25 maart 2012

Lente, een nieuw geluid

Ik ben geen idealist dan wel een wanhopige optimist. Het is niet aan mij besteed mijn ideeën te verpakken in boodschappen van 140 tekens, laat staan dat mijn gedachten zich zo kort laten bevatten. Dan denk ik nog liever niets over bepaalde dingen.  Wat me wel opvalt na zoveel tijd op de journalistieke scène is dat hoe meer en hoe vaker zware woorden gebruikt worden, des te minder degenen die er zich van bedienen er zich aan houden. Ik denk dan aan wat sloganeske begrippen geworden zijn als respect, iedereen mee, rechtvaardigheid, eerlijkheid, verdeling, democratie. Socialistische partijen die gebruikt worden als trapladdertjes naar het zoveelste mandaat, liberalen die zich niets gelegen laten aan verantwoordelijkheid, farizeeërs die de kleine man bezwendelen, nationalisten die het om de macht gaat en niet tot welke verantwoordelijkheid dit leidt. In deze tijden dat ambtenaren hun ijzeren gelijk en verworven rechten halen en de burger die hun salaris betaalt, scheren.

Je moet wel een wanhopige optimist zijn om in deze tijden dat lobbyisten de dienst uitmaken op kabinetten te hopen op betere tijden. Maar ik ben er van overtuigd dat die er komen, zoals elk jaar ook weer de lente komt na een winter die niet voorbij wou gaan. Ik weet het gewoon en zie het aan de bolle buiken die overal rond mij in beeld komen, aan de kleuters die in deze tijd van het jaar luider gaan lachen, aan de kersenbloesem in het park.  Ik weet het omdat de wetenschap en de kennis steeds beter wordt, omdat we nog altijd mooie schilderijen maken, wijn verbouwen en bier brouwen. Omdat de geleerde vrouw haar mooie benen laat zien. Omdat er straks weer echte asperges uit volle grond zijn. En er dan aardbeien zullen zijn. En jonge gebraden duifjes met erwtjes en gestoofde sla met nieuwe patatjes. En een volgend kleinkind. Zoiets kan je niet in een tweet van 140 tekens bevatten.

Marc van Impe

17:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

03 november 2011

optimisme

Te somber, schrijft een lezer. Hij verwacht een column die hem opvrolijkt. Nu blijkt dat hij het hele weekend heeft lopen somberen over zijn eigen lot. Ach, daarom iets vrolijks. Alles is veel voor wie niet teveel verwacht, schreef de dichter J. C. Bloem. Dus volgt dit.

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat wij mensen geboren optimisten zijn. Als het gaat om het inschatten van risico’s reageren onze hersenen sterker op positieve dan negatieve informatie. Dat blijkt uit een recent artikel in het boek The Optimism Bias. Uit experimenten blijkt dat de meesten onder ons geboren worden  met een roze bril die voorop onze hersenen gemonteerd staat. Onze frontale cortex reageert alleen adequaat op positieve boodschap. Tali Sharot gaf negentien vrijwilligers twee opeen volgende boodschappen: een slechte prognose en vervolgens de echte statistische kans dat de ellende hen echt zou overkomen. Wie zijn risico op persoonlijke ellende te hoog inschatte stelde zijn verwachtingen keurig bij, maar wie de kans op miserie te laag had ingeschat bleef blind voor de realiteit. Ze stelden hun verwachtingen wel bij maar bleven volhouden dat ze minder gevaar liepen dan werkelijk het geval was. De geleerde vrouw in mijn leven weet dit al lang.  Iedereen die al eens naar een LOK-meeting geweest is kan dit experiment zelf doen, zegt ze. Iedereen heeft een paar glaasjes op maar toch gaat iedereen rijden want hen gebeurt er niets. Zij is verstandig en laat zich door mij afhalen. Optimist die ik ben, ben ik beter bestand tegen stress en angst, maar breng ik mezelf ook in problemen. Want hetzelfde geldt voor wie van de journalistenclub huiswaarts keert. Maar nu ik al 25 jaar gestopt ben met roken, onveilig vrijen en sinds deze zomer met onmatig eten, waan ik me nog meer immuun voor nare gevolgen. En fietsen doe ik al lang niet meer. Want dat blijkt zowat de gevaarlijkste manier van voortbewegen te zijn. Nu nog ophouden met beleggen want “een onrealistische inschatting van financieel risico wordt algemeen gezien als de belangrijkste bijdrage aan de economische crisis van 2008,” aldus de auteurs.

Marc van Impe

http://www.randomhouse.com/book/165087/the-optimism-bias-by-tali-sharot

22:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)