18 mei 2013

Hoe zit het met "uw recht op onbereikbaarheid"?

Waarom ik niet antwoordde op zijn SMS? Waarom ik mijn mail niet check? Ben ik nog van deze wereld? Wat is dit voor journalistiek? Het manneke aan de andere kant van de lijn zwaait met zijn armkes en is rood aangelopen. Ik weet dat iedereen met hem meeluistert. En zo wil hij dat graag. J’apelle donc j’existe, is het motto van zijn leven. Hij zal me wat, ik ben de gelukkige bezitter van een smartphone met een zwakke batterij.
De Duitse vakbonden en politieke partijen willen een wet door het parlement jagen die werknemers het recht op onbereikbaarheid garandeert. Smartphones vervagen de grens tussen werktijd en privétijd en zorgen ervoor dat werknemers bijna altijd bereikbaar zijn. De veronderstelling is dan ook dat smartphones de productiviteit bevorderen. Maar is dit wel zo? Ik geloof dat niet. In zijn boek 'Sleeping with Your Smartphone: How to Break the 24-7 Habit and Change the Way You Work', somt Harvard Business School-professor Leslie Perlow de nefaste effecten op die smartphones op onze productiviteit hebben. Zo beïnvloeden deze toestellen niet enkel onze productiviteit op een negatieve manier, ook onze werk-privébalans raakt er danig door verstoord. Hyperconnectiviteit heeft dus duidelijke nadelen. De arbeidspsycholoog Hans De Witte van de KULeuven zegt dat  “wie overdag werkt,  ‘s avonds nood heeft aan een herstelperiode. Dat herstel kan er enkel komen door helemaal niets te doen wat met je werk te maken heeft.”  Hij heeft groot katholiek gelijk. “9-to-5 bereikbaarheid heeft een aantal voordelen die meer dan compenseren voor het verlies aan responsiviteit: de mogelijkheid om langer na te denken over problemen en de kans voor de werknemer om tot rust te komen,” aldus nog Perlow.  Ik ben het met Perlow eens.  Nogal wat stommiteiten worden de wereld ingeslingerd door mensen die de smartphone als het verlengde van hun reptielenbrein zien.
In België zouden nog geen plannen bestaan om het recht op onbereikbaarheid af te dwingen. Kijk, dat zou nu eens een maatregel zijn die deze regering noch de bevolking een cent kost.
Marc van Impe

19:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 januari 2012

Pijn

Een kwart van de Belgen kampt met aanhoudende pijn en bij een op de tien baten de klassieke pijnstillers zelfs niet meer. De totale kosten van chronische pijn bedroegen in 2010 voor België alleen al 11,6 miljard euro. Aldus De Morgen op zijn voorpagina van maandag 23 januari. Het blad citeert pijnarts Griet Brusselmans, van het UZ Gent, die bovendien zegt dat het aantal pijnpatiënten bovendien toeneemt, vooral vanwege de vergrijzing. En hoogleraar gezondheidseconomie Lieven Annemans zegt in hetzelfde artikel dat de jaarlijkse kosten in ons land oplopen tot 11,6 miljard euro. Pijn kost daarmee evenveel als kanker, diabetes en hart- en vaatziekten samen. De jaarlijkse kosten voor diabetes bedroegen in 2010 3,5 miljard euro, voor kanker 3,1 miljard euro en voor hart- en vaatziekten 5 miljard. Aan medische kosten geven we met zijn allen  1,6 miljard euro uit, maar de maatschappelijke rekening bedraagt maar liefst 10 miljard. "Niet onlogisch", vindt Annemans. "Meer dan een vijfde van de chronische pijnlijders is niet meer aan de slag. En wie wel nog werkt, is dubbel zoveel afwezig op het werk. Chronische pijn veroorzaakt een enorme daling van productiviteit, en een groot verlies voor onze economie."

Je zou denken dat je alles gehad hebt als je die berichtgeving leest. Als CVS/ME patiënt krijg je vanzelf een déja vu. Maar dan volgt de klap op de vuurpijl. Pijnarts Brusselmans:  “We zijn er almaar meer van overtuigd dat we recht hebben op een pijnvrij leven, wat het aantal consultaties doet stijgen." Ja, kom zeg, eerst proberen ze ons wijs te maken dat het allemaal maar biopsychosociale inbeelding is en dan komen ze aan met argument dat we liever géén pijn hebben. Wat moet je dan doen als patiënt? Gewoon thuisblijven en in een hoekje op je knokkels zitten bijten?

Marc van Impe

18:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)