03 december 2016

De arme dokter

Geneeskunde leidt tot armoe als je niet voorzien bent van de juiste connecties of gewoon eerlijk en onnozel bezig bent.
We hadden vorig weekend een diner met vrienden die nu oude kennissen geworden zijn. Ik weet het… vriendschap slijt, maar in ons geval is veertig jaar bijna een halve eeuw en zijn onze idealen zoals onze teennagels uit elkaar gegroeid. Eelt tussen de botjes, ingegroeid venijn, een los gewricht.
Maar we kennen elkaar nog en we zijn allemaal professionals. Eén voorzitter van een universiteit, een paar hoogleraars, een bankier, een consultant, een rechter bij het grondwettelijke hof en een mevrouw die in de hoge raad voor justitie of iets anders onbegrijpelijk zetelde en nu naar Den Haag verhuisd is. We waren allemaal young urban profesionnals en we gingen met een stijve door het leven. Niets kon ons overkomen. Ik ben er na een jaar uitgestapt wegens erectiestoornissen. Ik zie nu in mijn pensioenberekening dat dit niet zo verstandig was.
Ik heb geleerd dat -sinds het begin van de jaren tachtig, dat is zo'n 35 geleden- de volksvertegenwoordigers en politici zich elk jaar meer geprofessionaliseerd hebben. Ik betaal mijn voorzitter zijn portie frieten, hij dronk pils, acht jaar later was het tortellini à la tartuffo en Barolo.
Dat is het gevolg van het feit dat je volksvertegenwoordigers elk jaar meer uit professionelen bestaan, zegt mijn vriend Tony Mary en hij kan het als ex-ceo van de VRT weten, " elk jaar bedienen ze zich van enkele nieuwe zoetigheidjes zoals medewerkers, zodat ze hun vriend / vrouw : lief kunnen tewerkstellen, een pensioenregeling die niemand in België heeft, prerogatieven die doen denken aan het ancien régime, vergoedingen voor niemand weet nog wat allemaal. En dan hebben we het nog niet over de Opvolgers gehad – een uitvinding van (denk ik) Verhofstadt waardoor nu quasi de helft van de parlementairen gekozen zijn door de zittende parlementairen die een uitvoerende functie hebben (en dat zijn er in ons land veel) en de partijhoofdkwartieren."
Ik denk aan mijn goede vriend de gynaecoloog die met kanker achter het hart langzaam naar zijn einde gaat en door de inspecteur van het Riziv gepakt werd omdat hij nog een paar patiënten zag terwijl hij toch een ziekte-uitkering van amper 870 euro kreeg. Ik denk ook aan mijn buurvrouw hierboven die daarentegen op haar kaartje alle mandaten bij OCMW en aanverwante heeft staan die ze als schaduwfiguur van haar ex-premier verzamelde.
Dan sta je stom dat de populisten (alhoewel ook zij geen alternatief hebben) winnen, zegt Tony. Ik zou hem bijna gelijk geven.


Marc van Impe


Bron: MediQuality

09:43 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 maart 2016

Hoe moet het verder?

Sinds dinsdag 22 maart is het leven anders. Hoe moet het nu verder? Na de multinationals, de internationale instellingen, de drugsmaffia heeft nu ook islamitische internationale de unieke positie van België ontdekt. België is een internationale draaischijf, hier worden deals beklonken, plannen beraamd, conflicten uitgevochten.

Het maakt ons angstig. Die angst moeten we zijn loop laten. Pas daarna kunnen we weer kalm worden en die angst weg redeneren. Wie oproept om kalm te blijven doet het in werkelijkheid in zijn broek en loopt fluitend in het donker. Wie in tijden van gevaar niet angstig is lijdt aan een tekort aan adrenaline en neemt onverantwoorde risico's. Angst is echter geen paniek, paniek leidt tot een psychose. Een psychose houdt in dat men gaat hallucineren, dat men dingen ziet, hoort, ruikt of voelt die er niet zijn of dat men aan wanen gaat lijden en overtuigd raakt van dingen die niet  werkelijk zo zijn. Wie psychotisch wordt, wordt de gelijke van de terrorist, die heeft het contact met de realiteit verloren. Zijn gevoelens zijn niet echt, zijn gedrag gestoord, zijn denken verward. 

Psychotische mensen ervaren de wereld als vreemd, overweldigend en angstaanjagend.  Dat is precies wat de terrorist wil.

Ik had het in mijn vorige column over het verdriet van België. Dat is reëel, dat moet je toelaten. In dat kader past de nationale rouw. Dat is geen symbool maar een echte behoefte. Het land gaat in 'lockdown'. De vlaggen halfstok. De emoties mogen de vrije loop krijgen. Juncker die Michel omhelst op het Beursplein, krijttekeningen op het asfalt, theelichtjes, knuffelberen, bloemen, een vriend die vanuit het buitenland belt. Maar ook cartoons, Whatsapp-beelden van dappere poezen, een pak friet, monumenten die verlicht worden in nationale kleuren. Merci, kunnen zeggen aan de buurlanden voor de sympathieke geste.

En dan is het tijd dat we goed brainstormen hoe we ons het beste kunnen beschermen tegen dit gevaar. Dat  betekent dat we ook ongemakkelijke vragen moeten durven stellen. We moeten grenzen stellen aan wat we nog aanvaardbaar gedrag vinden: we moeten opnieuw discipline eisen, we moeten ophouden met sympathie te kopen uit politiek winstbejag. We moeten engagement eisen van wie hier een opleiding volgt. Vanaf de kleuterklas tot de masteropleiding. We moeten niet alleen kwaliteit eisen maar die zelf ook bieden.

Willen we meer veiligheid dan zullen we bepaalde vrijheden moeten opgeven. Daarover is meer dan een politiek debat nodig. Het gevaar bestaat immers dat bepaalde politici en delen van het ambtenarenapparaat hier een kans zien om hun belangen veilig te stellen, of zelfs uit te breiden. De Amerikaanse patriot act is een voorbeeld hoe het niet moet.  Het leger heeft deze aanslagen niet kunnen verhinderen, maar daaruit concluderen dat hun aanwezigheid in het straatbeeld niet nuttig  is, is een perfide gedachte.

De liefde moet ook van twee kanten komen:  de moslimgemeenschap moet zijn verantwoordelijkheid opnemen en aan zelfonderzoek doen. Hoe je het ook draait of keert, de leiders van de moslimgemeenschap moeten beseffen dat zij de eerste is die de veiligheidsdiensten kan helpen om de elementen en netwerken aan te duiden die degenen beschermen die ons allen naar het leven staan.

Ze moet erkennen dat de verwevenheid van zwaar banditisme en radicalisme een sluipend gif is dat ook hen de das zal om doen. Bij de arrestatie van Salah Abdeslam waren er zo'n tweehonderd moslim jongeren die met stenen en flessen naar de politie gooiden. Die feiten werden- in naam van de politieke correctheid van flinks- uit de pers gehouden. Dat het vier maanden duurt om één internationaal gezochte verdachte op te sporen, terwijl die in ons land, in Schaarbeek, in Vorst en in Molenbeek pizza bestelt, dan is het duidelijk dat de moslimgemeenschap waar een prille kus tussen tieners in het donker direct een publiek schandaal is, ernstig tekort schiet. Ik lees in een zich progressief noemend dagblad dat een "derde weg" mogelijk moet zijn tussen het stigmatiseren en criminaliseren van alle moslims en de stelling dat de islam er niks mee te maken heeft. 

Na 22.03.16 is er veel werk aan de winkel. Ik geloof echt dat het zo verder moet.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

11:11 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

12 oktober 2015

Regeert de minister of de ambtenaar ?

De regering is de vertaling van de democratie, maar de echte macht ligt bij de ambtenarij en die verwijdert zich meer en meer van de burger. De minister is het gezicht van het beleid en zijn ambt zet de krijtlijnen uit en tracht die ingevuld te krijgen. Maar de krijtjesdoos is in handen van de kaste der eeuwig vast benoemden die weet dat ministers komen en gaan maar de ambtenaar eeuwig blijft bestaan. En dat die niet verkozen noch gesanctioneerd kan worden, tenzij hij spreekwoordelijk vader en moeder vermoord heeft.

Wie dit verhaal sinds een halve eeuw volgt moet moeite doen om geen scepticus te worden en te blijven geloven in een democratisch proces dat zich stembusgang na stembusgang opnieuw uitvindt, met nieuwe moed herbegint en de kiezer dan ook nog de belofte durft te doen dat het met hen anders wordt.

Politici zijn de Scheutisten die tegen beter weten in de brousse intrekken, zichzelf de illusie wijsmaken dat ze een steen in de rivier kunnen verleggen, terwijl stroomopwaarts de lokale chefs die rücksichloss hun wingewest besturen, de stroom omgelegd hebben. Het zal de ambtenaren, want dat zijn die chefs, een zorg zijn wat de minister tegen de kiezers zullen zeggen. Dat een minister zegt dat hij niet verantwoordelijk is voor wat zijn ambtenaren uitspoken, zou in ieder land meteen tot ontslag leiden. Maar hier in dit land is dat niet mogelijk. Hier gijzelt de ambtenaar zijn minister. 

Ambtenaren spelen de rol van minister; de ministers dreigen te verworden tot  niet meer dan marionetten. Dat is volgens mij de 'tragedie van de Wetstraat'.  Zeker 85 procent van de ambtenarij trad in dienst onder een ander regime dat gedurende meer dan vijftig jaar Volksgezondheid bestuurde als een wingewest voor twee grote ziekenfondsen. De besluiten werden daar door  ambtenaren genomen die niets met de kiezers, laat staan met patiënten te maken hebben.

Daardoor groeide er een situatie van onvoldoende doorzichtigheid en zo krijg je minstens een schemersituatie. Het is niet dat de mensen slecht zijn; dit systeem zou in ieder land tot fraude leiden. In het begin van deze eeuw schreef de journalist Stefan Huysentruyt het boek De ambtenaar regeert niet langer het land. Paars-groen zou het primaat van de politiek herstellen, beweerde hij. Zelden was een vergissing zo grotesk. De ambtenarij zag waar de wind vandaan kwam en sloot een verbond met de academie, de leverancier van de zogenaamde onafhankelijk adviseurs. Ze heeft zich voorbereid.

Het resultaat zien we dezer dagen. Het is als zwemmen in drilpudding. Je beweegt maar raakt niet vooruit.  Er is één hoop: voor het eerst heeft Volksgezondheid een vakminister, die niet van enig cynisme gespeend is.

 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)