsychiater nog altijd notities met de hand opneemt en ze later uittikt. En elke journalist die een interview afneemt weet het: met de hand opgeschreven notities blijken we prima te kunnen onthouden. En dan hoef je niet letterlijk te noteren. Aan een paar sleutelwoorden heb je genoeg. Dan wordt dat oneindig grote geheugen van ons extra toegankelijk.


Staffan Nöteberg is de auteur van een boek over de Pomodoro-techniek, een benadering om heel geconcentreerd te kunnen werken. De Pomodoro-techniek werd aan het eind van de jaren tachtig door Francesco Cirillo ontwikkeld. Bij deze techniek wordt een kookwekker gebruikt - Cirillo gebruikte een gadget in de vorm van een tomaat - waarmee steeds periodes van 25 minuten geconcentreerd werken aan een taak worden afgebakend.


Deze 25 minuten worden vervolgens opgevolgd door drie minuten pauze, waarna weer een nieuwe periode van 25 minuten kan worden gestart, na de vierde keer mag een langere pauze genomen worden. Ik werk zo al jaren. Nogal wat artsen zullen bij het lezen van deze boodschap de schouders ophalen. Niets voor mij, denken ze. Ik heb zoveel tijd niet. Toch nog even doorlezen.


Ik citeer hier een artikel van Drake Bear uit Business Insider UK – december 2014 over het schrijven met de hand versus typen. (De vertaling is van Wim Bouman.) "Typen is snel. Handschrift is traag. Vreemd genoeg, is dat precies de reden waarom schrijven met de hand beter geschikt is om te leren. Dat is gebleken uit onderzoek van de psychologen Pam A. Mueller van Princeton University en Daniel M. Oppenheimer van de University of California, Los Angeles.


Eerdere studies betoogden dat laptops ongeschikt zijn voor het maken van aantekeningen, vanwege de afleiding die het internet biedt. De experimenten van Mueller en Oppenheimer leverden een contra-intuïtieve conclusie: handmatig aantekeningen maken is beter omdat het de leerling vertraagt. Door vertraging van het proces van het maken van aantekeningen, versnel je het leren."


Een verslaggever van het Beknopt Verslag in het Parlement is in staat vrijwel elk woord dat op de tribune wordt uitgesproken, te typen. Dit transcriptieproces vereist geen kritisch denken. Dus terwijl hij de woorden op papier zet, hoeven zijn hersenen niets te doen met het materiaal. Drake: "De wetenschap rondom leren heeft ontdekt, dat als de hersenen niet signaleren dat het materiaal belangrijk is, de les uit het geheugen wordt verwijderd omwille van de efficiency.


Als je al schrijvend aantekeningen maakt, zal je niet in staat zijn elk woord dat de spreker zegt op te schrijven. In plaats daarvan, moet je op zoek naar representatieve citaten, concepten samenvatten en vragen stellen over dat wat je niet begrijpt. Dit vergt meer inspanning dan alleen het typen van elk woord en juist deze inspanning maakt het verschil en zorgt ervoor dat het materiaal door je hersenen wordt verwerkt.


Hoe moeilijker iets is, hoe sterker het signaal aan je hersenen, dat iets de moeite waard is om te onthouden. Mueller en Oppenheimer concluderen, dat het woordelijk weergeven van een les, in plaats van het verwerken van informatie en het vertalen van de lesstof in je eigen woorden, zelfs nadelig is voor het leren.


De voordelen van het schrijvend aantekeningen maken – al is het een verdwijnende vaardigheid – zijn gedocumenteerd door veel educatieve psychologen, die hebben ontdekt dat met de hand schrijven onderdelen van de hersenen activeert die het typen verwaarloost. Met name gebieden die verband houden met de vorming van het geheugen. Eén van de redenen, waarom kinderen met meer ideeën komen als ze schrijven dan wanneer ze typen.


Typen is een geautomatiseerd proces, net als bij fietsen hoeven we daar op een bepaald moment niet meer bij na te denken. Je kunt dus een prachtig verslag hebben getypt, je hersenen zijn nog niet met de lesstof aan de gang gegaan. Zonde van je tijd. Maak je handmatig aantekeningen, dan heb je de eerste slag al gemaakt."


Ik had dit al eerder kunnen bedenken. "Wij, de verslaggevers in de Kamer die woordelijk op een klavier in steno noteren wat er in het parlement gezegd wordt, weten 's avonds niets meer van wat we notuleren," zegt mijn gepensioneerde vriend van het Beknopt Verslag. "We zouden wel gek worden, als dat niet zo was." Dus nog eens de suggestie: maak notities met de hand.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality


Meer info:
The Pomodoro Technique, Staffan Nöteberg (Pragmatic Bookshelf) ISBN 9781934356500
https://blog.staffannoteberg.com/category/pomodoro-techni...
en http://uk.businessinsider.com/author/drake-baer

 

 

08:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

24 maart 2016

Adviserend geneesheer ligt dwars voor experimentele kankerbehandeling

Een adviserend geneesheer van de CM, Verbond Midden-Vlaanderen, weigerde kankerpatiënt Frank Meersseman het nodige attest S2 te leveren waaruit blijkt dat de man wel degelijk een zorgverzekering heeft. Kankerpatiënt Frank Meersseman (55) is een CUP-patiënt (Cancer of Unknown Primary) en is in ons land uitbehandeld. Dat las ik in De Standaard deze morgen.

Er zijn in ons land zo'n 70 personen die een soortgelijke aanvraag zouden kunnen indienen. Die cijfers zijn gebaseerd op de meest recente cijfers van Belgian Cancer Registry (2013) die zeggen dat er in totaal 71.536 nieuwe diagnoses van kanker waren en de wetenschap dat het aantal CUP diagnoses 1 op 1000 bedraagt.

Professor Karim Fizazi van het Parijse kankerinstituut Gustave-Roussy organiseert een klinische studie voor 223 CUP-patiënten waarbij men het genetisch profiel van de tumor analyseert om een gerichte behandeling te kunnen bepalen, iets wat in België momenteel niet kan voor deze tumoren.

Meersseman kan deelnemen aan die klinische studie maar zonder dat formulier S2 wordt hij niet tot de studie toegelaten. De artsen geven Meersseman nog twaalf maanden. Tenminste, als hij zware chemotherapie volgt. "Zowel mijn oncoloog in het UZ Gent als die in het UZ Leuven bevestigde dat deze studie de beste behandeling is," zegt Meersseman. Het  zogenaamd S2-document is een Europees standaarddocument dat bewijst dat de patiënt een zorgverzekering hebt.

Meersseman heeft die zorgverzekering, bij de CM, alleen wil het betrokken ziekenfonds hem het document niet bezorgen omdat hij eerst de zekerheid moet hebben dat hij toegelaten is tot de klinische studie. Maar die zekerheid krijgt hij niet van het Parijse kankerinstituut omdat hij geen S2-document kan voorleggen.

De adviserend geneesheer van de Christelijke Mutualiteit struikelt over de formulering ‘‘on pourra'' van de Parijse arts omdat die woorden onvoldoende garanderen dat ik mag deelnemen. Absurd, maar Meerssemans  enige hoop op leven hangt dus af van een werkwoordsvorm. Meersseman kaartte de zaak aan bij het Landelijk Verbond van de Christelijke Mutualiteiten en bij de directie van het Riziv maar kreeg telkens nul op rekest.

Ten einde raad schreef hij op 2 en 11 maart het kabinet De Block aan. Maar daar adviseren ze hem om zo snel mogelijk een medisch verslag van de hand van prof. Fizazi aan de administratie te bezorgen waarin moet meegedeeld worden of hij al dan niet voldoet aan de inclusiecriteria mits S2. Op 10 maart ontving Meersseman dat verslag en bezorgde hij dat persoonlijk aan CM Midden-Vlaanderen, die  het onmiddellijk opstuurde naar de dienst internationale overeenkomsten.

De volgende dag al, op 11 maart, kreeg Meersseman om  8u40 antwoord. We citeren letterlijk : "Wij ontvingen gisteren uw bijkomende verklaring en legden die voor aan de adviserend geneesheer.Wij kregen als antwoord dat de ontvangen brief nog niet bewijst dat u bent toegelaten tot de studie. Er zouden nog bijkomende onderzoeken moeten gebeuren vooraleer u daar een beslissing over kan krijgen. Daarom wordt uw vraag nog niet doorgestuurd naar het College Geneesheren Directeurs van het Belgische RIZIV.De adviseur heeft dus een verklaring nodig dat u effectief bent toegelaten tot de studie. Met vriendelijke groeten,"

De adviseur weigerde dus het gevraagde bewijs door te sturen naar de CGD.  Meersseman positioneert zich nu als pionier die gebruik maakt van de nagelnieuwe regelgeving, en wil vermijden dat anderen die vandaag of in de toekomst een dergelijke aanvraag indienen in éénzelfde situatie terechtkomen met kafkaiaanse toestanden. Wat hij wil bewerkstelligen is dat de procedure wordt gecompleteerd door middel van ‘een extra clausule of addendum voor extreme gevallen' en het in voege brengen van ‘een mogelijkheid tot beroep' bij een afkeuring van de aanvraag.

Merkwaardig is dat de tekst van de omzendbrief niet publiek beschikbaar blijkt te zijn – en dat het aanvraagformulier S2 al even onduidelijk is. De tekst luid immers  dat vooraleer S2 goedgekeurd wordt er of eerst een bewijs gegeven wordt van inclusie; of tenminste dat een bevestiging opgestuurd wordt dat de patiënt voldoet aan de inclusiecriteria van de klinische studie en kan toegelaten worden mits hij in bezit is van een S2. De reden waarom de Omzendbrief van januari 2016 in voege werd gebracht luidt letterlijk als volgt: "De Belgische wet mist bijzondere uitvoeringsmaatregelen voor terugbetaling van kosten "standard of care" in geval van klinische studies in het buitenland. Gevolg: buitenlandse klinieken weigeren Belgische patiënten indien die geen verzekering (= S2) kunnen voorleggen.

Daarom werd de bewuste Omzendbrief opgesteld (op vraag van CGD)." In Artikel 20 van Verordering 883/2004 staat dat S2 niet mag geweigerd worden als de zorgen door de verzekering worden vergoed en de zorgen niet in België kunnen gegeven worden binnen een tijdspanne die medisch verantwoord is voor de patiënt. Verder staat er dat indien die punten niet worden vervuld "er soepeler mag opgetreden worden en toestemming kan gegeven worden."

Uiteraard is de minister niet bevoegd om de aanvraag van het formulier S2 goed te keuren of te laten goedkeuren. Dat is de verantwoordelijkheid van het hoofd van de administratie van het Riziv, het college van geneesheren-directeurs van de ziekenfondsen, de directie van de Landsbond van Christelijke Mutualiteiten en de adviserend geneesheer van CM Midden-Vlaanderen. Het Riziv probeert nu de arm om te wringen van de adviserende geneesheer. Het is een kwestie dat het volledig medisch dossier bekeken wordt. "De zaak zou opgelost moeten zijn," zegt men op het kabinet. "Het kan nu snel gaan."

De heer Meersseman hoopt dat er tegen Pasen een wonder gebeurt. Hij is niet de enige. Zoals hij zijn er tientallen patiënten die tegen de onwil en de fijnslijperij van hun adviserende geneesheer aanlopen.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:34 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)