27 mei 2012

Een nummertje

We waren iets te vroeg in het ziekenhuis, de cameraman en ik. Het was één van die prachtetablissementen die ons land rijk is: een ruime hall met een onthaalbalie omringd met een tropisch oerwoud, en daarachter iemand - die prins Philip een vrouwtje zou noemen -  die iets onbestemds deed op een computer en daarbij een hoogst bedenkelijk gezicht opzette. Ik vroeg naar onze afspraak, dokter huppeldepup, die ons zou toespreken over de gevaren….
De mevrouw voor ons was op nogal luide wijze de necrologie van de voorbije week aan het doorlopen. Het vrouwtje achter de balie knikte bij elke naam en zei er iets van. “hadden ze het geweten en …. ’t is rap gekomen.” Onze voorsprong tikte weg. De minuut van de afspraak verstreek. De dokter had gezegd dat hij extreem weinig tijd had. Dus ik permitteerde me even hun gesprek te onderbreken. Dat had ik beter kunnen laten. U moet een nummertje trekken zoals iedereen, beet het vrouwtje me toe.
Het leven in dit tranendal wordt herleid tot nummertjes, digitalisering heet dat. Een nummertje in het gemeentehuis, een nummertje bij de slager, een nummer in de supermarkt, een nummertje bij de bakker, een nummertje in de telefoonwinkel.  Alleen thuis hoef ik geen nummertje te trekken, daar ben ik altijd als eerste aan de beurt. Als het gras moet gemaaid, bijvoorbeeld.


Marc van Impe

21:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)