06 januari 2016

2016 wordt een wonderbaarlijk verschrikkelijk jaar

Wordt 2016 een annus mirabilis of een annus horribilis? We zitten in goed gezelschap aan tafel en eten zeebaars, simpel gebraden in een streepje olijfolie uit een jaar der wonderen en reciteren het gedicht van John Dryden uit 1667. Wij houden het beschaafd en roddelen over de afwezigen.


Thuisgekomen ligt er een mail van de uitgever to inspire me. Daarom stop ik - wat Volksgezondheid betreft - de volgende voorspellingen in mijn tijdcapsule. 2016 wordt een wonderbaarlijk verschrikkelijk jaar. Het is maar hoe je het bekijkt.


Het zogenaamde kibbelkabinet heeft zijn inrijperiode achter de rug. Afgezien van één regeringslid dat er maar Puurs bij loopt, hebben de ministers hun evenwicht gevonden. Het echte werk kan beginnen. Ik geloof dat we dit jaar menige partner gaan tegenkomen die het gevoelen heeft dat men hem en zijn belangengroep is  te na gekomen.


De huisartsen die - naar ik vrees - een pyrrusoverwinning zullen boeken in hun verzet tegen de verplichte derdebetalersregeling. Als een idee in de Wetstraat gelanceerd is, gaat het vanzelf retroviraal. Het abnormale is normaal in de Wetstraat.


Ik maak een uitstapje naar de geneeskunde: omdat de gastheercel niet in staat is om de omzetting van RNA in DNA te maken, hebben de politici een speciaal enzym ontwikkeld. Op die manier wordt de in het virale RNA vastgelegde genetische code naar het DNA gekopieerd. De infectie komt altijd terug.  Maar niet alleen de huisartsen zullen verbaasd opkijken.


Ook de ziekenhuisdirecties die nu nog geloven dat ze via hun lobbymachines het beleid naar hun hand kunnen zetten, zullen zich realiseren dat de bomen niet langer tot in de hemel groeien. En dat zal zo zijn consequenties hebben voor de specialisten en de grootverdieners onder hen, die met de directies een jarenlange symbiose hebben uitgebouwd.


De patiëntenverenigingen die –vaak in onderlinge concurrentie- en aan de hand van de grote ziekenfondsen, of sterker nog, die van zichzelf evidenties gemaakt hebben met een quasi parastataal statuut, zullen verantwoording moeten afleggen. In ruil zullen ze daadwerkelijk inspraak in het beleid moeten krijgen maar het is zeer de vraag of ze daar klaar voor zijn.


Ook voor het Riziv wordt 2016 een interessant jaar. De top en de directie zagen hun mandaat weliswaar verlengd maar dat is in de ogen van deze regering geen blanco cheque. Van de overheidsadministratie zal performante efficiëntie verwacht worden, waarbij de revolutie in het beleid bij de NMBS op een matineevoorstelling zal lijken. Dat alles zal gebeuren onder druk van de private sector die zijn deel van de zorg –gesteund door de EU- zal opeisen.


En een laatste voorspelling waar ik me aan waag is dat de alternatieve sector die ervan uitgaat dat ze sinds het lakse beleid van Marcel Colla en zijn opvolgers in een schijn van erkenning baadden, deftig zal moeten bewijzen dat ze enige evidence based science  achter zich hebben.


2016 wordt een no-nonsense jaar. De regering heeft nu nog goed twee jaar te gaan. Geen tijd te verliezen dus. Vanzelf komt het gesprek op de Queen's Guildhall speech van 24 November 1992, een annus horribilis.


Het is de tijd van het jaar: wensen, overzichten, voorspellingen, alcoholcontroles. Buiten gaat het regenen, in de verte klinkt vaag het gezang van Driekoningen.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

16:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 oktober 2011

Soutane

De Europese Commissie heeft het voor ons gezegd: de ziekenfondsen zijn niet de vertegenwoordigers van de patiënten, het zijn aanbieders van verzekeringsproducten en het maakt niet uit of ze dat op commerciële of coöperatieve basis doen. De ziekenfondsen verdedigen dan ook niet de belangen van de patiënten maar hun eigen belangen. Van welke ideologie, zuil of politieke groep ze ook deel uitmaken. En niet alleen de EC zegt dit. Ook de Oeso waar onze ontslagnemende premier straks mee het mooi weer gaat maken, onderschrijft die stelling. Uit een recente studie van dit zeer gerespecteerde orgaan blijkt dat ons land geen enkel punt scoort op de schaal van het betrekken van patiënten bij de besluitvorming inzake gezondheidszorg. Ze worden niet betrokken bij de erkenning van terug te betalen geneesmiddelen, zij hebben geen fluit te zeggen over de behandelwijzen, laat staan dat hun mening gevraagd wordt over instellingen als doktershuizen, ziekenhuizen of ambulante zorg. De patiënt leeft in het ancien regime en is afhankelijk van de loeten van hem die zegt het beste hem voor te hebben. Wat dat betreft hebben de ziekenfondsen de rol van de pastoor en de kerk overgenomen. Zij weten wat goed voor het zieltje is. Professor Yvo Nuyens, ooit in een artsenkrant afgeschilderd als een licht dementerende emeritus,  zegt het met net zoveel woorden. De man is gewezen programmadirecteur van de WGO en weet dus beter dan de belletjetrekkers, ruitentikkers, klaplopers  en hadjememaars die bij de grote ziekenfondsen de dienst uitmaken. Ter vergelijking: in Nederland is het bij wet verplicht ‘gebruikers’ te laten meebeslissen. De acht universitaire ziekenhuizen moeten daar zelfs een cliëntenraad hebben. Daar denken ze in ons land nog niet aan. In Frankrijk moet elk ziekenhuis de patiënten opnemen in de interne raden en hebben de patiënten sinds 2002 een plaats in de Haute Autorité de Santé. In de UK zitten de patiënten sinds jaar en dag in de NHS en Nice. En in Duitsland zitten de patiëntenorganisaties in het raadgevend comité voor het gezondheidsbeleid.

In België heeft men zopas de patiëntenbelangenverenigingen hun karige werkingsmiddelen onttrokken en probeert het grootste ziekenfonds alle Vlaamse patiëntenverenigingen op haar “platform” te brengen. Dat is niet toevallig in haar sociale hogeschool gevestigd. In Wallonië is nu wel een financieringsdecreet in de maak.

Ik lees zopas dat een ziekenhuis uit de Brusselse periferie eigenhandig besloten heeft dat bepaalde patiënten die aan een vervelende ziekte lijden geen privé kamer meer krijgen. Benieuwd wat een patiëntenraad daar van zou gevonden hebben. Probleem is dat de ziekenfondsen , zoals de Kerk weleer, blijven claimen dat zij en niemand anders de vertegenwoordigers van de patiënten zijn. De zelfbenoemde voogden zou een betere omschrijving zijn. Het wordt hoog tijd dat een ontkerstening zich doorzet. Daar komt ook de stelling van de Koning Boudewijnstichting op neer. “Dat neemt niet weg dat ziekenfondsen en sommige patiëntenorganisaties soms toch samenwerken,” schrijft De Standaard. Het is dan wel het ziekenfonds dat de soutane draagt.

www.kbs-frb.be

Marc van Impe

11:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

29 september 2011

Commissaris D.

Eerst beroven ze de patiëntenverenigingen van hun schamele subsidies. Vervolgens gaan ze de gezondheidszorg naar hun hand zetten. Zo ontwikkelt zich bij de CD&V en de zuil die ze vertegenwoordigt sinds enige tijd een gevaarlijke gedachtepiste. Wouter Beke lanceerde het idee van een diabetescommissaris. Op zich is daar niets op tegen. Zorgwekkender is de idee dat zo’n commissaris prima werkt, aldus Beke, op voorwaarde dat de regering beschikt over de nodige volmachten. Beke stelt dat de regering goed omgaat met die volmachten. De vraag rijst daarbij wie het gezondheidsbeleid moet voeren in ons land: de minister, zijn administratie, de ziekenfondsen al dan niet samen met de belangengroepen? Zonder volmachten wordt de minister gecontroleerd door het parlement. Mét volmachten is die controle gelijk heel wat minder efficiënt. Wij zijn dus geen voorstander van volmachten als het niet om een noodsituatie gaat. En dat is diabetes niet. Ook al sterven jaarlijks maar liefst 6.200 mensen aan deze chronische ziekte. Een regeringscommissaris komt nooit zomaar uit de lucht vallen. Die wordt gestuurd door de sterkste belangengroepen. En dat zijn niet de artsen noch de apothekers.

 
Een paar jaar geleden bedacht een van die belangengroepen dat de terugbetaling van traag werkende insuline voor patiënten die lijden aan diabetes type 2 te schorsen. Op die manier wou men een behoorlijke bersparing doorvoeren. Een ander idee was het weigeren van terugbetaling van Herceptine, een probaat middel tegen bepaalde borstkankers. Het is dankzij de democratische controlemechanismen die ons overheidsbeleid bijsturen dat het voorstel nooit de goedkeuring van het Comité Terugbetaling Geneesmiddelen gehaald heeft. Met volmachten was dat wel het geval geweest en de gevolgen laten zich raden. De nieuwe minister moet zich niet op dit pad begeven maar daarentegen meer en beter investeren in het RIZIV dat onder zijn nieuwe tweekoppige directie stilaan een modern werkende machine begint te worden. Er is nog veel werk aan de winkel. De zorgtrajecten diabetes komen niet echt van de grond. De depistage en de follow up lopen niet zoals het hoort. Beke heeft uitgerekend dat mits een goede aanpak er jaarlijks 1,2 miljard € bespaard kan worden. Daar ligt een belangrijke taak voor de overheid, de ziekenfondsen en alle zorgenverstrekkers. De artsen, apothekers,de thuisverplegers en de patiënten zijn in deze vragende partij.

 
Misschien is het een idee om een comité H op te richten dat telkens een actieprogramma vastloopt kan nagaan waar en waarom het fout gaat. Want anders komen we in een straatje zonder eind terecht. Met een commissaris voor griep, voor diabetes, voor cardiovasculaire aandoeningen, voor kanker en voor Aids. Een hoge commissaris boven alle commissarissen.


Marc van Impe

11:38 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)