06 januari 2018

Maggie De Block doet wat ze zegt


Het nieuws verbaasde vriend en vijand. De patiënt wordt eindelijk de echte eigenaar van zijn medisch dossier. De nieuwe maatregel van minister Maggie De Block die in het voorjaar in voege treedt, beantwoordt daarmee aan de richtlijn van de Europese Commissie die op 8 mei van dit jaar van kracht wordt. Ik wil hier niet ingaan op de consequenties van die maatregel. We hebben op deze plaats hiervoor meer dan eens een pleidooi gehouden.

Wat me in deze aan het schrijven zet is de bedenking dat het Ministerie van Volksgezondheid en Sociale Zaken in deze legislatuur veranderd is van een instelling die vanuit cenakels en ivoren torens regels en wetten uitvaardigde, naar een aanstuurmechanisme die maakt dat het goed loopt in de volksgezondheid. Ik weet dat ik vele lezers tegen de haren in strijk, maar het moet gezegd: deze minister doet wat ze aangekondigd heeft.

Het is geleden van de bewindsperiode van Frank Vandenbroucke, dat een minister werk maakt van dit departement. De vorige legislaturen werden vooral gekenmerkt door het met veel fanfare aankondigen van grootse plannen waar enkele weken later niets meer over gehoord werd. Ware er niet de aangeboren zelfredzaamheid van de artsen, ziekenhuizen en andere zorgverstrekkers dan zou de hele gezondheidszorg in ons land al lang verkommerd zijn tot het niveau van een voormalig Oostblokland. En alsof dat niet volstond, zorgden de politieke partijen en de zogenaamde sociale partners er wel voor dat dat deel van de ambtenarij dat zich overeind houdt met regels, boetes en strafmaatregelen voor wie niet wil luisteren, overeind bleef. De focus van een beleid moet niet gericht zijn op het uitvaardigen van wetten maar op gemeenschappelijke doelen die men wil bereiken. Een beleid moet gericht zijn op de praktijk, niet op de theorie of een ideologie. De ideale wereld bestaat niet en ik heb een hekel aan idealisten. Ik heb het voor realisten.

Uiteraard is er (veel) kritiek op het beleid van de minister. Dat hoort zo en daar willen we hier de nodige ruimte aan geven. Maar het pleit voor haar dat ze zich niet laat verleiden tot verbaal getwist, en in stilte gestaag verder werkt aan de werven die ze opgezet heeft. Alleen al het feit dat er vanuit haar kabinet geen of nauwelijks lekken komen, bewijst dat ze rond haar een team heeft weten te verzamelen die werkt. De minister mag zich familiaal Maggie laten noemen, ze is veel afstandelijker dan men denkt.

In de politiek zijn het de resultaten die tellen, maar daar wordt men niet altijd op afgerekend. De politicus moet zich over die laatste frustratie heen zetten. Hij of zij mag zich niet vastklampen aan het mandaat. De angst voor het zwart gat kent deze minister niet.

Vorig jaar, eind mei, kondigde Maggie De Block aan dat ze kandidaat-burgemeester is in Merchtem voor Open VLD. Een federaal minister die kiest voor een lokaal mandaat in een landelijk dorp, en die meteen een verruimingslijst wil opzetten, het is zelden gezien. " Ik weet dat ik als minister van vandaag op morgen kan stoppen. Ik ga er niet vanuit, maar hou er wel rekening mee", aldus De Block toen.

Ik weet niet of ze dit Chinese spreekwoord kent: "Uw rijstpot is niet van ijzer"?

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

26 mei 2015

Je privacy is van glas

Of er iets was dat hij over mij weten wou, vraag ik. De aangesprokene voelt zich betrapt, dat zie ik gelijk. Hij krijgt een kleur. We leven in interessante tijden. Als iemand mijn LinkedIn-account bekijkt, krijg ik gelijk een waarschuwing in mijn mailbox. Maar als iemand inzage wil krijgen in mijn medisch dossier, dan heb ik volgens de huidige regelgeving geen enkel toezicht, laat staan controle op wie er met mijn data aan de haal gaat. Er daar heb ik moeite mee.

De overheid is een goodwillcampagne begonnen om het delen van het GMD te promoten. Nu duidelijk is dat de patiënt en in het verlengde de door hem gevolmachtigde huisarts de eigenaar en respectievelijk de bewaker zijn van de persoonlijke gegevens, wil men kost wat kost vermijden  dat iemand officieel verzet gaat aantekenen tegen wat eufemistisch het delen van het medische en wetenschappelijke data heet.

Het weze duidelijk: aan een GMD hangen heel wat voordelen vast, maar het aantal risico's is minstens even groot. Dat het gedeeld EMD er komt, betwijfelt niemand. Maar dan liever niet op de manier die de overheid nu voor ogen heeft. De aanleiding tot dit stukje zijn twee berichten die ik de voorbije weken gemaild kreeg van huisartsen. Berichten die me danig verontrustten.

In het eerste geval betrof het een patiënte die na de plaatsing van een poortkatheter een bacteriële infectie had opgelopen en zich voor de verwijdering ervan tot een perifeer ziekenhuis wendde. Het medisch team ter plaatse permitteerde zich om het hele medisch dossier van de patiënte op te vragen – zonder dat zij noch haar huisarts daarvan in kennis werd gesteld - en waarop zij vervolgens een lading kritiek op de haar behandelende geneesheren te horen kreeg. De hematoloog had gewoon even gebeld met het ziekenhuis waar de poortkatheter oorspronkelijk geplaatst was en had het hele medische dossier doorgezonden gekregen.

In het tweede geval betrof het een patiënte die in een universitair ziekenhuis weigerde toestemming te geven om haar medische gegevens te delen. De behandelende arts dreigde daarop de behandeling te staken. Achteraf bleek dat haar dossier toch doorgeschoven was naar andere specialisten buiten het ziekenhuis.

Een derde reden was de uitzending van Panorama op de Vlaamse openbare omroep over de rol die onafhankelijke medische experten spelen en hun manier van werken. Ook zij kunnen desgewenst en meestal op eenvoudig verzoek toegang krijgen tot het medisch dossier. Dat heb ik aan den lijve mogen meemaken toen ik nog niet zolang geleden door mijn behandelende arts in een ander UZ gewaarschuwd werd dat ene dr. X inlichtingen over mij gevraagd had. Die arts werkt deeltijds als psychiater en klust dus bij voor een grote verzekeringsmaatschappij. In de uitzending werd gepleit voor een muur tussen verzekeringsgeneeskunde en de zorg.

Op dit ogenblik gaan die ongeoorloofde consultaties nog manueel. Binnenkort wordt elektronisch gluren mogelijk. Daarom zou het goed zijn dat de patiënt en indien gewenst zijn huisarts, een waarschuwing krijgen telkens iemand een dossier raadpleegt en dat de identiteit van de gluurder bekend is. Dan kan die minstens ter verantwoording geroepen worden.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 april 2015

Op consultatie in Brussel Centraal?

Ik neem wel eens de trein naar de hoofdstad. De trein is altijd een beetje reizen, luidde de slogan van wat ooit onze nationale trots was. Op voorwaarde dan dat je heel veel tijd hebt. Daarom doet de directie van de spoorwegen er alles aan om van grote stations een ervaringscentrum te maken: je vindt er een afdeling van je geliefde supermarkt. Er is een buvette ter bevordering van het alcoholisme van de reizende mens, een snackbar, een stomerij, een apotheek en nu ook een dokterskabinet. Met de opening van een dokterspraktijk in Brussel Centraal is de eerste stap gezet naar de banalisering van de geneeskunde.

Ik stel me de vraag of dat wel zo'n goed idee is. Ik ben een absoluut voorstander dat elk groot station over een eerste hulpdienst beschikt waar een arts voortdurend standby is. Maar een doktersconsultatie in een station is erover.

De initiatiefnemers (een commercieel bedrijf)  gaan er van uit dat heel veel patiënten een doktersbezoek uitstellen omwille van het feit dat ze geen tijd zouden hebben. Ik betwijfel dat. Op een paar uitzonderingen na gaat niemand voor zijn plezier naar de dokter. En ik geloof niet dat wie met klachten rondloopt bewust vergeet om professioneel advies van een arts  in te winnen. Een tweede vraag die ik me stel is wat ik me moet voorstellen bij zo'n consultatie.

Mijn trein gemist en 40 minuten wachttijd! Mooi, net genoeg tijd om even naar mijn aambeien te laten kijken? Ik dacht het niet. Bij een consultatie stel ik me een zekere intimiteit voor. Een arts die de tijd voor me neemt en vice versa. Gaat men de vertragingen en de spoorwissels omroepen in de wachtzaal van dokter Centraal? Krijg je voorrang als je dreigt je aansluiting te missen? Hoe gaat dat met je medisch dossier? En wat met je privacy? En hoe zit dat met een vervolgconsultatie? Moet je daarvoor een nieuw kaartje kopen of gaat dat per rittenkaart? Kan ik daar dan ook terecht voor mijn attesten voor de sportclub?

Elke arts weet dat je een bloeddruk best twee keer meet: het witte-jas-syndroom jaagt bij de meeste patiënten onbewust de bovendruk de hoogte in. Ik vraag me af wat het effect kan zijn van een trein die je dreigt te missen? De initiatiefnemers gebruiken Brussel Centraal als proeftuin. Wat mij betreft mag die tuin gelijk gesloten worden. Geneeskundige zorg is geen Cinq à sec of Mister Minit.

 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)