06 december 2016

De Messias in Messiaen: ik vertrouw de grote ziekenfondsen niet

Een mens leert nog eens iets, liefst op een moment dat hij het niet verwacht. Zo blijkt Nijvel qua gezondheid de goedkoopste stad van het land te zijn. En is Eeklo, de duurste gemeente op ons gezondheidsbudget. Als nieuws kan dat tellen.


Om de week worden we overrompeld door een persbericht van een van de twee grote ziekenfondsen van dit land. Dat de specialisten hun zakken vullen in eenpersoonskamers, dat we de beste gezondheidszorg ter wereld hebben, dat het kan vriezen en kan dooien.


Zelden iets waar je als gespecialiseerde journalist naar uitkijkt. Ach, in de dagbladen vult het de zoveel kolommen van de goed- en afgunstnieuwsshow, die 's avonds nog eens opgevoerd worden door knullo's die overdag hun klassiek accordeondeuntje spelen: Vlaanderen is zo goed bezig, Wallonië geeft teveel uit.


Ze krabben in hun grijze baard, gaan met hun kabouterkontje op een tafeltje zitten en dan is het weer een receptie met een glas goedkope academische wijn waar de usual suspects elkaar congratulieren, de bewaakte parking afrijden en op naar het volgende verhaal. Daarom is het wel eens goed om fris in de ochtend, in een academische uitgeverij, de voorstelling van een boek mee te maken waar andere zaken verteld worden.


Dat er geen collega's van de vermoeide dagbladen aanwezig zijn is een zegen. Geert Messiaen, secretaris-generaal van de Landsbond van Liberale Mutualiteiten, presenteerde in Antwerpen zijn zesde boek: Gezondheidszorg, een snelweg met kruispunten (uitgeverij Garant).


Messiaen is behalve visionair ook Roeselarenaar, en dat is belangrijk. Die van Roeselare staan bekend als Nieuwmarkters en laten zich niet snel met een kluitje in het riet sturen. In zijn vorige boek "Gezondheidszorg meer dan geneeskunde " dat in 2013 verscheen kondigde hij al aan dat "… in de nabije toekomst de rol van het ziekenfonds vergroot als gezondheidscoach…" sic. Het is zo ver maar Messiaen is er niet gerust in.


Maandagavond ondertekende hij mee het pact, maar zegt hij: "Ik vrees dat de grote ziekenfondsen wel uitwegen zullen vinden om onder hun engagement uit te komen dat ze geen extra voordelen meer zullen aanbieden om met elkaar in concurrentie te gaan. Zo is het al zo dat zowel CM als Socialistische Mutualiteiten hun Waalse leden meer voordelen aanbieden dan hun Vlaamse verzekerden, die situatie kan niet blijven duren.


Anderzijds blijven ze hun pleidooi houden dat het remgeld moet afgeschaft worden. Daar ben ik radicaal tegen: de patiënt moet zijn verantwoordelijkheid nemen. Het remgeld moet dus gehandhaafd blijven. Maar wat de voordelen betreft, zijn ze nu al aan het werk: dat worden samenwerkingsverbanden, met sauna's, fitnessclubs, en andere uitwegen. "


Dat de ziekteverzekering en de gezondheidszorg zou opsplitsen zoals 64 % van de door ons beperkt staal ondervraagde artsen voor mogelijk houdt, zou hij betreuren. De solidariteit is de basis van ons verzekeringssysteem.


Marc van Impe

 

 

09:26 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

15 december 2015

Nog slechts 1 € remgeld bij de kapper

Aan het tafeltje naast bij in de brasserie zitten twee dames op leeftijd, zoals dat deftig heet. Goud aan de vingers, een pareltje om de hals, aan de ene pols een bescheiden dure horloge, aan de andere een gevlochten armbandje. “Ik betaal nu nog één euro bij mijn docteur,” zegt de ene vrouw, “dat scheelt, wat dacht je. En bij de apotheker haal ik alleen nog generiekskes.” “Ja,” zegt de andere terwijl ze een zaadje kardemom uit haar gin vist, “een mens moet wat over hebben voor zijn gezondheid.”


Ze dragen allebei slechts één trouwring zie ik. Ze spelen dus nog niet op weduwschap. "Bij de coiffeur wordt het er ook niet goedkoper op," repliceert de eerste dame, "voor een complet vraagt die nu 150 €." "Maar daar krijg je dan wel een gratis latte," zegt de ander minzaam. "En Aisha masseert je schedel zo zalig. Een schat van een kind." De beide dames zijn het volmondig eens. Ik hoor ook nog dat de kapper een nieuwe Cayenne heeft gekocht en zijn vakantie in Turkije heeft afgezegd. Zijn vriend is er het hart van in. En Chantal haar man is op het einde. Ze heeft er de laatste jaren veel mee afgezien.


De zon breekt door en dus besluiten ze maar eens op te stappen. "Hebben jullie al een witte kassa," vraag ik de ober. Hij lacht schalks en zegt iets van na 1 januari. "Maar daar zullen ze wel weer iets op vinden." En dan zonder overgang: "Ze zouden eens een witte kassa bij de coiffeurs moeten zetten. Die mannen scheppen geld, en nooit krijg je een reçuutje." Aan hem zullen ze weinig verdienen bedenk ik als ik zijn kale bolle hoofd bekijk. "En uw madame, die verdient toch ook niets meer in 't zwart? De eerlijke mens die hard werkt en zijn brood probeert te verdienen, die stropen ze." Die boodschap moet ik de geleerde vrouw overbrengen.


Om halfzes heb ik een afspraak met mijn  oude collega l'incorruptible die nu zijn dagen doorbrengt op het ministeriële pluche en een gat van 3 miljard moet dichtrijden. Ik weet gelijk waarmee ik van wal kan steken. Eén euro remgeld bij de kapper! Opbrengst gegarandeerd. En een mooie opdracht voor de ziekenfondsen bovendien. Een kleine aanpassing in het computerprogramma en het is gepiept. Is een beurt bij Figaro niet evengoed wellness als een middag in de sportclub, de sauna of bij de mindfulness?


Ik heb er ineens weer zin in. Daarop neem ik mijn hoed en stap de wereld in.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

14:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)