17 januari 2015

Een oproep aan alle artsen: houd uw manieren (M. Achtergaele)

Onderstaand artikel verscheen in de medische pers en werd geschreven door Mevr. Marleen Achtergaele, de ex-vrouw van een dader.

Mogen we u vragen om hierop massaal te reageren aub?

beste dank, 

Marc van Impe

 

BRUSSEL 16/01 - In Nederland werkte een psychiater die in het verleden was veroordeeld voor het bezit van kinderporno, bij een evangelische zorginstelling. Nu de zaak via het NCRV-programma De Monitor in de publiciteit is gekomen, komt de zaak voor de tuchtrechter. In België kreeg een psychiater die verschillende relaties afgedwongen had bij patiënten alle krediet aan een katholieke universiteit en een christelijke instelling. Pas toen de VRT de zaak aan het licht bracht, barstte de etterbuil.

De man bleef nog een tijd privé aan de slag maar is nu –uiteindelijk- definitief van de lijst van de Orde der Geneesheren geschrapt. Twee van de zovele gevallen, die ons en autoriteiten bekend zijn en waar nauwelijks ruchtbaarheid aan gegeven wordt. Ik zou willen dat de artsen zelf hier eens bij stil staan.

Binnen onze maatschappij hebben we verschillende soorten meervoudige relaties, waaronder ook de relatie arts (hulpverlener) - patiënt. Deze meervoudige relaties vergroten de kans op uitbuiting en machtsmisbruik, belangenvermenging, hetgeen in bepaalde omstandigheden kan leiden tot seksueel grensoverschrijdend gedrag(SGG).

De professionele  relatie is per definitie een asymmetrische relatie waarbij de patiënt in een afhankelijke en kwetsbare positie komt. Seksuele relaties met patiënten net als het subtiele misbruik, zoals verleidingsgedrag (kan van beide partijen uit komen) zijn in alle omstandigheden onverenigbaar met de professionele rol van de arts. Grensvervagingen kunnen zijn: sessies verlengen, ontmoetingen buiten de werksetting, altijd die patiënt als laatste nemen, troetelnamen, commentaren bij fysieke aantrekkelijkheid, vertrouwelijke mededelingen over zichzelf en anderen, weinig zakelijke inrichting van de werkruimte.

Een arts beschikt over 'macht', hij neemt veelal beslissingen voor de andere partij, want 'hij weet het beste' voor de patiënt. Het is dan ook essentieel dat de arts zich houdt aan een professionele houding, attitude. Onethisch handelen getuigt van een gebrek aan respect, integriteit, verantwoordelijkheid en deskundigheid. De patiënt, als SGG-slachtoffer in dit geval, heeft recht op aandacht, mag niet beoordeeld worden, geklasseerd, dient ruimte te krijgen waarbij hun eigen waardigheid voorop dient te staan.

Gaat een arts over de grens kan dit enorm schadelijk blijken voor de patiënt met als gevolg een negatief zelfgevoel, verstoring identiteit, schuldgevoel, schaamte, leegheid, verwarring, onderdrukte kwaadheid, wantrouwen in de man in het algemeen,  dissociaties, zelfmoordgedachten, verhoogde kans op depressie, daling van de emotionele relatie (kans) en noem maar op; afhankelijk van hoe de patiënt zijn belevingswereld en achtergrond is.

Patiënten ervaren het als een dwingend gebeuren waarbij 'zelf uitgelokt' pure rationalisatie geeft.

Lichamelijke aanrakingen kunnen als onethisch overkomen, maar kunnen ook ten goede komen als het een teken is van bezorgdheid, troost, bemoediging, steun. De lichaamszones spelen daar een belangrijke rol in.

Sinds anderhalf jaar bestaat er een samenwerking met het Ministerie Welzijn waarbij wij, het Overleg belangenvereniging voor slachtoffers seksueel grensoverschrijdend gedrag, beleidsaanbevelingen hebben verwoord inzake het Rapport misbruik binnen gezagsrelaties.

Daarin vragen we o.a. een beroepsethische code die een houvast biedt wat wel en niet tot de professionele relatie behoort. Gedragsregels gegroepeerd onder grote principes of basishoudingen waarbij van bij de start helder en duidelijk omschreven wordt wat de informatieplicht is van de hulpverlener én het 'informed consent'.

De oprichting van een overkoepelende commissie die toeziet op de naleving van die code is noodzakelijk alsook toezicht op de geïsoleerd werkende hulpverlener. Een kwaliteitslabel ontwikkelen met een beroepsethische code voor alle hulpverleners zou een goede stap zijn.

De basishoudingen binnen de ethische beroepsuitoefening bevatten respect, integriteit, verantwoordelijkheid, deskundigheid Ook het delen van relevante informatie aan de cliënt haalt de hulpverlening uit de sfeer van machtsmisbruik en manipulatie en versterkt de cliënt in zijn zelfwaarde

We streven naar een verbod in het Strafrecht waar seksueel grensoverschrijdend gedrag binnen een hulpverleningsrelatie zwaar gestraft wordt, hiervoor dienen dan ook aanpassingen te gebeuren in de procedures van oa. de Orde der Geneesheren waarbij een schorsing binnen de 8 dagen voorop staat.Artsen kunnen zorgen voor een grotere bewustwording en sensibilisering met betrekking tot grensoverschrijding bij het cliënteel, zowel dader- als slachtoffergericht.

Zo komen we aan het thema meldrecht-meldplicht. Daar bestaat binnen de medische hulpverleningswereld nog steeds veel onduidelijkheid over. Wat geeft dat dan voor slachtoffers als effect? Slachtoffers hopen terecht te kunnen bij een professional die hen daadwerkelijk helpt, de meesten verstaan daaronder steun door/bij een aangifte. Echter door een grote onwetendheid bij artsen gebeurt dit zelden, waardoor het gevoel van (h)erkenning sterk gereduceerd wordt en de zwijgdrang gestimuleerd (bij beide partijen).

 (H)Erkenning is het ultieme waar een slachtoffer nood aan heeft! Het kan zijn verwerkingsproces positief sturen! Ook jonge vermoedelijke daders moeten bij artsen terecht kunnen met hun vragen, angsten rond hun drang naar misbruik, maar dat stuit op een nog groter taboe. Velen weten niet hoe te reageren noch een verwijzing te geven hetgeen intriest is. Het zou preventief nochtans een groot effect kunnen hebben mochten tieners, jongadolescenten met vermoeden tot daderschap bij hun arts terecht kunnen.

Ook hier kan (h)erkenning een boost zijn tot therapie hetgeen daderschap zou reduceren.

Kortom, u als arts/hulpverlener speelt een cruciale rol in het levensproces van dader/slachtoffer. Hopelijk zijn jullie zich daar bewust van!

Marleen Achtergaele

 

Marleen Achtergaele, 53, van de zelfhulpgroep Incest Misbruik Limburg ontdekte na 20 jaar huwelijk dat haar ex, een meervoudige dader seksueel geweld is. Hij bekende dat hij binnen zijn hulpverleningsfunctie talrijke seksuele grensoverschrijdende daden verrichtte. Door het disfunctioneren van tal van instituten en instanties werd hij ondanks de officiële bekentenissen nooit veroordeeld voor misdrijven binnen de hulpverlening. Dank zij haar arts-therapeut werd ze weer weerbaar.

 

Bron: MediQuality

22:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

25 juni 2011

Démon de la pension

Mijn vriend de huisarts nadert de kaap van de vijfenzestig. Hij heeft besloten om met pensioen te gaan. Hij heeft keurig gespaard, de extra takken van zijn pensioenverzekering gesteund en versterkt, zijn sociaal statuut optimaal uitgebouwd en… is de sleur en paperassen in zijn huisartsenpraktijk moe. De laatste hetse rond de vaccinatiecampagne was er voor hem teveel aan. De beslissing kwam dus een beetje impulsief.

Het pensioen is een van de mooiste vondsten van de westerse mens. Niet meer moeten. Anderzijds zet het de mens met een klap buiten de maatschappij: hij is vanaf nu overbodig en dat in een van de belangrijkste fasen van zijn leven. Zoals de meeste mensen van zijn leeftijd, tussen 65 en 75, verkeert mijn vriend in een uitstekende conditie. Hij heeft de gevaarlijke jaren tussen 48 en 55 overleefd: geen burn-out, geen hart- of herseninfarct, altijd matig gedronken en gegeten, geen darmpoliepen, op tijd gestopt met roken, geen spatje Alzheimer of dementie,  zelfs geen demon du midi die zijn vermogen op slag zou gehalveerd hebben. Hij is flink, gezonder dan ooit tevoren en begiftigd met een enorme levenslust. Hij gaat reizen, wil de Zuidpool ontdekken nu hij er nog is, de boeken lezen die zich jaren hebben opgestapeld, muziek beluisteren en met zijn vrouw van het theater genieten en toch mankeert hem iets. Hij wil vooral respect. In het Oosten zou hij oud en dus wijs zijn maar hier is hij goed voor een huldiging en daarna vooral niets zeggen. Niemand die hem om raad vraagt. Eigenlijk heeft hij nu al spijt van zijn beslissing. Ik weet dat hij ondanks zijn reis naar Egypte, zijn short breaks naar Wenen, Valencia en Sint-Petersburg, zijn wandelweken in een godvergeten Ardens dorp, terug verlangt naar het gezelschap van zijn jongere collega’s. Maar niemand die hem belt. Hij gaat een wijncursus volgen, gastronomisch leren koken en een oldtimer restaureren. Hij gaat leren schilderen en laat zijn baard groeien. En hij gaat vooral zijn dagdagelijkse praktijk missen.

Dit weekend dronken we samen een betere Bordeaux. Hij vertelde waar hij zich deze zomer, toen hij voor het oefenen naar Mexico was gereisd, aan geërgerd had: aan mannen, zwetend, dunne witte benen in shorts, een strohoed op het rode hoofd en een flesje water in de hand. Oude mannen, snoof hij.

Gelukkig, bedacht ik, ik heb nog een half decennium te gaan.

Marc van Impe

10:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)