14 juli 2012

Geluk gewenst

Ik moest voorbidden op het familiefeest. Schoonzus werd zestig. Ik nam een slok en zei: ”Heer zegen die schoonzus voor al haar talenten, die Gij haar gegeven hebt, en vervul haar met uw weldaden.”  Wist u dat er een gebed voor schoonzussen bestaat? Ik in elk geval niet. Ik kwam dit gebed(je) tegen toen ik op zoek was naar literatuur over grote gevoelens zoals hoogmoed, jaloersheid en geluk.  Niet dat mijn schoonzus die eigenschappen koestert. Wat me wel bij de vraag brengt hoe slecht je moet zijn om iedereen gelukkig te willen maken? Het is historisch en sociologisch bewezen dat heilsprofeten, of beter heilsdictators die opkomen voor ’t nut van ’t algemeen, meestal de kortste weg naar langdurige en grondige ellende aanleggen. Verwondert het me dan dat de gelukscampagnes meestal op een sisser uitlopen? Kan iemand me –het mag op een pseudowetenschappelijke wijze- uitleggen hoe succesvol dat gelukplukken ooit geweest is.
Kunnen we niet beter groots opgezette feesten organiseren waar de nonkels Van Grauwel zich aan hun ijdele lusten mogen te buiten gaan? Eén keer per jaar en dan weer aandacht voor echte zaken. Zou dat niet juist zijn? Overigens is het zo dat wie zich gelukkig wil voelen, moet eerst eens ongelukkig geweest zijn. By the way: een gebed voor schoonbroers bestaat er niet. Maar die kunnen altijd een cursus mindfulness volgen. Wij besloten de avond in de tuin onder de lampions. Je kan, zei ze, als je wil, ook aardig zijn. De geleerde vrouw liet me naar huis rijden. De vakantie komt er aan.

Marc van Impe

18:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)