10 oktober 2015

10€ eigen bijdrage per consultatie huisarts ? Niet zo'n gek idee, vindt men in Nederland

Terwijl hier de RDB met harde hand wordt ingevoerd, wil Nederland dat ruim ervaring heeft met dat systeem, daarvan af. Want de zorgkosten zijn in Nederland zo hoog omdat patiënten amper merken hoe duur behandelingen zijn. "Het is winkelen zonder kassa", zegt hoogleraar ziektekostenverzekering Wynand van de Ven. “Ik denk dat een eigen bijdrage van €10 voor de huisarts zou zorgen voor veel minder onnodige zorg.”

Professor Van de Ven is specialist in de  en was de afgelopen 25 jaar met zijn collega's van het instituut Beleid en Management in de Gezondheidszorg zeer nauw betrokken bij de ontwikkeling van het huidige Nederlandse zorgstelsel, dat hij één van de beste, zo niet het allerbeste van de wereld noemt. Maar om het echt goed te laten werken, moeten zowel artsen als patiënten beter geprikkeld krijgen om zuiniger te zijn. "Anders wordt de zorg op termijn onbetaalbaar, gezien alle nieuwe behandelingen en medicijnen die nu worden uitgevonden."

In Nederland besparen de verzekeraars  sinds 2006 via het preferentiebeleid voor geneesmiddelen. Daardoor wordt altijd voor een goedkoop en merkloos alternatief gekozen als dat voor handen is. De overheid probeerde tien jaar kosten van geneesmiddelen te drukken, maar kreeg dat niet voor elkaar. Sinds verzekeraars de levering van medicijnen aanbesteden, bespaart men jaarlijks €700 à 900 miljoen aan zorgkosten door dat preferentiebeleid.

Een andere manier waarmee veel geld is bespaard, is de verhoging van het eigen risico. Toen dat in 2013 steeg van €220 naar €350, zorgde dat voor een enorm remmend effect op onnodig zorggebruik. Dit heeft jaarlijks zo een paar procent aan zorgkosten gescheeld. "Er is vaak kritiek op dat hogere eigen risico," zegt Van de Ven, "maar ik kan me niet voorstellen dat mensen die écht ziek zijn, om zulke bedragen niet naar de dokter gaan." 

Van de Ven wil het eigen risico anders indelen. "Chronisch zieken die jaarlijks ongeveer €1000 aan zorgkosten maken kun je een eigen risico geven dat geldt bij zorgkosten tussen €1000 en €1500. Een ander idee is een eigen risico van €50 per zorggebruik. Zo word je acht keer geremd in zorggebruik, in plaats van dat je bij het eerste ziekenhuisbezoek in één keer door het eigen risico heen bent."

Maar klap op de vuurpijl is het idee om de invoering van een eigen bijdrage per huisartsbezoek in te stellen. "Ik denk dat een eigen bijdrage van €10 voor de huisarts zou zorgen voor veel minder onnodige zorg," zegt Van de Ven in De Telegraaf. "Dit scheelt veel geld. Per saldo verwacht ik geen negatieve gezondheidsgevolgen van zorg mijden hierdoor. Als je onnodig in het ziekenhuis komt, loop je juist grote kans er ziek te worden."

Marc van Impe

 


Bron: MediQuality

 

11:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

03 december 2011

Minimale ziektelast

Net zoals ons land zit Nederland met begrotingsproblemen. De economische omstandigheden nopen de nieuwe regering tot forse bezuinigingen, ook in de zorg. De Nederlandse regering gelooft in marktwerking in de zorg.  Maar tegen alle verwachtingen belooft die maatregel maar weinig besparingen. Dat komt omdat de burger en zorgverstrekker er niet aan willen. Alleen de zorgverzekeraars zien er brood in. Daarom hebben ze om die onwil te counteren het volgende gevonden: de minimale ziektelast. Dat komt er op neer dat het verzekerde zorgpakket danig wordt ingekrompen. Aandoeningen met een “minimale ziektelast” , dus waar mensen weinig fysieke last van hebben worden uit het pakket gehaald. Daar wil men miljarden mee bezuinigen.

Nu is snijden in het verzekeringspakket altijd en overal een heikele zaak: de zorgverzekering of mutualiteit zoals dat hier heet is gebaseerd op het begrip solidariteit. Gezonden en jongeren zijn solidair met zieken en ouderen. Dat is voorbij.  Nu de deur is opengezet komt de koude wind binnenwaaien. Want wat is minimaal? 1 procent of 10 procent hinder? En worden mindere aandoening niet snel ernstig? Neem nu migraine. Minimale ziektelast, zegt de overheid. Om de redenering kracht bij te zetten worden het argument van (non) evidence based van stal gehaald. Maar wie een heel jaar zijn klok gelijk kan zetten op zijn migraine aanvallen zal daar snel anders over denken. Bepaalde aandoeningen zijn ernstiger dan andere of kunnen zich beter verkopen. Zij roepen, nee, eisen dan ook meer solidariteit op. Daar raak je niet ongestraft aan. Aardig idee dus om net die aandoeningen uit het pakket te wippen waarvan je weet dat de invloed op de gezondheid het geringst is. Of welke patiënten het minst weerbaar zijn. En dan gaat het niet alleen over kalknagels  maar ook over sinusitis of migraine.  

Aan Aids, kanker, hartfalen en diabetes wordt niet geraakt. Wie chronisch pijn heeft, wie aan een zeldzame neurologische ziekte lijdt, wie het zonlicht niet verdraagt of wie chronisch moe is mag wel aangepakt worden.

Moeten we nu vrezen dat die Nederlandse aanpak naar België zal overslaan? Ik geloof het niet. Nee, wat wij zelf doen doen we beter. Onze ziekteverzekeraars  pakken het anders aan: die gaan de patiënt responsabiliseren zoals dat met een gruwelijk neologisme heet. Om hem vervolgens in de psychotherapie te duwen.  Iedereen blij? De patiënt mag niet klagen want hij krijgt aandacht. De psycholoog krijgt werk. En de ziekteverzekeraar spaart een pak geld uit want therapie wordt niet vergoed. De volgende stap is dat de patiënt de schuld krijgt van zijn ziek zijn. Te dik? Had je maar niet zoveel moeten eten. Een punthoofd en splijtende koppijn? Pieker wat minder. Te hoge cholesterol? Had je maar geen boter moeten smeren. En vooral: even meer aandacht voor jezelf in het nù. Nù. Nù. Hoe heet dat ook weer?

 Marc van Impe

11:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

01 juni 2011

De subsidiekraan gaat dicht

De Nederlandse minister van Volksgezondheid draait de subsidiekraan voor  patiënten- en gehandicaptenorganisaties dicht:  de overheid wil het totale subsidiebedrag terugbrengen van 43 miljoen naar 25 miljoen euro in 2015.  De minister wil meer bereiken met minder geld. Vooral de versnippering van het landschap zit de overheid dwars. 

In totaal zijn er in Nederland nu circa tweehonderd patiëntenorganisaties. “Voor doven is er een aparte organisatie voor wie zo geboren is, en een andere voor wie zo geworden is. Aan die versnippering betalen we niet meer mee. Wie samenwerkt, krijgt geld”, stelt de minister in dagblad Trouw. Door de afbouw van subsidies hoopt Schippers dat er sterkere patiëntenorganisaties ontstaan die een stevige rol spelen bij de ontwikkeling van richtlijnen en standaarden voor een betere kwaliteit van de behandeling. De minister en zijn staatssecretaris  zeggen te begrijpen dat de ingreep pijn gaat doen. "Maar Nederland kruipt uit een diep financieel en economisch dal. Bezuinigingen zijn nodig en daar moet iedereen aan bijdragen,"  zegt zij.

De maatregel zat er aan te komen.

 

Ook in ons land is de versnippering onder de patiëntenbewegingen groot. En daar is vooral de patiënt de dupe van. Wie hierover uitspraken wil doen begeeft zich echter in zwaar weer.  Want patiëntenorganisaties , zeker als het gaat om relatief jonge bewegingen, zijn zeer emotioneel geladen. En bij een teveel aan emotie is de ratio ver van huis. Daarom is het goed een analyse te maken van de ontstaansgeschiedenis van de verschillende organisaties. 

 

Grosso modo kan men stellen dat er drie soorten organisaties zijn. De eerste groep situeert zich aan de rand van de bestaande belangengroepen, meestal de ziekenfondsen.  Een ziekenfonds is in deze tijden een verzekeraar als een andere. Ook al doet hij zich anders voor. Het gaat om marktaandeel, om omzet en om winst en verlies. Natuurlijk denkt het ziekenfonds aan u, net zoals die verzekeraar die zijn winst met u deelt. En als u dat gelooft dan bent u wel goed van God los. Want de waarheid is hard bij les: wie zich niet aan de kleine lettertjes van het contract houdt, krijgt niets. Daarover later meer. Ziekenfondsen zijn er niet voor patiëntenbelangen.

Een tweede club patiëntenorganisaties heeft niets met emotie vandoen maar  werd opgericht uit welbegrepen en slim berekend eigenbelang: een erkende organisatie betekent subsidie, een gewaarborgd inkomen dus en wie binnen die regeling valt doet er goed aan om zo weinig mogelijk dwars te liggen.  De activiteiten zijn navenant: bijeenkomsten in achterzaaltjes van dorpscafés, lezingen gegeven door alterneuten die hun wijsheid hebben van horen zeggen, bijeen gesprokkelde nieuwsbrieven met gestolen, geleende en langs de weg gevonden teksten, en verder af en toe een kop koffie op een officiële vergadering waar niets, vooral niets ten gronde beslist wordt. Deze organisaties publiceren geen balans, geen activiteitenverslag, ze zouden niet eens weten hoe ze daar aan moeten beginnen. Dus ook geen verkozen bestuur, geen officiële ledenlijst, alleen een voorzitter. De belangengroepen zoals de ziekenfondsen dragen zo’n organisaties een warm hart toe want ze leggen hen geen strobreed in de weg, ongehinderd als ze zijn door enige kennis van zaken.

De derde groep, en dat is de grootste, is van geen tel maar maakt het meest lawaai. Woede, verontwaardiging, emotie, en vooral gekwetste ego’s. In Nederland is het niet anders dan in Vlaanderen: afscheuring, versplintering, fragmentatie, sektarisch mierengeneuk.  Hier gaat het om ego’s, om de kleine man naar wie nooit iemand luistert om wie niemand geeft. Zij organiseren persconferenties zonder journalisten, wetenschappelijke congressen zonder wetenschappers  en hoogmissen van het eigen gelijk. Ze zouden alles willen doen, maar dan apart. Met hun eigen accent, in hun eigen toonzetting, op hun eigen ritme.  De spil waar alles om draait is het grote geheim, want je kan niemand vertrouwen, dus  neem je ook niemand in vertrouwen. Ze communiceren  op geheime chatsites, onder schuilnaam, en hebben alles van horen zeggen. Ook leuk speelveld voor goeroe’s. Maar praktisch advies hebben ze niet, in de echte wereld lopen ze verloren en ze zijn al blij dat ze met een politicus op de foto mogen.

 

Ik vind het Nederlandse signaal  goed. De overheid heeft gelijk dat ze inzet op bundeling van kracht. Alleen samenwerking biedt een uitkomst. De combinatie van expertise, een groter draagvlak en een gezamenlijke achterban kan zeker in het voordeel werken. De patiënten moeten zich realiseren dat zij met z’n allen steeds meer voor hun eigen  gezondheidszorg moeten betalen, maar dat ze er steeds minder over te zeggen hebben.

 

Daarom dit.  Artsen, ziekenhuizen en verzekeraars hebben de macht en het geld, maar zij zullen de belangen van patiënten niet behartigen. Dat moeten de patiënten zelf doen. Om dat te bereiken moeten de patiënten er zelf voor zorgen dat ze hun eigen wensen en behoeften duidelijk kunnen formuleren  en dat ze de nodige kennis in huis hebben. De besparing die in Nederland doorgevoerd wordt zal ook hier in België ingang vinden.  Dat blijkt uit de federale plannen die op tafel liggen bij de verschillende partijen: gezondheidszorg wordt een bezuinigingspost. Bij de Vlaamse minister van Welzijn, die de christelijke zuil vertegenwoordigt en wiens kabinet in feite door Marc Justaert van de CM  bestuurd wordt, ligt een masterplan klaar dat neerkomt op de recuperatie van de onvrede van de patiënten via het zogenaamde Vlaams Patiëntenplatform. Alleen wie daarbij aangesloten is zou nog erkend worden, en in aanmerking komen voor subsidie.  De socialistische zuil heeft zich daarbij al neergelegd. De andere zuilen bewegen zich in de marge. Dat het Vlaams Patiëntenplatform letterlijk bovenop de sociale hogeschool van de christelijke arbeidersbeweging, dus de CM, gevestigd is, is puur toeval.

 

Marc van Impe

 

11:41 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)