03 september 2011

Geen reorganisatie zonder patiënt

 

De zorg moet georganiseerd, zoveel is duidelijk. De voorbije legislaturen hebben we alles op zijn beloop gelaten en dat heeft ervoor gezorgd dat een paar organisaties het grootste deel van het deken naar zich toe getrokken hebben. Ziekenhuisdirecties, academici, reserachcentra, de farmaindustrie, de verzekeraars en de beroepsorganisaties, iedereeen is het met iedereen daarover eens. De reorganisatie van de zorg dreigt echter te mislukken als de patiënten er zelf niet bij betrokken worden. Er tekenen zich tendenzen af die niet altijd gunstig zijn voor die patiënt. En daar gaat het tenslotte om. Het is de patiënt die financiert via zijn fiscaliteit en parafiscaliteit en het zou de overheid moeten zijn die herverdeelt.

Alle partijen hebben er de mond van vol dat de patiënt centraal staat. Maar dat blijkt nergens uit. En dat kan ook moeilijk anders want de patiënten en hun organisaties worden niet bij het beleid betrokken. Wie ooit het twijfelachtige genoegen mocht smaken van een  lauwe koffie op het achtste aan de Tervurenlaan, zal weten waarover ik het heb: Het zijn niet de ziekteverzekeraars die het voor de patiënt hebben. Verzekeraars, en dat ligt in de aard van het beestje, kijken primair naar de kosten. Dat hoort zo. Zeker nu hun bankaandelen het zo slecht doen.

Maar dat betekent niet dat we het beoordelen van de afgeleverde kwaliteit aan hen over moeten laten. Aan de academici kan je dit al evenmin overlaten want die zijn absoluut niet vertrouwd met het principe van checks and balances zoals dat zo mooi heet. Bovendien is hun verwevenheid met de industrie zo nauw dat er van objectiviteit nauwelijks sprake kan zijn.

Is de patiënt dus aan zichzelf overgelaten? Je zou het bijna denken, ware het niet dat dit landje bulkt van de patiëntenorganisaties. Je kan geen ziekte bedenken, geen syndroom beschrijven of er zijn minstens twee patiëntenorganisaties die elkaar het liefst het bloed van onder de nagels halen. En waar dit niet gebeurt wordt de patiënt in slaap gewiegd met begonia’s en wenskaarten, georganiseerd door giga-organisaties die al lang door de verzekeraars gerecupeerd werden. Die houden dan op tijd en stond een hoorzitting in het Parlement, gemodereerd door een liefst ongeschoren hotemetoot van de openbare omroep die daarmee zijn verblijf in het vagevuur een paar dagen ingekort heeft. Kom je nog gegarandeerd in het Nieuws ook.

 

Het laatste terrein waar de burger dus moet emanciperen is de zorg. Voor alles en nog wat bestaan ombudslieden, behalve voor de zorg. Wie in beroep wil gaan tegen zijn eigen ziekenfonds moet gtelijk naar de Arbeidsrechtbank. Stel je voor dat je over een dispuut met betrekking tot je GSM-rekening  naar de Handelsrechtbank moet.

Daarom moeten de patiëntenorganisaties van hun patiënten af. In hun bestuur bedoel ik. Ze moeten professionaliseren. Pas op die manier kunnen ze een specifiek belang vertegenwoordigen. Artsen en andere zorgverstrekkers moeten daarin meegaan. Als de organisaties en de leden dat begrijpen dan zullen ze gehoord worden en komt er een draagvlak voor de concentratie van de zorg. Essentieel dacht ik. Daar gaat het toch om.

 

Marc van Impe

10:57 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)