05 augustus 2017

Peter Adriaenssens gecompromitteerd !


Kinderpsychiater Peter Adriaenssens schreef een open brief naar aanleiding van de moord op een veertienjarig meisje, dochter van een Leuvense academica. De kinderpsychiater is van oordeel dat er teveel loze verhalen de ronde doen en meent dat advocaten moeten waken over integriteit van verdwenen of vermoorde minderjarigen moeten beschermen.


Afgelopen week doken verschillende details op over de fysieke en mentale gezondheidstoestand van zowel de neurochirurg, die aangehouden is op verdenking van moord, als haar dochter. Zoals gewoonlijk zijn de meeste van die verhalen grote onzin en soms regelrechte leugens. Dat is niet uniek. De gerechtsjournalistiek in ons land is niet de meest intelligente discipline binnen het mooie vak van de journalistiek. Ik verwijs in deze graag naar de hangende rechtszaak die bekend staat als de Kasteelmoord. Ook daar circuleren de meest onwaarschijnlijke onzinverhalen. En meestal halen ze nog de krant ook. Komt daarbij dat gerechtsjournalisten in ons land de gewoonte hebben om duidelijk partij te kiezen, op welke gronden dan ook.

Meestal wordt de argumentatie daartoe overgoten met een psychologische saus van de koude grond. Advocaten, ook de grote namen, speurders, onderzoeksrechters en deskundigen, zelfs griffiers, spelen graag in dat spel mee. Het is als in het theater: een gesloten wereld waar roddels, halve waarheden en voorkeuren welig tieren.

Kinderpsychiater Peter Adriaenssens kan het niet meer aanzien. In zijn verdediging van het slachtoffer en de dader geeft hij details vrij uit het persoonlijk medisch dossier die vallen onder het beroepsgeheim. Ik vraag me af wat daarvan de bedoeling kan zijn. Slachtoffer noch dader worden daar beter van. Het enige wat bereikt wordt is de kinderpsychiater die zelf niet weg te branden is uit de media zichzelf nog maar eens gepositioneerd heeft als incontournable. In deze zaak wel uiterst delicaat. Meester Jef Vermassen, advocaat van de aangeklaagde neurochirurg, hield het eind vorige week bij de mededeling dat "de dochter zwaar ziek was en zowel moeder als dochter depressief was". Hij wou niet verder te willen ingaan op de zaak. "Ik heb mijn beroepsgeheim, maar ik mag ook het geheim van het gerechtelijk onderzoek niet schaden. U begrijpt dat dit voorrang heeft." Vermassen, zelf niet vies van enige publiciteit, gaat tot op de grens maar er niet over. Adriaenssens, die nu zwijgt, doorbreekt zijn beroepsgeheim wel. Sterker nog, hij beschuldigt zijn collega's die zwijgen van " schuldig verzuim" . Hij vraagt zelfs dat de Kinderrechtencommissariaat hier een initiatief neemt, zodat een verdwenen of vermoorde minderjarige automatisch een advocaat krijgt die de integriteit beschermt. Ik moet de grote witte ridder Adriaenssens teleurstellen. De richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek stellen duidelijk dat het belang van het kind moet worden afgewogen ten opzichte van het maatschappelijk belang. Daarom worden er initialen gebruik. Wordt er geen adres vrij gegeven. Respecteert men de regels van het onderzoek. Toch in deze zaak. Gaat het echter om de moord op een minderjarige en haar beide grootouders door een bodybuilder dan verschijnt foto, naam en toenaam in de krant en wordt zelfs de ontsnappingsroute in detail beschreven. Inderdaad , twee maten en gewichten. Twee verschillende sociale klassen ook.


Ik geloof dat hier de maat van Adriaenssens schoen wringt. De moord waar hij zich bij betrokken voelt, had plaats in een academisch milieu, in een provinciestadje waar iedereen iedereen kent en waar rang en stand nog van belang zijn. De Leuvense academische wereld heeft het de voorbije maanden niet onder de markt gehad. Er waren de spanningen rond de rector verkiezingen, het ontslag van een topdokter, nu een andere topdokter die in opspraak komt. Het lijkt een aflevering van Morse wel, recht uit het verderfelijke Oxford. Dirk Depover van Child Focus formuleerde het duidelijk: "Het gaat hier om een zeer uitzonderlijk verhaal, haast larger than life." Ook hij  onderschrijft niet meteen de oproep voor advocaten die de integriteit van vermiste of overleden minderjarigen zouden moeten beschermen. En Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen verwijst naar de richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek, waarin het belang van het kind moet worden afgewogen ten opzichte van het maatschappelijk belang. Die Raad levert overigens uitstekend werk in geschillen tussen journalisten en nieuwsconsumenten. Zij waakt als geen ander over de ethische code van elke journalist. Het recente gebeuren kan er alleen maar voor zorgen dat men deze ethische code nog strikter zal naleven.


Professor Peter Adriaenssens is bezweken aan de verleiding om zich in een debat te gooien, waar hij al tot over zijn oren betrokken is. Zijn emotioneel geladen uitval is gevaarlijk. Het is volgens mij ook in tegenspraak met de richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek en van het goed fatsoen.   Het is niet aan hem om onjuiste details te weerleggen of om de zaak te kaderen.


Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen stelt dat het de taak is van iedereen die over minderjarigen bericht om hun integriteit te beschermen. Door het vrijgeven van details van de behandeling van slachtoffer en dader heeft Peter Adriaenssens die grens overschreden. hij maakt van de psychiater een morele rechter. Dat is die niet en zal hij nooit zijn. Hij heeft zich daarbij zeer ernstig gecompromitteerd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

18:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 februari 2017

God is een psychiater en rijdt in Beernem


In het West-Vlaamse Beernem rijdt God rond in een Porsche Carrera. De varkens en de burger kijken er lang niet meer van op. Die hebben al waanzinniger dingen zien passeren. De koers bijvoorbeeld. Of een colonne van “het gesticht” op weg naar een van de droeve baancafés waar ze naast een schreeuwende papegeaai verkoolde bitterballen serveren.


Tom Herregodts vond inspiratie voor zijn gepersonaliseerde nummerplaat in zijn familienaam, maar ook zijn achtergrond als psychiater bracht hem tot de opvallende keuze.


Ik heb het altijd bijzonder absurd gevonden: mensen met een luxewagen met humor. Meestal zijn het pipos die je op de provinciale baan Aalter-Knokke van de weg proberen te drukken om daarna met een fleece trui over de schouders over de Lippenslaan te flaneren terwijl mevrouw over de GSM een afspraak met haar minnaar maakt en tussendoor naar de solden kijkt. De nummerplaten zeggen genoeg: SEX42, FUCK1, HAHAHA, HIHIHI, XXXXXX, 2x69 en voor de minder geïnspireerde nouveau riche is er BATMAN en LOEKE.


Meestal aan overdreven snelheid op de derde rijstrook, soms aan een kruispunt in dispuut met een lid van de rijkspolitie, die er niet mee kan lachen. Ik weet dat het not done is, maar ik verdenk ze ervan stuk voor stuk een klein piemeltje in hun rode broek te verbergen. En de dames met LOEKE op het gat van hun wagen,- ik weet het, het zijn mannelijke chauvinistische zwijnengedachten - hebben een bijgesneden vagijn. Ik ken een professor die letterlijk nogal kort van stuk is. Hij kreeg van zijn vrouw LANGE cadeau. Daar moet de liefde onder de deur door stromen.
Maar de zogenaamde elite wil zich niet van het plebs onderscheiden door de aanwezigheid van cultuur of goede manieren. Dat zie je ook op weg naar Plopsaland of Walibi, maar dan rijden ze in getuned blik. Zij vallen onder de categorie 'ergerlijk maar onschuldig '. Tot je vlakbij parkeert en je wel eens kras zou kunnen trekken in de carrosserie van DEN DIKKE. Dan is de boot aan en komt er een heerschap in zweethemdje je de regels van het verkeer uitleggen.


Natuurlijk brengt één en ander de Staat, die nooit vies is van een extraatje, veel geld op. Ik heb een idee: dreig populaire gasten als deurwaarders, incassobedienden, meteropnemers, landmeters, parkeerwachters, kredietbeheerders, studiemeesters en conciërges een aangepaste nummerplaat te geven. Alleen als ze betalen krijgen ze een normale EZ-1-DYG-35 of zoiets. Anders wordt het GRIJP, KNIJP, STRAF, ZEUR of nog erger GRAUW. Wedden dat ze bereid zijn veel geld te betalen om van dat epitoom af te raken. Maak van echte platen een écht statussymbool, met een jaarlijkse taks van 100.000 euro.


De belastingontvanger is de Robin Hood van deze tijd: de ijdelen bestelen om er de burger beter van te laten worden. En een regisseur van een The-sky-is-the-limit-achtig allooi kan er een nieuw programma rond verzinnen.


Tenslotte nog dit: ik dacht dat psychiaters zo onderbetaald waren, maar dokter Herregodts heeft duidelijk duizend euro teveel. Voor die prijs ga je lekker eten in het restaurant "Si Versailles", waar je met je God nog opvalt op voorwaarde dat het duister niet is ingevallen. Maar tegen zoiets hebben ze van die LED-lampjes uitgevonden.


Geld heeft geen slechte smaak, het maakt zelfs gelukkig en je kan er voortdurend van bij verdienen of het door deuren en ramen gooien. Maar gezond verstand dat heb je in beperkte mate en daar moet je het voor de rest van je dagen mee doen.


"Dit betekent dat je van jezelf moet leren houden als de meest liefdevolle vader en moeder die je je maar kunt voorstellen," zegt Herregodts. Bij de god van Beernem heeft het alvast een positief effect. "Ik rijd vlotter en attent als ik me god waan." Nomen est omen –och here god, zou oma gezegd hebben. Ik zou zeggen: rijp voor de separatiecel. Een etmaal tenminste.

 

Marc van Impe

Bron : MediQuality

21:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

12 januari 2012

De isoleercel bleef open

Sommige verhalen van CVS/ME patiënten zijn hallucinant, niet alleen om wat hen overkomt maar vooral hoe de (medische) wereld daarop reageert. Zo kwam Vera terecht in een ziekenhuis waar men met een nieuw multidisciplinair programma gestart was, nl. een combinatie van cognitieve gedragstherapie en revalidatie in een programma dat vier maanden in beslag nam. Vera kon na  uitsluiting van andere aandoeningen en een screening bij een psychiater, gelijk in dat programma stappen. Het zag er veelbelovend uit. “Ik kreeg ook wekelijks magnesiuminfusen welke een gunstig effect hadden op mijn spierpijn en waardoor ik me wat “helderder” voelde. Het was een heel zwaar programma, drie volledige dagen per week, met twee korte rustmomenten en een voldoende lange middagpauze. De revalidatie (ook drie keer per week) duurde telkens een uur. De CGT werd op verschillende manieren aangepakt, gelukkig kregen we van bepaalde delen een cursus en kon ik nota’s nemen… zo was ik actief bezig… de ideale manier om me "wakker" te houden, want ik voelde me hoe langer hoe meer terug richting totale uitputting gaan. Tijdens dit deel van de CGT voelde ik me eerder terug een student – met concentratieproblemen - dan een patiënt… was dat de bedoeling van CGT? Wekelijks hadden we een individueel gesprek met een psychologe alsook één met een psychiater, waarbij ik begon aan te geven dat ik het programma toch heel zwaar vond, ik veel pijn had en me uitgeput voelde. Natuurlijk kwamen hierbij emoties los, ik was totaal opgebrand. Hun antwoord was unaniem “depressie” . “

Vera kreeg niet enkel antidepressiva voorgeschreven maar zelfs een neurolepticum. “Ik functioneerde op automatische piloot… mijn lichaam protesteerde maar ik luisterde niet… tot wanneer ik tijdens het uur revalidatie de trappers van de fiets niet meer rond kreeg… ik kon niet meer, het laatste beetje kracht was uit me gezogen. Maar van de kiné moest ik verder fietsen… “niet flauw doen, je hebt gisteren 12 minuten gefietst, vandaag dus 14 minuten… zachtjes opbouwen”. Mijn automatische piloot liet me in de steek, “ik ben op….ga vallen….” Ik hing op een stoel, hoe ik daar gekomen ben, weet ik niet… de verpleegster was er met een rolstoel… ik moest mee. Naar de PAAZ… ? help… ik heb geen kracht meer om iets te zeggen of te vragen.. ik onderga. “Er is geen bed meer vrij, enkel de isoleerkamer, maar de deur blijft open, de psychologe komt straks.” Ik werd op het ding dat als bed moest doorgaan geholpen,.. rust, liggen, ogen dicht, mijn hoofd en lichaam konden ergens tegen rusten... ga a.u.b. weg, ik ben op. Een tijd later kwam de psychiater… ze wou me dat weekend hospitaliseren, zodat ik volledig kon rusten en niet voor mezelf hoefde te zorgen. Zo zou ik tegen dinsdag terug “opgekrikt” zijn om de revalidatie terug aan te vatten. Daar de verantwoordelijke dokter psychiater was, en het programma onder het “centrum voor angststoornissen…” viel, zou ik dus op de PAAZ gehospitaliseerd worden. Ik had al terug wat meer vechtlust en kon gelukkig mijn internist, verbonden aan een ander ziekenhuis, telefonisch bereiken. Deze zag meteen de ernst van de zaak in en liet me meteen opnemen in het ziekenhuis waar hij werkte, op de dienst inwendige geneeskunde. In mijn bloedresultaten ontdekte hij dat ik een zware infectie had en een ernstig verlaagd aantal witte bloedcellen.

Gedurende twee weken lag ik in het ziekenhuis totaal verzwakt te “herstellen ” van drie maand revalidatie en CGT. Was er in dat ‘multipdisciplinair programma’ ook maar éénmaal een bloedafname gebeurd, had men waarschijnlijk gemerkt dat er iets loos was, maar neen, het zat tussen mijn oren… onderzoek was niet nodig. De enige dokter in het multidisciplinaire team was een psychiater.  Toen ik uit het ziekenhuis ontslagen werd, voelde ik me nog steeds zwakker dan ooit… volledig bedlegerig… was dit nu het resultaat van drie maand CGT en fysische revalidatie? De zwarte jaren die volgden wil ik zo vlug mogelijk vergeten. Ik kreeg nog steeds magnesiuminfusen omdat ik er baat bij had en ik ben nog bij enkele dokters geweest, maar het bleef overleven… ik leefde tussen zetel en bed. Het was frustrerend achteruit te gaan in plaats van beter te worden. Totaal onwetend was ik het programma gestart met zo veel moed en hoop.... hoop om achteraf terug aan het werk te kunnen gaan... niet om als 36-jarige aan bed gebonden te zijn...”

Er lopen nog vele Vera’s rond. En de deur van de isoleercel blijft niet altijd open.

 

Marc van Impe

09:51 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)