22 maart 2016

Verbijstering. Daarna verontwaardiging. Vervolgens verdriet.

Ik ben bezig met de ochtendkranten als het nieuws binnenloopt. Er was een aanslag in de luchthaven van Zaventem. Daarop een aanslag in metrostation Maalbeek in de Europese wijk. De chaos van de live verslaggeving dendert over het scherm en zal tot vannacht doorgaan. Het verdriet van België. De balansen lopen op.

De berichten over de aanslag zijn schokkend. Temeer omdat het zo dichtbij gebeurde, op zo'n banale plek als een luchthaven en een metrostation, waar mensen onderweg gestopt werden door laffe daders die geen woorden hebben om hun waarheid te verkondigen. Mensen op weg naar hun werk, naar een afspraak, kinderen op weg naar school. Ik weet wat het vervolg zal zijn: de ontknoping, de gissingen, de mediatisering, de beelden via Twitter, WhatsApp, de interviews met getuigen en familieleden, straks de live verslaggeving van achtervolging en politie-inzet.

De intensieve media-explosie duurt een tot twee weken, daarna komt de fall out. De nieuwsanalysten, de politieke commentaren, de academici die het allemaal voorspeld hadden. Wie de feiten echt heeft meegemaakt als slachtoffer of familielid ervan, blijft achter met zijn verdriet, zijn woede, zijn verontwaardiging en zijn vragen. Het langere termijnproces van rouw, verwerking en verdriet vraagt ook energie en aandacht. De overheid mag dit niet uit het oog het verliezen. Daar moeten middelen en mensen voor worden vrijgemaakt.

Pas daarna is het tijd voor de herdenking van de aanslagen, wat het verwerkingsproces moet afronden.

22.03.16 is vanaf nu een symbolisch moment  waarop onze ‘verdrietenergie' zich kan richten.

Gistermiddag nog besprak in na de briefing met een Deense collega hoe we onze samenleving kunnen beveiligen. Ook Kopenhagen kreeg zijn aanslag te verwerken. Het probleem is universeel.  Het vraagt de inzet van juridische en veiligheidsinstrumenten, samen met scholing en discussie over maatschappelijke en universele waarden. Wij willen dat de mensen in onze samenleving kiezen voor democratie, voor een open samenleving. We moeten hen die ons kwaad willen effectief bestrijden, welwillenden een aantrekkelijk perspectief bieden, dat is de ingewikkelde uitdaging waar we voor staan. Het zal heel moeilijk worden en het zal het uiterste vragen van onze kracht en onze wijsheid de komende jaren.

Mij schiet het Facebookbericht van de Antoine Leiris, journalist van France Blue, te binnen. Hij verloor zijn vrouw door de bloedige aanslagen in Parijs. ''Jullie zullen nooit mijn haat krijgen. Vrijdagavond stalen jullie het leven van een geweldig persoon, de liefde van mijn leven, de moeder van mijn zoon. Maar jullie zullen mijn haat nooit hebben. Ik weet niet wie jullie zijn en ik wil het ook niet weten. Jullie zijn dode zielen. Als deze god van jullie, waarvoor jullie zo blindelings doden, ons naar zijn beeltenis geschapen heeft, is elke kogel in het lichaam van mijn vrouw een wonde in zijn hart. Dus nee, ik ga jullie niet de voldoening geven om jullie te haten. Je wilt het, maar haat beantwoorden met woede zou een teken zijn van dezelfde onwetendheid die jullie gemaakt heeft tot wat jullie zijn.

Je wil dat ik bang ben, dat ik mijn medemens met achterdocht bekijk, dat ik mijn vrijheid opgeef voor mijn veiligheid. Jullie hebben verloren. De speler speelt nog steeds. Ik heb haar deze ochtend eindelijk gezien, na dagen en nachten van wachten. Ze was even mooi als toen ze vrijdagavond vertrok, even mooi als toen ik halsoverkop verliefd werd op haar meer dan 12 jaar geleden. Natuurlijk ben ik kapot van verdriet, die kleine overwinning geef ik jullie. Maar het zal niet lang duren. Ik weet dat ze elke dag bij ons zal zijn en dat we elkaar in de hemel zullen terugvinden, met de vrije zielen die jullie nooit zullen hebben."

Het is geen gebed, maar het helpt tegen het verdriet van België.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)