26 juli 2016

Topchirurg beledigt minister De Block

“Ons slechte imago is ons grootste probleem,” zegt borstchirurg Philip Blondeel in een interview in De Tijd van het voorbije weekend. En hij doet er gelijk alles aan om dat negatieve imago nog te versterken, als op de vraag hoe belangrijk fysieke schoonheid is in onze maatschappij, zich de volgende dialoog ontspint.

Blondeel: 'Je kan dat moeilijk onderschatten. Voldoende studies hebben al uitgewezen dat er goed uitzien je kansen verhoogt bij sollicitatiegesprekken of promoties. Maar het gaat niet alleen om schoonheid of wat wij als schoonheid beschouwen. Mensen onderschatten enorm de risico's van overgewicht en obesitas. En het spijt me zeer, maar een obese minister van Volksgezondheid is geen goed voorbeeld.'

Moeten ministers slank zijn?

Blondeel: 'Nee, maar ik denk dat een minister van Volksgezondheid geloofwaardiger overkomt als die niet obees is. Stel dat ik als chirurg zou zeggen, met een sigaret in de hand: 'Meneer, u moet stoppen met roken.' Dat gaat toch niet?'

Heeft Maggie De Block niet een zekere geloofwaardigheid bij de bevolking vanwege haar authenticiteit?

Blondeel: 'Laten we duidelijk zijn: ze is uiteraard meer dan haar lichaam. Ze is intelligent en doet haar werk erg goed. Ik heb daar veel respect voor. Maar persoonlijk zou ik toch meer inspanningen doen om te vermageren. Obesitas is een gigantisch probleem. Het is echt een zeer complexe aandoening, waardoor je allerlei ziektes opdoet. Borstkanker is multifactorieel, maar obesitas is een van de zeer weinige factoren waarvan bewezen is dat ze het risico op borstkanker sterk verhogen. Obesitas verhoogt ook je kans op diabetes en op hart-, vaat- en gewrichtsaandoeningen.'

In medische kringen wordt er wel eens lacherig gedaan over chirurgen en hun gebrek aan empathie en psychologisch inzicht. Dokter Blondeel heeft dat cliché helaas nog maar eens bevestigd. Zonder enige kennis van zaken spreekt hij zich in en interview in een kwaliteitskrant uit over het uiterlijk van een publiek figuur en knoopt daar een aantal conclusies aan vast die kant nog wal raken. Kent dokter Blondeel het medisch dossier van minister Maggie De Block? Dan overtreedt hij hier de wet op de privacy want op geen enkele manier mag hij hierover in de media gewag maken. Of hij kent het dossier niet en dan kletst hij zomaar wat uit zijn nek. Het geeft geen pas om commentaar te geven op iemands uiterlijk, laat staan om daar nog een aantal medische conclusies aan vast te knopen. Je kan net zo goed de vraag stellen hoe volwassen iemand is die met een drie-dagenbaardje door het leven gaat. Beide bedenkingen zijn zinloos. Wat echter het meest verontrustend is, is dat dokter Blondeel blijkbaar niet op de hoogte is van de laatste stand van zaken inzake de kennis van obesitas. Indien hij dat wel was zou hij zich voorzichtiger, wetenschappelijker opgesteld hebben.Nu lijkt het wel of zijn kennis van het menselijk lichaam niet dieper gaat dan de huid waarin hij zo graag mag snijden. Dat een journalist idiote vragen over schoonheid stelt, tot daar aan toe. Maar dat een arts, een hoogleraar dan nog wel, daarop een ronduit idioot antwoord geeft, vind ik niet gepermitteerd. Blondeel is dus niet beter dan de zovele artsen die geen begrip hebben voor patiënten die lijden aan vermoeidheid, depressie, chronische pijn of obesitas. Iemand die aan obesitas lijdt vergelijken met een nicotineverslaafde is bovendien echt beneden alle peil. Phillip Blondeel (53) is nochtans niet de minste. Hij is gespecialiseerd in de reconstructie van borsten met lichaamseigen weefsel , hij is hoogleraar, en vicevoorzitter van de afdeling plastische en reconstructieve heelkunde aan het UZ Gent. Daarnaast werkt hij als plastisch chirurg in Laclinic in Montreux. In 2011 voerde zijn team de eerste gezichtstransplantatie uit in ons land.

Blondeel kijkt vol onbegrip naar de politiek, zegt hij . "Ik ben een clinicus. Eerlijkheid, bezorgdheid en betrokkenheid zijn belangrijk in mijn vak. Bij politici zie ik soms het tegenovergestelde: het gaat meer over wat ze voor zichzelf doen dan voor een ander… Dat constante laveren van politici maakt me nerveus. Ik zou nooit in zo'n milieu kunnen functioneren, daarvoor ben ik te recht voor de raap." Maar gevraagd naar de grootte van zijn ego zegt hij ook van zichzelf: "Ik heb absoluut geen lage eigendunk." Quod erat demonstrandum.

Marc van Impe

Bronnen: Interview in de "De Tijd" en MediQuality

 

 

15:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 december 2015

Een cadeau voor Maggie dat niets kost.

Lunchafspraak met een ziekenhuisdirecteur. Het was geen formidabele lunch, maar dat is eten in een ziekenhuis - behalve in Le Grain du Sel in het CHU Sart Tilman- nooit. Stukjes dode eend, met wat gepensioneerde kip, veel konijnenvoer, een verloren gevallen mango, maar wél een uitstekende conversatie over de organisatie van ziekenhuisapotheken. En een zeer interessante denkpiste.


Het ging over ziekenhuisfinanciering, begrotingstekorten en hoe ziekenhuisapotheken wél de volle prijs plus supplement doorrekenen aan de patiënt maar daar nog eens een flink ristorno op afdwingen, wat uiteraard in de schuifjes van ziekenhuis en andere belanghebbenden verdwijnt.


Alle medicijnen worden in dozen van honderd stuks verkocht, moeten vervolgens manueel uitgeblisterd worden, vervolgens weer individueel ingeblisterd worden, en voor elke actie wordt een premie gerekend. Het lijkt op wheeling and dealing, maar citeer graag in deze de filosoof Robert Zimmerman die zegt: "While money doesn't talk, it swears". Ik kan kort door de bocht gaan, maar het gaat er in feite als toe als op de coke markt.


Stel je voor, zegt de directeur, ik heb voor al dat ontblisteren twaalf personeelsleden nodig die voor het hele universitaire ziekenhuis de meest banale medicatie uit hun verpakking halen. Elke eenheid moet in een nieuwe verpakking worden gestopt met barcode, luchtdicht geblisterd, en dan klaar gezet worden voor elke patiënt. We gebruiken in elk ziekenhuis ampligen, amoxicilline, domperidone, lyrica, dafalgan, zirtec, cortisone, om van de generieken te zwijgen.


Stel je voor dat we die allemaal met 64 ziekenhuizen samen gaan aankopen.  Dus geen individuele prijsafspraken meer. We zouden een prijs kunnen onderhandelen waar we een flinke cadeau voor minister De Block zouden aan over houden. En dan gaat er nog een pak oneigenlijke ziekenhuisfinanciering in onze balans.


En stel je voor dat die farmaceutische industrie die medicatie los zou verpakken, zodat wij ze enkel zouden hoeven te blisteren. Sterker nog, men zou de generieke naam en de hoeveelheid direct in de code op de pil kunnen printen. Hoeveel cadeaus zouden dat niet zijn?


Waarom doen ze dat eigenlijk niet?


Zou dat misschien niet genoeg meerwaarde voor de aandeelhouder creëren ? Dat is nu toevallig het enige lijntje dat ik geen enkel Credo van een farmaceutisch concern terug vindt. Ik voel hoe de nieuwe unamecs en apb's in de stijgbeugels gaan staan.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

19:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 april 2015

De CM plaatst vragen bij haar eigen preventiecampagnes

Je moet het maar aandurven. Sinds 1964 stuurt het Christelijke Ziekenfonds in afspraak met hun Socialistische collega’s de Volksgezondheid de richting uit die zij wil. De manier waarop Marc Justaert zich in de banken van de vergaderzaal omdraaide en over zijn schouder keek, nadat hij weer eens een statement had op tafel gelegd, is ondertussen berucht. De wil van de CM was wet.

Als er dus iemand verantwoordelijk is voor de gang van zaken van de voorbije vijftig jaar is het deze afdeling van de beweging dus wel. Nu, out of the blue, trekt secretaris Jean Hermesse van de CM ineens van leer tegen de sociale ongelijkheid.

Hij noemt dit de dark matter van ons gezondheidsbestel. Mannen en vrouwen mét of zonder diploma, het betekent een verschil van 25 kwaliteitsvolle levensjaren. De meest geschoolde vrouwen zullen tot hun 74ste in goede gezondheid leven, de meest ongeschoolde tot hun 50ste.  En sterven is ook ongelijk: de hoogst geschoolde vrouwen leven tot hun 83ste, de ongeschoolde tot hun 80. Lineair gedacht betekent dit dat vrouwen met een universitair diploma 9 jaar chronisch ziek zullen worden, terwijl de sloofjes die geen diploma haalden maar liefst 30 jaar chronisch ziek zullen zijn. En dat komt niet alleen door een hoger inkomen, maar vooral door een slechte gezondheidsopvoeding.

Hermesse, die jarenlang ruime budgetten ter beschikking kreeg om aan voorlichting, opvoeding  en bijsturing te doen, bestaat het om nu te zeggen dat al die sensibilisatie tegen ongezond eten, drinken, te weinig bewegen, te veel piekeren en voor meer mindfulness alleen maar baat voor de hoogst opgeleiden.

Theoretisch gezien heeft iedereen toegang tot dezelfde ziekenhuizen en artsen, aldus de secretaris-generaal, maar de hoogst opgeleiden hebben een beter netwerk en filteren er de betere uit.

Preventiecampagnes worden opgesteld door hoger opgeleiden voor hoger opgeleiden. Therapietrouw, zelfredzaamheid en empowerment van de patiënt idem dito. "We gaan dat niet oplossen door Onslows, de karikatuur uit Keeping up Appearances, of de lagergeschoolden  te stigmatiseren." En ook niet door meer zorg aan te bieden. Nee, Hermesse heeft de oplossing op tafel liggen: we moeten begrijpen waar de verschillen zitten, en de obstakels identificeren en opruimen.

Het getuigt van enige bescheidenheid als je na vijftig jaar beleid, dat duidelijk gefaald heeft zoals blijkt uit je eigen cijfers, durft zeggen dat de oplossing niet ligt in rationele vaststellingen en wetenschappelijke argumenten, maar dat men nu, ik citeer "onder de waterlijn moeten leren werken, in ons emotioneel limbisch systeem, eerder dan met onze rationale context." Want belangrijke beslissingen nemen we toch niet "met ons verstand" maar "op ons gevoel".

Maar minister De Block hoeft zich geen financiële zorgen te maken: Het goed nieuws is dat een motivatie-, gezondheids-, of empowermentprogramma ontwikkelen voor lager- of ongeschoolden geen miljarden hoeft te kosten en alleszins kosteneffectiever zal zijn dan veel dingen waar nu geld aan uitgegeven wordt.

En ik die dacht dat de ziekenfondsen die de gezondheidsvoorlichting voor 90 procent controleren, al die tijd zo goed bezig waren maar dat ik het niet begreep. Of moet ik dit interpreteren dat de CM na het Arco-debacle, radicaal komaf wil maken met een aantal agitprops die toch geen zoden aan de dijk zetten?

Als vlucht vooruit kan dit tellen. Alleen Gorbatsjov heeft dit gepresteerd bij de evaluatie van zeventig jaar sovjetbeleid. En hoe zit dat met Lieven Annemans' emotioneel limbisch systeem?

Marc van Impe

Bron: MediQuality

19:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)