19 augustus 2015

Arts onder de armoedegrens

Dat hij mij de eer liet om af te rekenen. Het was een leuke avond onder een paar oude collegevrienden geweest. Een stevige hap, de nodige victualiën, de dames die ons met zachte dwang huiswaarts begeleiden. We hadden hem aan zijn voordeur gedropt. Ik weet dat er iets broedt als de radio zo zacht staat en ze behoedzaam door de bochten schuift. “Valt het jou niet op dat je ‘beste vriend’ je de laatste tijd altijd de eer laat om de rekening te betalen? En jij voelt je dan geroepen om als een grote meneer gelijk je Visa te trekken en met een brede smile aan zijn verzoek te voldoen.”

Het was de volgende ochtend dat ik hierbij stilstond. Ik begreep haar kregeligheid. M. was de voorbije maanden, sinds hij zijn pensionering had aangekondigd eigenlijk, maar al te graag de gast. En eigenlijk had die ontwikkeling zich al eerder gemanifesteerd.

Het was begonnen met de komst van een jong duopraktijk in het dorp. Het jonge koppel trok in in een statig herenhuis. Al snel kwam in een dependance een tandarts en een cardiologe voor een dag in de week. De praktijk organiseerde ook werkgroepen en voorlichtingsavonden, niet alleen voor jonge ouders, maar ook voor echte en aankomende senioren.

In het naburige huis vestigden zich een kinesist, een psycholoog, een pedicure en een logopediste. Hij had het aanvankelijk lijdzaam aangezien. Daarna was hij zijn public relations gaan verzorgen bij de lokale voetbalclub, maar hij had moeten vaststellen dat de ene helft van de duopraktijk ook op het voetbalterrein een begenadigde spelverdeler bleek te zijn.

Tenslotte had hij zijn beklag gedaan bij de Orde, zonder resultaat. Hij had niemand die hem nog aanporde, zijn vrouw was een paar jaren terug aan kanker bezweken. Zo was hij één van de 16.6 procent zelfstandige en vrije ondernemers geworden –want dat zijn artsen volgens de regel van de wet- die vorig jaar minder dan 10.000 euro netto verdienden. Dat betekent amper 833 euro per maand. Dat is een stuk minder dan de officiële Europese armoededrempel voor een alleenstaande van 1.074 euro per maand.

Het Neutraal Syndicaat voor  Zelfstandigen zegt dat dit maar liefst 1.6 procent meer is dan de 15% van de Belgen die volgens het officiële zwartboek 'Armoede in België' in  armoede leven. De toekomst ziet er grauw uit voor hem, want van zijn pensioen zal hij niet veel beter worden.

Ik belde hem gisteravond. Of ik kon helpen met een of ander? Hij lachte, wat kan je als oude huisarts nog doen? Wat kun je beginnen? Er was toch iets positiefs: zijn Volvo was nu 25 jaar oud en dus officieel oldtimer, dat scheelde een slok op een borrel qua belastingen en verzekeringspremie. En nu hij me toch aan de lijn had, hadden wij niet ergens een stek in de Ardennen?

Marc van Impe

15:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 mei 2013

No comment

‘Vrouwen moeten meer werken. Alle vrouwen moeten voltijds aan de slag.’ Minister van Werk Monica De Coninck (SP.A) gooide de knuppel in het hoenderhok met haar uitspraak dat vrouwen geen volwaardig pensioen opbouwen omdat ze vaak deeltijds werken en loopbaanonderbreking nemen. ‘Dat maakt hen kwetsbaar en afhankelijk van hun partner.’   Sofie Verschueren, een radiopresentatrice en jonge moeder reageerde scherp via een column op Knack.be en vroeg de minister om hulp. ‘Ik zou vooral graag van u weten, hoe ik dat dan precies allemaal moet doen.’ Sofie is moeder in een gezin van tweeverdieners met een baby van 11 maanden. ‘Voorlopig lukt het allemaal, omdat we maar één kindje hebben dat voltijds naar de kinderopvang kan gaan. Maar ik word soms ’s nachts badend in het zweet wakker, omdat ik me afvraag hoe we dat gaan doen als onze zoon – die ongelooflijk hard gewenst is en ons grote geluk – naar school zal gaan. Dus mevrouw De Coninck, kan u mij helpen? Want ik vraag mij echt af hoe we dat moeten oplossen. Hoe ik 21 dagen verlof moet rijmen met een kind? Hoe ik mijn schuldgevoel kan afbouwen? Want ik zou eigenlijk veel vaker bij mijn kind willen zijn, maar ik durf dat niet.’ Je zou denken dat een minister zo’n gelegenheid niet voorbij laat gaan en maar al te graag zou reageren op zo’n media  moment.  Maar de minister conformeert zich aan de gedragsregels van deze regering Di Rupo.    Knack vroeg  De Coninck om een antwoord. Maar dat komt er dus niet. De minister blijkt zeer verveeld te zijn met de vraag van Sofie maar weigert daarover publiek te converseren.

No comment. Dat is de gouden regel van Di Rupo. Niet ingaan op kritiek of vragen.  Knack besluit: ‘De regering Di Rupo is een begrotingsregering, die van de ene begrotingscontrole naar de andere hinkt. Ze lijkt enkel bezig met crisis-gerelateerde maatregelen. Er is geen visie, geen verhaal, geen blik op de toekomst, geen leidraad, geen idee over waar het naartoe moet met dit land en zijn inwoners.’

Marc van Impe

11:45 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 november 2011

Pensioen

Er zijn twee zaken waarover de Belg absoluut niet wil praten en toch verschrikkelijk graag over roddelt: seks en geld.  Over seks zullen we het deze keer niet hebben. We gaan voor het geld. Bent u bereid om uw bruto of netto inkomen zomaar bekend te maken?  Op de vraag: hoeveel verdient u? antwoordt 95 procent van de Belgen ontwijkend. De overige 5 procent liegt, is onnozel of is zo rijk dat het hem geen lor meer kan schelen. Toch fantaseren wij dolgraag over het inkomen van anderen. En niet altijd in de positieve zin. In een vorig leven heb ik meegewerkt aan de opzet van een gegevensbank voor salarissen. De gegevens waren afkomstig van publieke loonschalen of barema’s zoals dat op zijn Belgisch heet, kwamen uit het Staatsblad als het over ambtenaren ging of kwamen van het Nationaal Bureau voor de Statistiek. Geen geheim dus. Toch voelden een aantal bezoekers aan de website zich geroepen om te protesteren tegen onze indiscretie. De database is ondertussen ingekocht door de christelijke arbeidersbeweging en heeft nu zijn nihil obstat verkregen. Ik moest daar aan denken toen ik in een artsenkrant een nijdig artikeltje las waarin een arts zijn beklag maakte over het magere pensioentje van amper 1.000€ dat hem na negen jaar studie en een volledige loopbaan te wachten stond. Die dokter had wel eens willen weten wat de directeur-generaal van het Riziv als pensioen zou trekken. Wij zijn nooit te beroerd om iemand uit zijn onwetendheid te helpen en hebben een virulente afkeer van afgunstige berekeningen van andermans welvaart. En we zien niet graag dat onze vrienden in de wind worden gezet. Daarom stelden wij de vraag aan onze vriend  Benny Guldemont, directeur van de Pensioendienst voor de overheidssector (PDOS). Die antwoordde per kerende dat  een vast benoemde ambtenaar van een federale overheidsdienst met de (afgeschafte) graad van directeur-generaal (weddeschaal A51),heden  na een loopbaan van 15 jaar het volgende pensioen verkrijgt (er werd rekening gehouden met een diplomabonificatie van 3 jaar, toegekend op basis van 4 jaar studies in het hoger dagonderwijs met volledig leerplan): als alleenstaande : 2.113,38 euro bruto – 1.552,44 euro netto per maand en als gehuwde met echtgeno(o)t(e) ten laste: 2.113,38 euro bruto – 1.827,86 euro netto per maand. Het pensioen is het gemiddelde salaris van de voorbije 5 jaar maal het aantal jaren dienst (wij gingen uit van 15 jaar) gedeeld door 60. Voilà , weer een roddel uit de wereld geholpen. En wie nu wil weten hoeveel zo’n directeur-generaal met afgeschafte graad verdient mag aan het rekenen slaan. En hou er rekening mee dat een ambtenaar niet geniet van het sociaal statuut dat aan de conventionering verbonden is.  Voor de adviserende geneesheren van de ziekenfondsen is dat wel het geval, die eten graag van alle walletjes.

En weet dat wie graag een ander zijn rekening maakt, blijk geeft een groot minderwaardigheidsgevoel. Hem past het gebed: God, vergeef mij dat ik me met anderen vergelijk, terwijl ik alleen moet kijken naar Uw Zoon. Amen.

Marc van Impe

www.pdos.fgov.be   en www.loonwijzer.be 

12:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)