13 april 2012

Pijn maakt de dokter beter

 

Het is al weken dat ze klaagt over een zeurende pijn onderaan rechts van de hals. Daar, ja, daar. Nee daar! Voel je dit niet? Ik voel niks maar ik kneed en wrijf en streel en masseer. De pijn komt weer. De dokter ziet af. ‘Ga je collega zien,’ zeg ik,’ hij is een uitstekende  fysio. Jullie zitten op dezelfde gang.’ Maar het is druk druk druk in het ziekenhuis en ze heeft geen tijd. Of is het weer vergeten. En dan is er weer die pijn. Dokters die lijden, je zal het meemaken. Mijn vriend de huisarts weet er alles van. Was vorige zomer nog maar eens ten val gekomen met zijn racemachine maar deze keer bleef er die zeurende pijn in de onderrug. Zes maanden heeft hij er mee gelopen, een hele winter lang en de herfst voordien. Tot het echt niet meer ging en de  scanner uitwees dat hij een ‘verdestruweerde’ wervel had. ‘Hij weet er alles van,’ zegt hij. Hij is nu even buiten strijd. Nog nooit zo geconfronteerd met de realiteit: in het ziekenhuis waren de collega’s boos omdat hij zo laat op consultatie kwam, de verpleegsters omdat hij zelf wou beslissen welke en hoeveel pijnstillers hij zou nemen en de kinesist omdat hij voortdurend te laat op zijn afspraken kwam. Bovendien liet hij een flesje wijn meebrengen van thuis, bestelde hij Chinees en eiste een aansluiting op het Internet. Dat hij zijn verloofde extra pijnstillers liet meebrengen, vertelt hij niet. ‘Hij is er een betere huisarts van geworden,’ zegt hij wel. Hij begrijpt zijn patiënten nu beter. Hij vindt dat ze minder zeuren. En hij gaat voorzichtiger fietsen. Dat zal wel moeten, want bij zijn eerste uitje liet hij zijn fiets buiten aan café Annex staan en werd die prompt gestolen. ‘De wereld is om zeep,’ zegt hij ook. De mensen hebben geen ‘moraal’ meer. Als ze fiets van mijnheer doktoor al stelen. Ondertussen heeft de geleerde vrouw een afspraak gemaakt. Eens zien wat dat oplevert. Misschien wordt het toch nog lente voor haar.

 
 
 

Marc van Impe

 

17:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (5)

01 april 2012

Nog pijn

We eten tong in madeirasaus en drinken een Aloxe-Corton bij van een goed jaar. Dat de kanker meevalt zegt hij. De dokter geeft hem hooguit nog één jaar. Als de chemo aanslaat misschien nog twee. Daar gaat hij licht over. Was er niet die pijn. Hij is niet alleen. Bij 40 procent van de patiënten met kanker wordt pijn niet goed behandeld. Ruim veertig procent van de kankerpatiënten heeft onnodig pijn. En toch, als patiënten en zorgverleners meer over pijn zouden weten en hierover met elkaar zouden praten dan kunnen zij de klachten samen beter aanpakken. Nu is pijn vaak geen onderwerp van gesprek, terwijl het één van de meest voorkomende symptomen is bij patiënten met kanker. Dat blijkt nog eens uit de promotie van de Nederlandse verpleegkundige Wendy Oldenmenger, dat ik kon inkijken.  Ongeveer 53 procent van de patiënten heeft pijn. Dat komt bijvoorbeeld door een tumor of een uitzaaiing die in het lichaam groeit of doordat de chemotherapie zenuwpijn geeft. “Met de beschikbare medicatie is deze pijn bij de meeste patiënten goed te bestrijden”, zegt Wendy Oldenmenger. Maar daar wil het ziekenhuispersoneel liever niet aan. Ik heb het aan den lijve mogen ondervinden. Dat pijn niet goed wordt behandeld ligt zowel aan de patiënt als zorgverlener, zegt Oldenmenger. Zo zijn artsen niet altijd alert op de pijn die patiënten kunnen hebben, omdat zij meer gericht zijn op het aanpakken van de ziekte. Ook is de kennis die artsen hebben over de medicatie tegen pijn soms onvoldoende. En de patiënten hebben vaak vooroordelen en zijn bang. Ze denken: ‘Als ik nu al medicijnen slik, werkt er straks niets meer als de pijn erger wordt. Of als ik over mijn pijn klaag stopt de arts misschien wel mijn behandeling’. De vooroordelen zijn begrijpelijk, maar onjuist volgens Oldenmenger. Daarnaast is het belangrijk hoe artsen omgaan met pijnklachten. Zij adviseert artsen om zich steeds te laten bijscholen over nieuwe manieren van pijnbestrijding. Ook pleit zij voor een open houding naar de patiënt over de mogelijkheden. Het ergste is de mumbo jumbo van de cognitieve school die je even niet aan pijn zal leren denken. Ze moesten , zoals mijn goede collega Tuur Van Wallendael toen hij kanker kreeg, hun vingertjes één voor één breken. Da’s pas pijn. We hebben koffie en cognac nà. Hij glimlacht bij de gedachte. “Of de vingers tussen de deur,” zegt hij.

Marc van Impe

20:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

07 maart 2012

Mogelijk doorbraak in bestrijding chronische pijn

Als het niet aan onze Vlaamse universiteiten gebeurt, dan moet het wel van elders komen. Amerikaanse wetenschappers van de Washington University School of Medicine  in St. Louis hebben een belangrijke ontdekking gedaan die mogelijk een einde kan maken aan chronische neuropathische pijn. De onderzoekers ontdekten dat in het ruggenmerg van ratten die lijden aan neuropathie opvallend veel dimethylsphingosine (DMS) voorkomt.

Dit DMS dienden de onderzoekers gezonde ratten toe. De dieren kregen daarop pijn. Dit leidt tot een mogelijke doorbraak bij neuropathische-pijnbestrijding, want de DMS tegen te houden, kan mogelijk ook de pijn worden bestreden, suggereren de onderzoekers voorzichtig in het blad Nature Chemical Biology. Het is duidelijk dat zij niet geloven dat pijn een biospychosociaal probleem is.

http://www.youtube.com/watch?v=WMgjLnaA-34&feature=pl...

http://www.nature.com/nchembio/journal/vaop/ncurrent/abs/... 

Marc van Impe

09:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)