29 maart 2017

Vluchtelingenwerk: welfare bricolage of fraude?


Dokters van de Wereld gebruikt een volstrekt illegale omweg om medicatie op voorschrift toch tegen terugbetalingstarief bij vluchtelingen te krijgen.


Een paar jaar geleden zette de NGO in Oostende een consultatie op waar artsen en verpleegkundigen een keer per week pro deo patiënten zien en waar deze gratis medicijnen krijgen. De artsen schrijven de medicatie voor op naam van een vrijwilliger of buur die ze dan tegen terugbetalingstarief kan gaan kopen. "Door al onze creativiteit uit de kast te halen om die mensen te helpen, houden we het systeem net in stand", citeert Knack een medewerker.


In de Oostendse hulppost worden mensen zonder papieren behandeld die niet zelden aan besmettelijke ziektes als tuberculose en mazelen lijden en die wegens geen sociaal statuut niet aan de nodige medicamenten geraken. Komt daar bij dat velen van hen niet gevaccineerd zijn, en dat ze in onhygiënische omstandigheden moeten leven, ongezond eten en amper naar de dokter gaan.


Volgens huisarts Dirk Lafaut, die aan de VUB een doctoraatsonderzoek doet naar de zorg voor mensen zonder papieren, moet je ook geluk hebben want in de ene stad krijg je in één keer toestemming voor alle medische verzorging die je nodig hebt, in de andere moet je voor elke behandeling of ieder onderzoek terug naar het OCMW. "In Antwerpen controleert het OCMW bijvoorbeeld of de behandeling die een arts voorschrijft wel echt nodig is," zegt hij in Knack. In sommige steden krijgen illegalen zelfs amper toegang tot medische zorg als ze niet willen meewerken aan een terugkeertraject. Maar ook huisartsen willen liever geen daklozen in de wachtzaal, zegt Tine Wyns.


"Ze zijn ongewassen, brengen hun hond mee, hebben soms gedronken, zijn onrustig of hebben wanen", zegt Wyns. "Ik kan me zo een paar mensen voor de geest halen die ik liever niet zou tegenkomen als ik in de wachtkamer van mijn eigen huisdokter zit. Ik kan wel begrijpen dat veel artsen bang zijn dat die kwetsbare mensen hun gewone patiënten zullen wegjagen." Daarbij komt nog dat een dokter niet altijd goed weet hoe hij met hen moet omgaan. "Het cultuurverschil kan enorm groot zijn. Niet alleen bij mensen van vreemde origine maar ook bij armen", zegt Wyns.


"Sommige artsen sturen kwetsbare mensen systematisch door naar een wijkgezondheidscentrum, waar ze geen remgeld hoeven te betalen," zegt huisarts Dirk Lafaut. De laatste uitkomst is de ngo: "Welfare bricolage noemen de Britten dat fenomeen."


In ons land moet nochtans iedereen toegang hebben tot noodzakelijke gezondheidszorg. Maar volgens Stéphan Heymans, operationeel directeur van Dokters van de Wereld zijn het niet alleen de mensen zonder papieren die in nood komen, "Door de groeiende armoede in de steden bestaat die doelgroep al uit zo'n 200.000 mensen." De ‘klassieke' daklozen zoals vluchtelingen, Roma, krakers zijn lang niet de enige.


Ook voor ‘gewone' mensen met een leefloon is een doktersbezoek een onbetaalbare luxe. Uit onderzoek van de Christelijke Mutualiteit blijkt dat in totaal 900.000 Belgen zijn die doktersbezoeken om financiële redenen op de lange baan schuiven, ondanks het feit dat ze een beroep kunnen doen op de zogenaamde derdebetalersregeling. Maar volgens het ziekenfonds zijn ze daar niet van op de hoogte en ‘nogal wat dokters hebben weinig zin in het papierwerk dat erbij komt kijken'.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:37 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

05 mei 2016

De les van Lennik

Er is nog hoop op een betere toekomst. Dat vertel ik de geleerde vrouw op de terugweg naar huis. Ik heb er weer alle vertrouwen in. Een week voordien krijg ik een mail van juffrouw Veerle. “Graag zouden wij de winst van onze mini-ondernemingen schenken aan de CVS/ME liga. In bijlage vindt u meer uitleg over onze ondernemingen,” schrijft ze. “Op dinsdag 26 april stellen de mini-ondernemingen hun beleid voor aan het publiek en wensen wij ook de cheque met onze winst te overhandigen aan de cvs/me liga. Zou er een vrijwilliger aanwezig kunnen zijn op onze eindpresentatie?” Ik lees een adres in het Pajottenland. Wie kan er aan zo'n verzoek weerstaan ?


Juffrouw Veerle Evenepoel blijkt een schat van een lerares te zijn zoals je die in je dromen ziet: fris, intelligent, enthousiast, op de handen gedragen door haar leerlingen en dat is ook terecht. De vierde klas Economie van het Sint-Godelieve-instituut in Lennik hebben als opdracht een eigen onderneming op te zetten. Met een echt businessplan, een echt product en een echte doelgroep. De echte opbrengst gaat naar het goede doel, de Diabetesliga, Poverello en de CVS/ME Liga. We zitten in een turnhall/feestzaal tussen trotse ouders, zenuwachtige leerlingen en de juffrouwen.


Achter ons wacht de cava, voor ons een podium met een trapje opzij waarlangs we straks omhoog moeten. Het gaat er gemoedelijk, aandoenlijk soms, aan toe. Speechen is iets wat onze jeugd nog niet onder de knie heeft, bedenk ik. Maar wat ze zeggen zindert van oprecht engagement. Ze vertellen waarom ze die begunstigden kozen, hoe ze hun ondernemersdroom realiseerden en hoe de grote mensen hen soms in de steek lieten. Ik denk aan een conventie, enige tijd geleden, georganiseerd door een belangrijk ziekenfonds in een diamanten congrescentrum.


Hoe de bobo's van de officiële Lussen en VPP's de passie preekten, hoe iedereen die deelnam aan een goed gerepeteerd debat zijn engagement aan het adres van de patiënten beleed, en hoe we daarna aan een walking lunch met sushi, taco en kroketjes, de toestand van de wereld bespraken waarbij het hoofdzakelijk ging over een verkeersvrije hoofdstad, het moeilijke parkeren en de persoonlijke hobby's van de congresgenoten. Ik deelde een tafeltje met een economieprofessor die het "drukdrukdruk" had en een ziekenhuisdirecteur die honderduit vertelde over zijn engagement in een of andere Japanse gevechtssport.


De tegenstelling is groot. Ook achteraf. In Lennik heb ik echt interessante mensen ontmoet die echt verontwaardigd zijn omdat ze zich in de steek gelaten voelen door "al die grote meneren op de bovenste verdieping". De volgende dag krijg ik een mailtje om ons te bedanken dat we toch van zo ver gekomen zijn. Ook dat krijg ik zelden te horen. Oh, by the way, na aftrek van alle kosten hebben de kinderen voor Liga 910 euro verdiend. Dat betekent dat ze snel gerekend, bijna 90% van hun omzet aan het echte goede doel schenken.


Daar kunnen sommige NGO's van leren. Er is dus nog hoop: deze generatie kiest voor echt engagement en weet nog goed te managen ook. Ik kan heel wat bobo's een les in Lennik aanraden.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

10:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)