07 december 2016

Kinesitherapie voor fibromyalgie wél terugbetaald door ziekenfonds

Kinesitherapie voor fibromyalgie wordt minder terugbetaald door ziekenfonds, titelt Het Belang van Limburg. “Vroeger konden deze patiënten rekenen op een tussenkomst bij 60 beurten, nu komt het ziekenfonds enkel nog tussen bij 18 beurten. Met deze maatregel wil minister van Volksgezondheid Maggie De Block 4,2 miljoen euro besparen.”


Volgens Het Belang van Limburg spreekt De Liga voor Fibromyalgie over een echte ramp. "Deze wekelijkse kine-beurten deden de patiënten echt deugd. Zijn we dan nu verplicht om terug over te schakelen op veel sterkere pijnstillers?" klinkt het. En tot overmaat van ramp: "Maggie De Block zal met deze maatregel 4,2 miljoen euro besparen."


Dat bericht is niet alleen onwaar maar ook tendentieus. Niet alleen werd de Liga niet gecontacteerd door de betrokken journalist maar het kabinet bleek ook niet gepolst om een reactie. Een stukje vanuit de achterkeuken geschreven op een tafel bedekt met toile cirée. In de Technische Raad Kiné (laatst samengekomen vorige vrijdag) werden de leden ook al geconfronteerd met veel kritiek en vragen van de patiënten.


Daarom de juiste versie, advies aan de Minister: ontwerp KB aanpassing van het persoonlijk aandeel voor de kinesitherapie verstrekkingen voor fibromyalgie en CVS.
De verstrekkingen voor de patiënten met fibromyalgie en chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) werden verwijderd uit de lijst « Fb » waar ze sinds het koninklijk besluit van 23 maart 1982 stonden, en geplaatst in specifieke rubrieken van artikel 7 van de nomenclatuur. Fibromyalgie en CVS worden dus geschrapt in de Fb lijst van de kiné. Dat wil zeggen de lijst van de specifieke aandoeningen (niet de zware aandoeningen want dat is de Fa lijst) die recht geven op 60 zittingen kiné van 30 minuten.


De terugbetaling van de kiné wordt NIET geschrapt maar werd verschoven naar de rubriek "courante verstrekkingen" en daardoor hebben deze patiënten recht op 18 zittingen aan hetzelfde tarief als in de Fb lijst en ook hetzelfde PA. Dus financieel blijft dezelfde situatie voor de patiënten.


En de arts kan altijd opnieuw 18 zittingen voorschrijven als het nodig is. Er zijn ook nieuwe voordelen: zo duren de zittingen nu 45 minuten, dat is de helft langer in tijd en aantal. Normaal duurt een kine-beurt 30 minuten, en de internationale aanbeveling bedraagt 10 à 12 zittingen.


Volksgezondheid geeft er 18 (omdat dat de courante verstrekkingen zijn in de nomenclatuur). Deze beslissing werd door de Technische Raad kiné genomen NA consultatie van alle Belgische universiteiten (experten artsen en ook kinesisten) dus een compleet panel van mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Ook wetenschappelijke literatuurstudie –overgemaakt door artsen uit de praktijk- en KCE rapport werden geraadpleegd. De eerste zittingen worden gebruikt voor informatie en leren leven/omgaan met de ziekte. Vervolgens probeert men via oefentherapie de patiënt te motiveren tot revalidatie…


Bovendien zijn de formulieren voor de aanvraag Algemene Raad niet meer nodig en dat is op het Verzekeringscomité van vorige maandag beslist. Een voorschrift van de behandelende arts volstaat dus.


Men verwacht niet altijd beterschap, zeker niet na al die jaren in de kou te hebben gestaan, maar de waarheid is niet altijd hard bij les en soms beter dan verwacht. Een zelfde boodschap ging uit van het Vlaams Patiënten Platform. De LUSS reageerde niet.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

08:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

20 december 2015

Nieuwjaarswensen

De recente dagen is het klimaat erg verruwd. Het is halfdrie en de telefoon gaat. De beller is onbekend, maar het dialect is onmiskenbaar. Nummer anoniem. Aanleiding daartoe is een column over euthanasie en een bericht over het beleid van minister Maggie De Block. Daarom dit. Wie tegen de haren in gestreken wordt, voelt tenminste dat hij een hoofd heeft.

Het is niet aan ons om de persoon van een minister te verdedigen. Maar wie pleit om een cordon sanitair rond de minister te leggen, doet er goed aan te bedenken dat de voorbije dertig jaar -  sterker, sinds de artsenstaking van 1964 - er geen enkele minister van Volksgezondheid geweest is die enige ervaring had met geneeskunde.

We hadden achtereenvolgens een advocaat, een mijnwerker,  een economist, een vakbondssecretaris, een magazijnbediende, een accountant, een kaderlid van de mijnen, een gemeentebediende, een scoutsleider, een natuurkundige, een advocate, een leerkracht aardrijkskunde, een licentiaat politieke en sociale wetenschappen, een ambtenaar, een socioloog, een jurist, een handelsingenieur, een politieke wetenschapper, nogmaals dezelfde advocate, en nu dus (eindelijk) een huisarts.

Uiteraard groeit dan de verwachting dat die huisarts, net als al haar voorgangers vooral oog zou hebben voor de belangen van de politieke eigen kaste en dat ze –zoals haar voorgangers niet gehinderd door enige kennis van zaken- het liefst en stoemelings beslissingen zou nemen die convenabel zijn voor bepaalde belangengroepen. Zij die dat verwachtten, dwalen. Ze zullen zich nog vaak ergeren, zoals ondergetekende zich ergert. Maar zo gaat politiek. Wat nu wel zeker is, is dat er enige metier achter schuilt, als huisarts en als politica.

Wat de auteur van deze column betreft: hij is lid van geen enkele club, en het zou van teveel pretentie getuigen om te mogen stellen dat hij enige invloed zou hebben op ons politiek, sociaal noch cultureel leven. De auteur beschikt wel over een ruim netwerk.
 
Vanuit zijn hooggelegen schrijfkamer kijkt hij uit op de vier windstreken en ziet hij 's ochtends Laura opstaan en 's avonds weer naar bed gaan. Niet iedere briefschrijver heeft dat geluk. Die is van het zijtje. Iemand die leeft met zicht op zee en dus enkel het deprimerende beeld ziet van weer een dag die teneinde is, gaat nu eenmaal minder opgewekt door het leven.


Ik wens u een opgeruimd nieuw jaar.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

Version Française de ce blog : Nos voeux de Nouvel An

 

15:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

27 april 2015

Maggie en Tina

Na zes maanden heeft de minister van Volksgezondheid haar plan voor de financiering van de ziekenhuizen aan de pers gepresenteerd. Maggie De Block ging daarbij tewerk volgens de methode die we ondertussen van haar gewend zijn: een moeilijke kwestie wordt in stukken gehakt. Die deelvragen worden één na één opgelost. Dat is een courante en wetenschappelijke manier om problemen uit te klaren. Wat echter geniaal en buitengewoon is, is het feit dat al deze deelantwoorden in één totaalconcept geïntegreerd worden en dat het antwoord als het ware in een formule op een zwart bord wordt neergeschreven.

Alleen echte talenten, net zoals echte wetenschappers gaan op die manier te werk. De minister gaat ervan uit dat ze als politica op een vraag een antwoord moet kunnen geven op het juiste moment én in de juiste context.

De vraagstelling moet juist zijn en concreet, uitdagend en grensverleggend. Met de methodiek heeft mevrouw De Block een nieuwe norm gezet voor het politiek overleg en de daarop volgende fasen van besluitvorming. Niet voor niets heeft ze alle stakeholders bij het overleg betrokken, niet door ze mee rond de tafel brengen en een oeverloze discussie op te starten, maar door hen in alle rust hun opmerkingen, hun culturele, ideologische en politieke desiderata te laten formuleren en die te confronteren met de realiteit die door de rijksrevisor, als we hem zo mogen noemen, werd gepresenteerd.

De confrontatie was verhelderend zoals ze op haar persconferentie van 24 april zei: "We hadden nooit gedacht dat grote banken konden failliet gaan, het tegendeel werd bewezen. Ik wou niet het risico lopen dat een ziekenhuis eerst moest failliet gaan om te bewijzen dat het roer omgegooid moest worden.»

Het bewijs dat deze methode werkt werd geleverd toen zowel in Noord als Zuid, bij ziekenhuiskoepels, artsenorganisaties, syndicaten als ziekenfondsen het plan op een goedkeuring werd onthaald. Het kon ook moeilijk anders. 40 procent van de ziekenhuizen in ons land staat op de rand van het faillissement, 80 procent van de Waalse ziekenhuizen is virtueel bankroet, evenveel ziekenhuizen worden in dat landsgedeelte door de twee grote ziekenfondsen mee bestuurd.

Men hoeft niet met de vinger te wijzen om te begrijpen wie voor die toestand verantwoordelijk is. Voor die twee grote ziekenfondsen die sinds jaar en dag een dubbelfunctie vervullen, is het nu stil zitten en geschoren worden. Ook de twee grote vakbonden die in het verleden de ene witte woede na de andere lanceerden, weten dat er geen alternatief is. En de artsensyndicaten zullen moeten leren leven met een nieuwe realiteit.

Een artsenbaan – als specialist in een ziekenhuis- zal in de toekomst een totaal ander verloop kennen. Ik mag het graag vergelijken met de horeca. Je begint als commis in de keuken en als je over voldoende talent beschikt, als je sociaal en wetenschappelijk mee kan en dat bewijst, kan je doorgroeien.

Maggie De Block weet zeer goed duidelijk te maken dat je in de politiek de machtigste positie hebt als je kan zeggen dat er geen ander alternatief is. There is no alternative (=Tina), of zoals ze in Merchtem zeggen: 'anders zal da ni goan'.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

21:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)