15 januari 2013

Obsessie

 

Uit alle statistieken blijkt dat we nog nooit in het menselijk bestaan zo gezond en zo lang leefden als tegenwoordig.  Op reis in het vliegtuig las ik een al lang vergeten boekje over de geschiedenis van onze gezondheidszorg. Ik ben de hele vlucht – en het was een lange afstandsvlucht-  wakker gebleven. Zelfs in de zogenaamd gezonde oertijden leefden we ellendiger dan we ons kunnen voorstellen. Het heeft tot enkele tientallen jaren geleden geduurd voor ik statistisch leerde dat ik de kans maak 75 te worden. En toch krijgen steeds meer mensen het label ongezond opgeplakt. In ons land leven volgens diezelfde statistieken 11 miljoen mensen  met een ziekte of aandoening. En dat zijn niet enkel oudere chronische zieken. Onze kinderen worden ongezond geboren.  Ik geloof dus echt dat onze obsessie met gezondheid op een epidemie begint te lijken. De gezondheidsrisico’s beloeren ons en we vinden dat iemand die moet uitsluiten. In de eerste plaats is dat een taak voor de overheid. Er zijn genoeg politici die graag meesurfen op de golf van de idiotie van de dag en die daarover een vraag willen stellen. De overheid die leeft bij de gratie van de angst en het gebrek aan kennis van de gewone man doet daar graag aan mee. In plaats van echte beleidsmaatregelen te nemen is het makkelijker om sancties en regeltjes uit te vaardigen. Wat dan het perverse effect heeft dat we wel alles willen doen voor onze gezondheid, maar ook de betutteling door diezelfde overheid overheid. Want onze leefstijl is privé. Een interessant boek in dat verband is De gezondheidsepidemie dat pleit voor een omslag in ons denken over ziekte en gezondheid en daarbij de rol van burger en overheid onder de loep neemt. Harde onderzoeksresultaten zijn daarbij het uitgangspunt. De auteurs schetsen op die manier een verrassend en helder perspectief op het begrip gezondheid.  De gezondheidsepidemie is geschreven door onderzoekers van het Nederlandse Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) en het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP). Iets voor Valentijn.
Marc van Impe
De gezondheidsepidemie, Auteur: J. Polder, S. Kooiker, F. van der Lucht, ISBN: 9789035233355

10:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

27 september 2012

Bericht uit Absurdistan

Hoe komt het dat zorgprofessionals weerstand vertonen tegen het nieuwe beleid, zoals nieuwe bezuinigingen? Bij de overheid bestaat het beeld dat zorgprofessionals niet erg volgzaam of ronduit opstandig zijn. Ook zouden de  zorgprofessionals geen oog hebben voor de waarde van ‘economische’ doelen die ze het liefst vervangen door andere, ‘hoogwaardigere’ doelen. Zij willen ‘de beste zorg voor de patiënt’. Met dat idée fixe in het achterhoofd verzint diezelfde overheid keer op keer maatregelen waar de zorgverstrekker maar vooral zijn patiënt het slachtoffer van wordt. Dat is erg. Maar nog erger is dat zo’n beleid niet leidt tot de daarin gestelde doelen. Het nieuwe beleid leidt helemaal niet tot meer efficiëntie, transparantie en keuzemogelijkheden voor patiënten. Zorgprofessionals, artsen en apothekers, hebben steeds vaker het gevoel zinloos beleid uit te moeten voeren. Zinloos voor de patiënten en zinloos voor de samenleving. Dat is de belangrijkste reden waarom zij ervan vervreemden. Een voorbeeld, ons gesignaleerd door een bekend huisarts uit het noordwesten van het land. Een patiënt met prostaatkanker krijgt sinds jaar en dag om de drie maanden een injectie met leuproreline, merknaam Lucrin Depot (Abbott) voorgeschreven. Deze specialiteit kan slechts worden terugbetaald indien aangetoond is dat ze gebruikt wordt bij de behandeling van prostaatcarcinoom dat gemetastaseerd is of lokaal doorgegroeid. Wat het geval is. Leuproreline, acetaat in spuitampoule 1 van 11,25 mg kost € 203,38 en valt onder de regelgeving bij terugbetaling volgens categorie A. Op p.7 van het Gecommentarieerd geneesmiddelenrepertorium 2012 van het BCFI staat dat Af levensnoodzakelijke medicatie inhoudt met volledige terugbetaling.
Tot verbazing van de patiënt, de apotheker en zijn arts wordt nu een remgeld geëist van bijna € 11,00. De maandelijkse dosis van 3,75 mg die € 106,05 kost is echter gratis. Maar daarvoor moet de patiënt wel elke maand op consultatie bij zijn huisarts voor een nieuw voorschrift. De patiënt heeft dus de keuze: elke maand de ziekteverzekering op kosten jagen of € 44,00 verdoken belasting per jaar betalen. En nu de hamvraag: wie wordt hier beter van? Waarom worden huisartsen niet ingelicht en wist de apotheker deze morgen van niks ? En hoe komt het dat de prijs op de website van het  BCFI honderden euro hoger is dan kostprijs deze morgen vermeld op factuur apotheek. Overschakelen naar generiek is niet steeds voor de hand liggend bij een patiënt, die dit jarenlang toegediend krijgt. De boodschap: Neem een kanskaart en ga terug naar Af.
Marc van Impe

13:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

24 juni 2012

Shurgard

Je weet niet wat je niet weet, dus kan je beter voortbouwen op wat je weet dat wél werkt. Daarom is zelfkritiek haast onmogelijk en weinig effectief. Dat zie je dagelijks in het beleid van deze regering: dat bestaat vooral uit een rit met veel vallen en opstaan, meer survival dan visie.  Die uitspraak over weten heb ik niet uit mijn duim gezogen maar komt van de übertechnocraat Donald Rumsfeld die de oorlog in Irak in de steigers zette. Rumsfeld voegde er aan “En er zijn dingen waarvan je niet weet dat je ze niet weet.” Hij vergat een vierde categorie: je weet soms niet wat je wel weet. Dat heet ervaring. Wat ons beleid mist is appreciative inquiry, samen ervaringen delen en vergelijken. Dus geen red flags maar green flags. Want er is altijd wel iets dat werkt. De vraag moet zijn: waarom werkt iets wél in die gegeven situatie? Zelden is iets aan het toeval te wijten.
Op die manier leg de mogelijke drivers bloot, dat heet Ontdekken of Discover. Ken je de drivers, dan kan je de kans op herhaling van die ideale situatie vergroten, dat is Dromen of Dream. Niet het voorkomen van fouten moet de voorkeur krijgen, maar het zoeken vanuit de oplossing. Dat is Uittekenen of Design. En dan pas komt het realiseren wat je kan. Dat heet Afleveren of Deliver.
We hebben innovatie nodig. Zeker in de volksgezondheid en de geneeskunde. Die wordt nu tegengewerkt door de overheid die alles liever in strakke stramienen en trajecten giet, dan appreciative inquiry toe te passen. Dat komt omdat niet de zorgverstrekkers en de patiënten de zorg sturen maar de verzekeraars en de ambtenarij. Hadden die ooit de Sint-Pieters moeten bouwen dan had die vast en zeker op een stapelplaats van Shurgard geleken. Michelangelo en Bramante werkten met de menselijke maat. Niet met een web van doorgeschoten regeltjes en procedures.
Marc van Impe

19:39 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)