19 mei 2017

Wallonië dreigt netwerking ziekenhuiswereld te missen


De krant De Tijd geeft vandaag inzage in de wijze waarop minister Maggie De Block de ziekenhuizen wil laten samenwerken. Gisteren legde de minister haar federale coalitiepartners een hervormingsnota voor met haar analyse en conclusie.


De hervorming komt er op een zachte manier want De Block geeft de ziekenhuizen veel vrijheid. De Vlaamse ziekenhuizen reageren positief en hebben 13 netwerken in de stijgers staan. De Waalse ziekenhuizen daarentegen dreigen de kans te missen. Dat kan betekenen dat de minister de netwerken daar op het kabinet laat uittekenen en vervolgens oplegt. Door de vijandschap tussen de openbare ziekenhuizen die vooral door de PS worden bestuurd en de privé instellingen is daar nog niet duidelijk wie met wie in zee gaat. Voor de PS betekent dit ook een manier om oppositie te voeren tegen de federale regering.


Het verschil in aanpak en dynamiek tussen de twee regio's maakt nog maar eens duidelijk hoe diep de kloof in de gezondheidswereld wel is. In Vlaanderen hebben de algemene ziekenhuizen en de universitaire instellingen de boodschap begrepen. Bijna alle Vlaamse ziekenhuizen weten met wie ze in zee gaan. Enkel de ziekenhuizen van Oudenaarde, Ronse en Zottegem en de instellingen in Halle-Vilvoorde zijn er nog niet uit met wie ze gaan samenwerken.

Alleen samenwerken kan de financieel zieke ziekenhuizen redden. Daarmee komt een einde aan een kwart eeuw van opbod en concurrentiestrijd. De ziekenhuisdirecties gunden elkaar het licht in de ogen niet. Elk ziekenhuis moest de nieuwste en dus ook duurste apparatuur hebben en de daarbij horende duurst betaalde specialisten. Want alleen op die manier zouden ze de meeste patiënten halen. Dat leidde in het verleden tot draconische overheidsmaatregelen om die wildgroei tegen te gaan. Niet alleen ging daardoor veel geld verloren, maar kwam ook de kwaliteit van de zorg in het gedrang want veel specialisten deden onvoldoende ervaring op om ingewikkelde ingrepen goed uit te voeren. Zo bleek uit onderzoek van het KCE dat de sterftekans bij een behandeling tegen longkanker is dubbel zo groot in een ziekenhuis dat weinig ervaring heeft. En omdat drie op de tien ziekenhuizen met verlies draait was het gevaar reëel dat de directies gingen beknibbelen op het personeel waardoor de kwaliteit van de zorg nog meer in het gedrang komt. De ziekenhuissector zit in een negatieve spiraal.


De oplossing van De Block bestaat erin ziekenhuizen te laten samenwerken in regionale netwerken. Voor basiszorg kan de patiënt overal terecht. Voor risicovolle ingrepen, zoals een bevalling, wordt de patiënt doorverwezen naar één specifiek ziekenhuis in dezelfde regio. Voor zeer complexe zorg, zoals ingewikkelde hartoperaties, moet hij naar een referentieziekenhuis. Dat betekent dus ook dat sommige ziekenhuizen bepaalde ingrepen niet meer mogen uitvoeren. De financiering van die geschrapte afdelingen wordt binnen de drie jaar stilgelegd.


De Block wil geen schoonmoeder spelen, zegt ze: de ziekenhuizen moeten zelf een soort koepelorganisatie in het leven roepen, maar kunnen zelf bepalen hoeveel macht ze daaraan geven. 'Elk ziekenhuis behoudt zijn identiteit en beleid, ook in ethisch gevoelige materies.' De ziekenhuizen mogen ook zelf bepalen hoe de geldstromen binnen hun netwerk lopen. Voor dure apparatuur, zoals scanners, zal het geld naar het netwerk vloeien. Voor eenvoudige ingrepen gaat het naar het ziekenhuis dat de ingreep uitvoert. Het geld dat door de sluiting van een afdeling wordt bespaard kan wel worden herverdeeld, blijkt uit de nota. Hoe, dat moeten de ziekenhuizen in het netwerk zelf uitmaken.


De federale regering moet de nota nu goedkeuren, waarop de nieuwe regels in dit najaar nog van kracht kunnen worden.


'We kunnen evenwel niet blijven wachten. We kunnen enkel de kwaliteit van onze zorg behouden als we ingrijpen', stelt De Block in De Tijd. 'Het klopt dat mensen voor sommige ingrepen soms wat verder moeten rijden, maar ze zullen beter worden geholpen. De patiënt zal er beter van worden, en dat is het enige wat telt.' 'De nota biedt een antwoord op heel wat vragen waar wij al maanden mee zitten', zegt Peter Degadt van de Vlaamse ziekenhuiskoepel Zorgnet-Icuro. 'Het goede is dat ziekenhuizen heel wat speelruimte krijgen. Ze zullen hun verantwoordelijkheid ook opnemen.' In Wallonië houdt men het been stijf. De liberale minister houdt echter een stok achter de deur. ‘Als er netwerken worden gevormd die geen steek houden of als een ziekenhuis uit de boot dreigt te vallen, grijpen we in.' Wordt ongetwijfeld vervolgd.


Marc van Impe

https://images.tijd.be/view?iid=ipaper:106169805&cont...

 


Bron: MediQuality

08:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

26 juli 2016

Topchirurg beledigt minister De Block

“Ons slechte imago is ons grootste probleem,” zegt borstchirurg Philip Blondeel in een interview in De Tijd van het voorbije weekend. En hij doet er gelijk alles aan om dat negatieve imago nog te versterken, als op de vraag hoe belangrijk fysieke schoonheid is in onze maatschappij, zich de volgende dialoog ontspint.

Blondeel: 'Je kan dat moeilijk onderschatten. Voldoende studies hebben al uitgewezen dat er goed uitzien je kansen verhoogt bij sollicitatiegesprekken of promoties. Maar het gaat niet alleen om schoonheid of wat wij als schoonheid beschouwen. Mensen onderschatten enorm de risico's van overgewicht en obesitas. En het spijt me zeer, maar een obese minister van Volksgezondheid is geen goed voorbeeld.'

Moeten ministers slank zijn?

Blondeel: 'Nee, maar ik denk dat een minister van Volksgezondheid geloofwaardiger overkomt als die niet obees is. Stel dat ik als chirurg zou zeggen, met een sigaret in de hand: 'Meneer, u moet stoppen met roken.' Dat gaat toch niet?'

Heeft Maggie De Block niet een zekere geloofwaardigheid bij de bevolking vanwege haar authenticiteit?

Blondeel: 'Laten we duidelijk zijn: ze is uiteraard meer dan haar lichaam. Ze is intelligent en doet haar werk erg goed. Ik heb daar veel respect voor. Maar persoonlijk zou ik toch meer inspanningen doen om te vermageren. Obesitas is een gigantisch probleem. Het is echt een zeer complexe aandoening, waardoor je allerlei ziektes opdoet. Borstkanker is multifactorieel, maar obesitas is een van de zeer weinige factoren waarvan bewezen is dat ze het risico op borstkanker sterk verhogen. Obesitas verhoogt ook je kans op diabetes en op hart-, vaat- en gewrichtsaandoeningen.'

In medische kringen wordt er wel eens lacherig gedaan over chirurgen en hun gebrek aan empathie en psychologisch inzicht. Dokter Blondeel heeft dat cliché helaas nog maar eens bevestigd. Zonder enige kennis van zaken spreekt hij zich in en interview in een kwaliteitskrant uit over het uiterlijk van een publiek figuur en knoopt daar een aantal conclusies aan vast die kant nog wal raken. Kent dokter Blondeel het medisch dossier van minister Maggie De Block? Dan overtreedt hij hier de wet op de privacy want op geen enkele manier mag hij hierover in de media gewag maken. Of hij kent het dossier niet en dan kletst hij zomaar wat uit zijn nek. Het geeft geen pas om commentaar te geven op iemands uiterlijk, laat staan om daar nog een aantal medische conclusies aan vast te knopen. Je kan net zo goed de vraag stellen hoe volwassen iemand is die met een drie-dagenbaardje door het leven gaat. Beide bedenkingen zijn zinloos. Wat echter het meest verontrustend is, is dat dokter Blondeel blijkbaar niet op de hoogte is van de laatste stand van zaken inzake de kennis van obesitas. Indien hij dat wel was zou hij zich voorzichtiger, wetenschappelijker opgesteld hebben.Nu lijkt het wel of zijn kennis van het menselijk lichaam niet dieper gaat dan de huid waarin hij zo graag mag snijden. Dat een journalist idiote vragen over schoonheid stelt, tot daar aan toe. Maar dat een arts, een hoogleraar dan nog wel, daarop een ronduit idioot antwoord geeft, vind ik niet gepermitteerd. Blondeel is dus niet beter dan de zovele artsen die geen begrip hebben voor patiënten die lijden aan vermoeidheid, depressie, chronische pijn of obesitas. Iemand die aan obesitas lijdt vergelijken met een nicotineverslaafde is bovendien echt beneden alle peil. Phillip Blondeel (53) is nochtans niet de minste. Hij is gespecialiseerd in de reconstructie van borsten met lichaamseigen weefsel , hij is hoogleraar, en vicevoorzitter van de afdeling plastische en reconstructieve heelkunde aan het UZ Gent. Daarnaast werkt hij als plastisch chirurg in Laclinic in Montreux. In 2011 voerde zijn team de eerste gezichtstransplantatie uit in ons land.

Blondeel kijkt vol onbegrip naar de politiek, zegt hij . "Ik ben een clinicus. Eerlijkheid, bezorgdheid en betrokkenheid zijn belangrijk in mijn vak. Bij politici zie ik soms het tegenovergestelde: het gaat meer over wat ze voor zichzelf doen dan voor een ander… Dat constante laveren van politici maakt me nerveus. Ik zou nooit in zo'n milieu kunnen functioneren, daarvoor ben ik te recht voor de raap." Maar gevraagd naar de grootte van zijn ego zegt hij ook van zichzelf: "Ik heb absoluut geen lage eigendunk." Quod erat demonstrandum.

Marc van Impe

Bronnen: Interview in de "De Tijd" en MediQuality

 

 

15:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 december 2015

Een cadeau voor Maggie dat niets kost.

Lunchafspraak met een ziekenhuisdirecteur. Het was geen formidabele lunch, maar dat is eten in een ziekenhuis - behalve in Le Grain du Sel in het CHU Sart Tilman- nooit. Stukjes dode eend, met wat gepensioneerde kip, veel konijnenvoer, een verloren gevallen mango, maar wél een uitstekende conversatie over de organisatie van ziekenhuisapotheken. En een zeer interessante denkpiste.


Het ging over ziekenhuisfinanciering, begrotingstekorten en hoe ziekenhuisapotheken wél de volle prijs plus supplement doorrekenen aan de patiënt maar daar nog eens een flink ristorno op afdwingen, wat uiteraard in de schuifjes van ziekenhuis en andere belanghebbenden verdwijnt.


Alle medicijnen worden in dozen van honderd stuks verkocht, moeten vervolgens manueel uitgeblisterd worden, vervolgens weer individueel ingeblisterd worden, en voor elke actie wordt een premie gerekend. Het lijkt op wheeling and dealing, maar citeer graag in deze de filosoof Robert Zimmerman die zegt: "While money doesn't talk, it swears". Ik kan kort door de bocht gaan, maar het gaat er in feite als toe als op de coke markt.


Stel je voor, zegt de directeur, ik heb voor al dat ontblisteren twaalf personeelsleden nodig die voor het hele universitaire ziekenhuis de meest banale medicatie uit hun verpakking halen. Elke eenheid moet in een nieuwe verpakking worden gestopt met barcode, luchtdicht geblisterd, en dan klaar gezet worden voor elke patiënt. We gebruiken in elk ziekenhuis ampligen, amoxicilline, domperidone, lyrica, dafalgan, zirtec, cortisone, om van de generieken te zwijgen.


Stel je voor dat we die allemaal met 64 ziekenhuizen samen gaan aankopen.  Dus geen individuele prijsafspraken meer. We zouden een prijs kunnen onderhandelen waar we een flinke cadeau voor minister De Block zouden aan over houden. En dan gaat er nog een pak oneigenlijke ziekenhuisfinanciering in onze balans.


En stel je voor dat die farmaceutische industrie die medicatie los zou verpakken, zodat wij ze enkel zouden hoeven te blisteren. Sterker nog, men zou de generieke naam en de hoeveelheid direct in de code op de pil kunnen printen. Hoeveel cadeaus zouden dat niet zijn?


Waarom doen ze dat eigenlijk niet?


Zou dat misschien niet genoeg meerwaarde voor de aandeelhouder creëren ? Dat is nu toevallig het enige lijntje dat ik geen enkel Credo van een farmaceutisch concern terug vindt. Ik voel hoe de nieuwe unamecs en apb's in de stijgbeugels gaan staan.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

19:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)