10 november 2015

Wat is dat toch met die obsessie met voedsel en gezondheid ?


Ik heb zelden zoveel nonsens gehoord en gelezen als de voorbije weken. Je kan een krant of weekblad niet openslaan of je wordt om de oren geslagen met cijfers en data over (on)verantwoorde consumptie van suiker, het gif dat gluten heet en het zoveelste krachtvoer dat ons door een grieperige winter gaat helpen. Ik heb het op de duur wel zo’n beetje gehad met het stelletje door zichzelf benoemde dieet- en voedingsdeskundigen die zowat alles wat ik de voorbije 60 jaar op eigen initiatief en met veel goesting in de mond geschoven heb, nu met het label “streng te mijden” op de voedingsindex zetten. Het is zoals met het milieu, er zal wel iets waar van zijn, heel veel waarschijnlijk, maar ik heb het nu wel even gehad. En net op zo’n moment word ik uitgenodigd voor een congres over voeding in een hotel in een stad waar de mensen ’s ochtends bij het ontbijt behalve een kommetje yoghurt, een croissant en een eitje, ook nog een bordje pap en zes soorten brood met ham en kaas, worst, vleessla en een zure haring nemen.
Na vier dagen gezonde seminars, een overvloed aan cijfers en een indigestie aan statistiek heb ik geleerd dat het allemaal perceptie is. We eten alsmaar beter, gecontroleerder en dus gezonder, onze voeding is gestandaardiseerd en beantwoordt aan Europese normen en uiteindelijk gaan we dood aan biologische , organische, natuurlijke stoffen zoals vet, zout, suiker en alcohol. Met mate tot ons genomen  kunnen we ervan genieten, in overdaad is het minste wat ons gebeuren kan een stevige indigestie. Dat is heel wat anders dan wat die rokende en zuipende collega's die 's ochtends half wakker en zonder ontbijt naar de redactie vertrokken zijn, en die leven op voer dat in de bedrijfskantine geserveerd wordt, ons willen wijsmaken: dat koemelk mensen vermoordt. Dat brood eten suïcide is. En dat je per glas cola je leven met een dag verkort. En dat je maar beter gelijk aan de quinoa, de spelt en de rode rijst kan gaan, wil je politiek correct door het leven gaan. Ze hebben het verkeerd voor. Het is niet wat we eten maar hoe we eten, dat er toe doet.
"Honger zet ons aan om te eten en om dus aan een fisologische behoefte te voldoen," zegt professor Jason Halford van de Universiteit van Liverpool, "trek is een hedonistische motivatie om een specifiek voedingsmiddel te nuttigen." Op een symposium, georganiseerd door het Instituut Danone in Berlijn, leer ik dat niet de sanctie maar de sociale omgeving de consument aanzet tot een ander consumptiegedrag.  Zijn kleine porties de norm, dan accepteren we dat, en zullen we matig eten. Is het sociaal aanvaard dat we een maxi pak friet bestellen dan doen we dat ook. Zowel aan tafel als aan de frituur bootsen we onbewust onze disgenoten na. Appetijt wordt dus sociaal gecontroleerd. Een tweede les is vaak eten, met tussendoortjes in de loop van de dag, helemaal niet zo ongezond is. Je kan beter vijf maal per dag eten, drie hoofdmaaltijden en twee tussendoortjes, maar dat wij Belgen zijn daar nog lang niet aan toe. Integendeel, uit een Europees onderzoek dat professor Angelo Tremblay, kinesioloog aan de Laval Universiteit in Canada, presenteerde blijkt dat Belgische kinderen de meest foute snacks van de heel Europa eten met het meeste vet en suiker en het hoogste  energiegehalte. Belgische kinderen drinken ook het meest gesuikerde frisdrank. Aan de spiegelzijde van dat beeld staan de Griekse kinderen die het meeste water drinken en het beste snacken. Geen chips of snoep, maar fruit en Griekse yoghurt uiteraard. De Griekse economische crisis zal daar niet vreemd aan zijn.
Het zou interessant zijn om over een generatie eens te kijken wat het gezondheidseffect van die crisis is geweest. En voor de kinderen ondertussen in plaats om vier uur een boterham met choco, een portie yoghurt met verse vruchten. En minder zakgeld uiteraard. Crisis maakt gezond.
Marc van Impe

De abstracts van het FENS 2015 congres vindt u op http://www.karger.com/Article/Pdf/440895

 

Bron: MediQuality

10:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

15 januari 2013

Obsessie

 

Uit alle statistieken blijkt dat we nog nooit in het menselijk bestaan zo gezond en zo lang leefden als tegenwoordig.  Op reis in het vliegtuig las ik een al lang vergeten boekje over de geschiedenis van onze gezondheidszorg. Ik ben de hele vlucht – en het was een lange afstandsvlucht-  wakker gebleven. Zelfs in de zogenaamd gezonde oertijden leefden we ellendiger dan we ons kunnen voorstellen. Het heeft tot enkele tientallen jaren geleden geduurd voor ik statistisch leerde dat ik de kans maak 75 te worden. En toch krijgen steeds meer mensen het label ongezond opgeplakt. In ons land leven volgens diezelfde statistieken 11 miljoen mensen  met een ziekte of aandoening. En dat zijn niet enkel oudere chronische zieken. Onze kinderen worden ongezond geboren.  Ik geloof dus echt dat onze obsessie met gezondheid op een epidemie begint te lijken. De gezondheidsrisico’s beloeren ons en we vinden dat iemand die moet uitsluiten. In de eerste plaats is dat een taak voor de overheid. Er zijn genoeg politici die graag meesurfen op de golf van de idiotie van de dag en die daarover een vraag willen stellen. De overheid die leeft bij de gratie van de angst en het gebrek aan kennis van de gewone man doet daar graag aan mee. In plaats van echte beleidsmaatregelen te nemen is het makkelijker om sancties en regeltjes uit te vaardigen. Wat dan het perverse effect heeft dat we wel alles willen doen voor onze gezondheid, maar ook de betutteling door diezelfde overheid overheid. Want onze leefstijl is privé. Een interessant boek in dat verband is De gezondheidsepidemie dat pleit voor een omslag in ons denken over ziekte en gezondheid en daarbij de rol van burger en overheid onder de loep neemt. Harde onderzoeksresultaten zijn daarbij het uitgangspunt. De auteurs schetsen op die manier een verrassend en helder perspectief op het begrip gezondheid.  De gezondheidsepidemie is geschreven door onderzoekers van het Nederlandse Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) en het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP). Iets voor Valentijn.
Marc van Impe
De gezondheidsepidemie, Auteur: J. Polder, S. Kooiker, F. van der Lucht, ISBN: 9789035233355

10:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)