15 oktober 2016

Met Freud aan ’t water

We zitten aan de bocht van de rivier en wachten tot de klok van vieren slaat. Want dan kunnen we met goed fatsoen een glas bestellen. De geleerde vrouw heeft beslist dat het maar eens uit moet zijn met dat geslemp. Dus zitten we nu te genieten van het niet genieten. Het ongenot van op een terrasje te zitten zonder dat je een glas in het bereik van je rechterhand hebt. Het is als autorijden in de mobiel van mijn zoon, zonder je stuur vast te houden. De natuur wil dat je letterlijk houvast hebt. De techniek ontneemt je dat genot. De zon staat laag. Het fris buiten. Lekker. Fleece weer, zegt de geleerde vrouw, maar ze is shoppen bij de Indiër op het plein, speuren naar vintage merkkledij. We hebben het dan maar over de politiek. Onze vriend de psychoanalyticus houdt een betoog dat ergens begint in de Grote Crisis, en via de ondergang van het Westen, de losse seksuele moraal en het glutonisme zoals hij dat zo geleerd mag noemen, eindigt bij Donald Trump. Of bij Hillary Clinton. Ik ben de draad kwijt. Zoals altijd zijn we geneigd om hem gelijk te geven. De man met het baardje en zijn dure sigaren ratelt en orakelt zodanig dat we niet horen dat de klok in de toren slaat.

Hij is bij zijn geliefdeoermens aangekomen. De mens die nog kon genieten, zoals hij dat zegt en dat klinkt alsof wij allemaal onze dagen doorbrengen in tegenzin. Ik weet het zo niet. Die oermensen waar hij zo hoog op mee loopt hadden het ook niet zo makkelijk. Zouden die dan zo gelukkig geweest zijn? Vaak wisten ze niet eens of er morgen wel eten zou zijn. Ze kenden geen weersvoorspellingen zodat ze soms zonder paraplu uitgingen en in een nat dierenvel thuiskwamen. Gezellig leekt me anders. De oermens wist ook niet van te voren of er iemand op het laatste moment aan tafel –al dan niet genodigd- bij zou schuiven. Laat staan dat hij notie van gelijke rechten van de vrouw, simpele hygiëne en het feit dat je beter gekookte quinoa kan eten dan zwart korenbrood. Die oermens lag ook niet wakker van een meerwaardetaks. Die nam van zijn mede-oermens gewoon wat er te nemen viel. En die zou nu zeker nu het herfst wordt niet gelukkig geweest zijn. Want nu komen de dagen met mist, regen, kou en killigheid en fijn stof. Nee , de oermens hield van de zomer. Van lange dagen waarna je 's avonds bij het vuur verhalen kon vertellen, van bil ging, of gewoon in de vlammen staarde terwijl in verte een wolf huilde. Volgens onze psychoanalyst heeft dat gelukzalige bestaan geduurd tot het eind van de negentiende eeuw. Toen moest iedereen ineens gelijke rechten krijgen, kwamen de vrouwen op voor stemrecht en ging het wereldoorlog Een worden.

We bestellen alvast een rondje voor hij de rest van de vooravond naar de knoppen helpt. En dan stel ik hem de vraag: "Is het ooit in hem opgekomen dat gelijk met de komst van het elektrisch licht de psychoanalyse ontwikkeld werd? En kan hij me uitleggen of daar een oorzakelijk verband tussen bestaat of is dit louter serendipiteit?" Hij kijkt me verbijsterd aan. Zwijgt tenminste.

Dee geleerde vrouw komt terug, een Missoni gevonden voor nog geen drie euro. "Alweer aan de drank," zegt ze. "Ethanol heeft biochemisch gezien hetzelfde effect als snelwerkende antidepressiva zoals ketamine," zeg ik Kimberly Raab-Graham, van de Wake Forest School of Medicine, citerend. "Proberen je zorgen te verzuipen is dus zo irrationeel nog niet, zoals een publicatie in Nature Communications suggereert. " Kimberley blijft deze vorm van zelfmedicatie overigens nadrukkelijk afraden, vanwege de te verwachten problemen met de dosering. "Dat zal hij dan weer uitgevonden hebben," raad ze terwijl je naar onze Freudiaan knikt. Het is hard gelijk te krijgen van iemand die zo'n hoog IQ torst.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

09:34 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)