03 september 2016

Toch een rentree

Terwijl u dit leest zit ik ergens in de Balkan op een terras te genieten van een koel glas Vugava. Veertig jaar geleden niet te zuipen wegens te zoet en teveel alcohol, nu een frisse wijn met verfijnde en intense smaken. Waar het kapitalisme al niet goed voor is. Vanavond eten we salata od hobotnice en daarna geroosterd brood met pršut. En zo gaat dat nog een weekje door.

Daarna ben ik gaarne bereid mijn terugkeer in het drukke openbare leven te overwegen. U begon eergisteren aan de rentree zoals dat heet. Ik niet. Ik ben zoals de meeste jaren deze zomer niet weggeweest en moet dus ook niet terugkomen. Ik heb eigenlijk niets met de rentree. Voor mij is het een kunstmatig iets zoals Valentijn en uitgevonden door grootgrutters in schoolgerief en televisieprogrammamakers. Want zeg nu eerlijk, wat verandert er? Krijg je een cadeautje? Eten we gebraden lijsters? Verschijnt er een bonus op je rekening? Nee, de dossiers voor woonkrediet verhogen bij BNP Paribas Fortis en dat is nog maar een begin.

Je weet dat het jaar nog vier maanden lang duurt, je moet weer vroeger op, de files zijn er weer, en het wordt alleen maar regenachtiger en kouder om te eindigen met een slippartij gevolgd door een kop-staartaanrijding en een najaarsdepressie van jewelste die bovendien een gat zal slaan in je portefeuille. Echt iets om naar uit te kijken.

Er komen een aantal vakantiedagen aan waar je in principe maar weinig aan hebt. De herfstvakantie is meestal een sof. Van 11 november wordt je al niet veel vrolijker. En dan is er Sinterklaas en sinds een paar jaar al het politiek correcte gesteggel rond Zwarte Piet, die dit jaar wat mij betreft best een boerkini aan mag, en vervolgens de eindejaarsfeesten. De zoektocht naar het juiste cadeau, de wachtrijen in de supermarkten en de oorwurmen van de kerstliedjes. De geur van natte overjassen aan de porte-manteau in het café, je krant die nat wordt, de mensen met volle boodschappentassen in de tram, vergeten sjaals en reclame voor neustissue. De tijd van snotneuzen, raspende kelen en wintertenen. En oh dear, daar komen de alcoholcontroles, de BOB-campagnes, de ritten naar het onvermijdelijke familiebezoek, de koppijn de dag nadien.

Welgemutst het najaar in? Welaan dan, ik kies er dus voor om er nu een week tussenuit te trekken en me dan weer ongemerkt tussen de massa in te voegen. Nu zijn er geen jonge vaders met krijsende kinderen bij het zwembad, geen opdringende Duitsers, Russen of andere mede-Europeanen bij het ochtendbuffet. Alleen maar beleefd hotelpersoneel, een onberispelijke service en op de achtergrond een indian summer die van jetje geeft.

Dan hoor ik mijn kleindochter, die naar het eerste leerjaar gaat, een gedichtje van Annie M G Schmidt oefenen:

September is een nieuw begin

ik ga mijn best weer doen.

Ik heb drie nieuwe schriften,

een paars, een geel, een groen.

En ieder potlood heeft een punt

zo scherp dat je prikken kunt.

Ik zit nu in een nieuwe klas,

daar kom ik binnen met mijn nieuwe tas.

Het lokaal ruikt lekker fris

omdat het weer september is.

 

Dus toch, een rentree. Ik kijk al uit naar haar nieuwjaarsbrief.

Marc van Impe


Bron:  MediQuality

09:35 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)