15 november 2012

Eigen boezem

De Britse politie is een onderzoek begonnen naar drie ziekenhuisartsen die deel zouden hebben uitgemaakt van een misbruiknetwerk rond de presentator Jimmy Savile. Het vermoeden bestaat dat die drie artsen niet alleen Savile hebben laten begaan maar dat ze ook nog meegedaan hebben aan het misbruik. For the record: Savile, een icoon in de Britse televisiewereld zou zich bezondigd hebben aan niet minder dan 400 tot nu toe gedocumenteerde verkrachtigen van (liefst heel ) jonge meisjes en jongens. Hij was gedurende  zowat 4 generaties de Nonkel Bob van de BBC. Ook in ons land zijn er de nodige seksschandalen. Zowel in de Kerk, de journalistiek, de sport als in de medische wereld. Wat me treft is dat niemand die ik ken daarvan schrikt. Dat kan maar twee zaken betekenen: ofwel hebben we allemaal al die jaren massaal onze ogen gesloten ofwel vonden we dat er niets aan de hand was. Het was een gebruik, zeg maar. Een usance, zoals een patron van een advocatenkantoor een jonge stagiaire in de billen mag knijpen, een stagemeester een jonge stagiare even de linnenkast induwt en meneer pastoor zijn gewoonterecht hanteert in de sacristie.  In Nederland, in Frankrijk, in Duitsland en in het Verenigd Koninkrijk worden dan onderzoekscommissies opgezet. Er ontstaat dan zoiets als een maatschappelijk debat. In ons land gebeurt dat niet. Daar zijn de maitresses van de maitre op hun beurt gezagsdrager geworden, daar bedekt men alles met de mantel der vergetelheid, daar worden de ervaringsdeskundigen langs deze of gene zijde opgevoerd als deskundige tout court en mogen die in de media het hoge woord voeren. Ondertussen houdt iedereen zijn hart vast. De volgende onthulling kan overal vandaan komen. Ook de pers heeft boter op zijn hoofd. Het ons-kent- ons-virus heeft de vierde macht al lang aangestoken. Het is hoog tijd dat alle mogelijke betrokken organisaties bij zichzelf te rade gaan. Het volstaat niet handen in boezems te steken. Dat heeft men lang genoeg graag gedaan.
Marc van Impe

19:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

26 april 2011

Reaguurders

Ik heb een vriend en die is dichter, als hij niet in het parlement werkzaam is, en die mocht tante zeggen tegen de bisschop van Brugge. Op zondag als hij zijn jurk aan had. Tegenwoordig zegt hij niets meer over zijn nonkel Roger. Hij heeft zo wel gehad met de bisschop. Hij is niet alleen. Ik kom daar straks op terug. Wat Roger V.  heeft aangericht is niet min. Maar wie zegt dat dit misselijk makend is,  is hypocriet. Dit is wat gedurende jaren gangbaar was. Niet alleen in kerkelijke kringen –wat bepaalde lieden graag voorhouden- maar ook in sportverenigingen, muziekscholen, seminaries, tekenacademies, universiteiten, heropvoedingsgestichten, vakbonden, culturele bonden, jeugdbewegingen, vogelpikkringen en loze vissersclubs en overal waar ouderen omwille van hun functie moreel en fysiek gezag uitoefenen over jongeren. Dat moet ons mateloos storen en het is niet meer dan normaal dat daar tegen opgetreden wordt. Maar jarenlang was het wel de regel. Wat mij mateloos stoort is de hypocriete reactie van allen die dat alles tot voor kort met de mantel der liefde of nog erger met een schijn van begrip bedekten. Zoals in het boek Mijnheer doktoor een huisarts vergoelijkend vertelt hoe een boer zijn dochters misbruikte. Jarenlang werd dit verzwegen, werden de daders weliswaar geminacht, soms gevreesd, heimelijk bewonderd maar gespaard en waren de slachtoffers verneukelinkskes, sukkels, waarmee men meelij had. Iedereen wist het en niemand deed er wat aan. De biechtvaders zwegen. En nu staan de kranten vol van reacties van mensen,  die blijkbaar niet in contact staan met hun eigen oprechte gevoel maar die hun frustratie afreageren , frustratie die eigenlijk te maken heeft met heel andere zaken in hun leven. Mensen gebruiken lezersbrieven en liefst anonimiteit op Internetfora om die frustratie te uiten. Daar worden ze niet minder gefrustreerd van.  Het beleid zou zich moeten afvragen waar die frustratie vandaan komt, zodat het er iets aan kan doen. In het Nederlands hebben ze daar een nieuw woord voor: reaguurders, mensen die zich graag in disputen mengen, en daarbij hun gebrek aan zelfrespect en dat voor anderen waarover ze schrijven onbeschaamd uiten.  Reaguurders schrijven wat in ze opkomt. En dat, weet ik uit ervaring, is nooit goed.  Het wordt hoogtijd dat die vrijheid van emotie-uiting volgens de regels van respect en fatsoen worden ingeperkt. 

Hola, ga je de moraalridder spelen?  Vraagt de geleerde vrouw. Maar nee, ik vind dat je het pad zo breed mogelijk moet bewandelen en langs de rand van de afgrond groeien de mooiste bloemen, dus val je er ook wel eens in. Wie me kent weet dat ik hou van ongehoorzaamheid. Maar dat is iets anders dan grofheid. Ik ben van het leven en laten leven, maar niet van de emotie en de hypocrisie. Ik ben evenmin voor de censuur van de angsthaas die liever de dingen niet bij naam noemt.

Over dat laatste nu. Ofwel zijn alle specialisten, politici, regelgevers, beleidsmakers en bijstuurders al die jaren blind en doof geweest –wat wel eens zou kunnen: eigendunk is als oorsmeer en oogsnot een buffer voor de realiteit-, of ze wisten het wel -zoals wij allen- en ze deden niets. Ik ga er van uit dat de beleidsmakers niet opgegroeid zijn in een Poolse jeugdfilm uit de jaren vijftig met de gebroeders Kazcynski, ik hou het bij de laatste stelling. Toen ik mijn journalistieke carrière begon, was er het schandaal van Vrij en Vrolijk waar tot in 1974 arme socialistische kindjes door grote socialisten op vieze manieren gepakt werden. De linkse kerk is er nog altijd niet goed van en houdt zich sindsdien verre van alles wat met jeugdzorg te maken heeft. Paters met groene vingers, bisschoppen in het paars hebben die moede taak graag overgenomen. We hebben wat we gewild hebben.  

De rattenvangers zullen er altijd zijn. Ze waren er toen als de wiedeweerga bij. Nu hebben ze opnieuw big business geroken: het grote herstel. Rukt aan gij heir van logen en agogen! Rukt aan! U wachten zilverlingen en doctoraten. Zo dicht mijn vriend,  wiens tante nu ver in het verborgene van kluis naar klooster holt.

Marc van Impe

10:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)