17 augustus 2017

Trump ‘zo zot als een achterdeur’


De American Psychoanalytic Association zegt dat de zogenaamde ‘Goldwater rule’ niet langer opgaat en dat er gerust uitspraken mogen komen over Trumps mentale gezondheid. De 'Goldwater rule' verbiedt psychiaters zich uit te spreken over de geestelijke gezondheidstoestand van publieke figuren, zoals de president. De gezaghebbende vereniging heeft zijn 3500 leden in een e-mail nu spreekrecht gegeven.


De impuls voor de e-mail was " het geloof in de waarde van de psychoanalytische kennis bij het verklaren van menselijk gedrag," zegt de gewezen voorzitter van de psychoanalytische vereniging Dr. Prudence Gourguechon, een psychiater in Chicago. "We willen onze leden niet langer verbieden om hun kennis op verantwoorde wijze te gebruiken." Die verantwoordelijkheid is vooral vandaag geweldig groot "omdat Trump zo'n afwijkend gedrag aan de dag legt voor een commander in chief."


Steeds meer psychologen en psychiaters traden de Goldwater rule met de voeten en verklaarden dat ze de "plicht hebben om hun medeburgers te waarschuwen" voor het narcisme, de impulsiviteit, de beperkte aandachtcurve, de paranoia en andere afwijkingen die ze bij Trump vaststellen.


Verslaggevers, experts en ambtenaren "hebben al struikelend geprobeerd om het vreemd gedrag van Trump te verklaren, van zijn schijnbaar compulsieve getwitter tot zijn gevoel van grandiositeit," zegt dr. Leonard Glass, een psychiater aan Harvard Medical School. Volgens Glass heeft het publiek recht "op ons professioneel beoordelingsvermogen en mag niets ons beletten om in de gegeven omstandigheden ons inzicht te communiceren."


Glass schreef in februari samen met 33 collega's in The New York Times : " Wij zijn van mening dat de ernstige emotionele instabiliteit die Mr. Trump manifesteert in zijn toespraak en acties hem niet in staat stelt veilig te op te treden als president."

Recent nam Glass in een opgemerkt essay in de Psychiatric Times na 41 jaar lidmaatschap ontslag nam uit de APA, omwille van de Goldwater rule.


In 1964 verklaarden 1.189 psychiaters in Fact magazine "dat Senator Barry Goldwater, de Republikeinse presidentskandidaat bij de verkiezingen van dat jaar mentaal ongeschikt was voor de Oval Office. Daarop vaardigde de APA in 1973 de Goldwater Rule in die het mogelijk maakt dat psychiaters die deze regel overtreden, strafrechtelijk vervolgd worden. In maart van dit jaar nog herbevestigde de APA deze gedragsregel.


Geen enkel ander medisch specialisme legt zijn leden zo'n regel op. Cardiologen bijvoorbeeld mogen zich uitspreken over de gezondheidstoestand van een publiek figuur zolang ze maar vermelden dat ze de betrokkene niet persoonlijk onderzocht hebben. In oktober verschijnt een nu al veel besproken boek getiteld "The Dangerous Case of Donald Trump: 27 Psychiatrists and Mental Health Experts Assess a President".


Hoofdauteur is psychiater Dr. Lance Dodes, een emeritus van Harvard Medical School. Hij noemt de huidige president ‘crazy like a fox' wat zich het best laat vertalen als ‘zo zot als een achterdeur.'


Naar aanleiding van de alt-left verklaringen van Donald Trump, lijkt het gepast een recente publicatie van de APSA in het vakblad Psychiatric Times in herinnering te brengen.


Bronnen:
http://www.apsa.org/sites/default/files/Harriet_Associait... http://www.psychiatrictimes.com/blogs/couch-crisis/dealin...


Marc van Impe

Bron: MediQuality

20:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

14 juni 2016

Het verband tussen kip curry en de psychoanalyse

Ik ben onderweg naar Wallonië en rijd net het dal van Wellin in als de telefoon gaat. Hij belt naar aanleiding van mijn stukje over de pedante psychiater Erik Morsch, alias Rozing, die meende te moeten mengen in het Belgische euthanasiedebat. “Wat ik toch tegen psychiaters heb?” vraagt hij, “Daar moet toch een jeugdtrauma achter zitten?” Om te beginnen heb ik niets tegen maar iets mét psychiaters. Letterlijk dan nog wel. En dat bevalt me best. En dat jeugdtrauma? Ach, dat is een mooi verhaal.


Dat komt zo: Toen ik vijftien was, was ik al een fervent lezer. Ik verslond alles. De Rode Ridder, Pilote, Life, Salut les Copains, Der Stern, P.G. Woodhouse, San Antonio, maar ook Voltaire's Candide, Huizinga's Ondergang van het Avondland, Droomduiding van Freud, Kazantzákis, Kerouac, de Russen, het Pantheon van de Nobelprijswinnaars en Hugo Claus.


Ook mocht ik uit de schoolbibliotheek graag martelarenverhalen lezen –ik zat op een katholiek internaat- hoe gruwelijker, des te beter. Het was de enige manier om te ontsnappen aan het dagelijkse bestaan dat begon met een vroegmis en via rituele koude wasbeurt, rondjes lopen op het binnenplein, lauwe koffie, lessen Latijn en Grieks, gehaktballen in vloeipapiersaus, eindigde met vespers en handen boven de lakens in een chambrette van 1.5 op 2. Omwille van dit atypische leesgedrag maakten mijn cipiers van het Heilige Hart zich zorgen, ook omdat ik geen deel wou uitmaken van de clubjes die op een paterskamer sigaartjes rookten en andere onnoemelijke dagelijkse zonden begingen.


Ik leefde liever in mijn literaire, ingebeelde droomwereld. Op de duur werd het teveel. Toen ik de zoveelste verplichte boekbespreking over de Congolese avonturen van een missionaris weer eens niet gemaakt had en zei dat ik alleen nog wou schrijven als het iets opbracht, ontplofte het hoofd van pater Hecht. En zo belandde ik weer thuis, van school weg gezonden, wegens persistent recalcitrant gedrag. Mijn ouders werd een goede kinderpsychiater aangeraden.


Zo togen we voor verschillende avondlijke sessies naar de Antwerpse Markgravenlei. Terwijl mijn ouders in de antichambre een oude Paris Match uit het hoofd leerden, had ik gesprekken met een jonge veertiger met een Himmler-brilletje. Hij liet me een boerderij bouwen met plastic koeien en varkens. Ontlokte me de meest waanzinnige antwoorden op de Rorschach-test. Deed me associatief fantaseren. Ik vertelde hem over een meisje dat in een melkfles plast. Een verhaaltje dat ik leende van Claus. Dat vond hij bijzonder interessant. Ik herinner me dat we na de avondlijke sessies telkens bij een Chinees uit eten gingen. Het was onveranderlijk nr 6 loempia met zoetzure saus en nr 21 kip met curry – met frieten. Op een avond zette mijn vader een uitroepteken achter mijn eerste ervaringen met de psychiatrie. Dat was dus ook het einde van mijn culinair uitstapje.


Ik heb er niets kwalijks aan overgehouden denk ik. Behalve een sterk ontwikkelde zin voor humor en controverse en een afkeer van pedanterie en pose. En van kip in een groenig gele saus die naar ik later leerde dat ze niets maar dan ook niets met de Chinese keuken te maken heeft. Zoals zovele schijnwaarheden die ze ons ingelepeld hebben.


Ik leef en ik droom goed. Ik lees en herlees nog altijd Natuurgetrouw, de columns van Hugo Claus. Als ik schrijf, brengt het wat op. Ik hou me aan het adagio van de Griekse schrijver: In order to succeed, we must first believe that we can. Since we cannot change reality, let us change the eyes which see reality. A person needs a little madness, or else they never dare cut the rope and be free.


Voor de rest moet ik gewoon opletten dat ik niet teveel hoest in mijn slaap.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

 

11:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

13 juni 2012

Gerommel in het hoofd

Er gaat geen week voorbij of een of ander medisch waanidee valt aan gruzelementen.  Zo ook vorige week toen gepubliceerd werd dat het prikkelbare darmsyndroom geen psychosomatische achtergrond heeft . Een overmatige groei van bacteriën in de darm is definitief gekoppeld aan Prikkelbare darmsyndroom (IBS), zo blijkt uit de resultaten van een nieuwe studie van het Cedars-Sinai ziekenhuis (VS). De onderzoekers maakten gebruik van bacterieculturen uit de dunne darm. In ons land huldigden nogal wat artsen de gedachte dat “ wat gerommel in de buik” of spastisch colon het gevolg was van “fout” denken. Professor Benjamin Fischler ging zelfs zover om in bepaalde gevallen psychoanalyse voor te stellen als ideale behandelmethode voor deze “somatoforme aandoening”. Niet dus! IBS is het gevolg van een verstoring van de darmflora!

Dit is de eerste studie die gebruik maakt van de "gouden standaard" methode voor onderzoek naar de oorzaak van de ziekte die tot nu toe beschouwd werd als een psychisch probleem en die vaak voorkomt bij CVS/MEpatiënten. Eerdere studies hadden al aangegeven dat bacteriën een rol in deze ziekte spelen. De nieuwe definitieve studie verschijnt in Digestive Diseases and Sciences, en verwijst alle psychiatrische theorieën naar de prullenbak. De oorzaak is wel degelijk small intestinal bacterial overgrowth of SIBO. De studie omvatte 320 patiënten. Meer dan een derde van de patiënten bleek aan SIBO te lijden, terwijl dat percentage bij IBS-patiënten met diarree opliep tot 60%. "Terwijl wij in het verleden al overtuigend bewijs gevonden hadden dat bacteriële begroeiing een bijdragende oorzaak van IBS is, hebben we nu bewezen dat onderzoek van bacteriële culturen is de gouden standaard van de diagnose," zei dr. Mark Pimentel, directeur van het Cedars-Sinai GI Motility Program en een auteur van de studie. "Dit is duidelijk bewijs van de bacteriën rol spelen in de ziekte onderstrepingstekens onze klinische proef bevindingen, waaruit blijkt dat antibiotica een succesvolle behandeling voor IBS zijn." In ons land huldigt men de stelling dat IBS het best behandeld wordt met psychotherapie. Pimentel heeft nu aangetoond dat behandeling met rifaximin, een specifiek antibioticum dat enkel in de darm wordt opgenomen, de aangewezen behandeling is. Al de rest is geen gerommel in de darmen maar rommel in het hoofd. Quod erat demonstrandum.

 

Marc van Impe

11:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)