06 augustus 2017

‘Ziekenhuizen hebben belang bij zo veel mogelijk zieke mensen'


‘We kunnen écht niet verder zo. De manier waarop onze ziekenhuizen werken, is financieel onhoudbaar.’ Marc Noppen, de topman van het UZ Brussel, trok dit weekend in De Tijd aan de alarmbel. ‘Van ziekenhuizen wordt verwacht dat ze zo veel mogelijk zieke mensen zo goed mogelijk behandelen. Op zich is dat een nobel doel, maar het werkt niet. Het betekent ook dat alle honderd ziekenhuizen in ons land er alle belang bij hebben dat er zo veel mogelijk zieke mensen zijn.’


De uitspraak van de gedelegeerd bestuurder van het UZ Brussel zal in de sector niet overal op applaus worden onthaald. Noppen neemt in De Tijd geen blad voor de mond en schuwt harde uitspraken niet: ‘Het zou al veel helpen mocht eindelijk eens een visie worden ontwikkeld over hoe onze zorg er over vijftig jaar zou moeten uitzien. Nederland, Duitsland en de Scandinavische landen zijn daarmee bezig en dat is nodig, want het huidige model is financieel onhoudbaar. In ons land reikt de horizon evenwel niet verder dan de volgende verkiezingen, met alle gevolgen van dien.'


Noppen wil dat ziekenhuizen meer voor de geleverde kwaliteit worden vergoed en niet langer vooral voor een prestatie. Het zal er volgens hem toe leiden dat het aantal ziekenhuisbedden kan worden verminderd.


Daarmee zit hij op dezelfde lijn als CM-voorzitter Luc van Gorp die zei dat een op de vier ziekenhuizen zonder problemen dicht kan en het KCE, dat onlangs berekende dat het met 7.000 ziekenhuisbedden minder kan.


‘Ik weet dat het in de ziekenhuiswereld als vloeken in de kerk is, maar we moeten echt die richting uitgaan.' Hij bevestigt de stelling die we al eerder op MediQuality verkondigd hebben: ‘De focus ligt op sick care en niet op health care. We proberen te herstellen wat kapot is en we worden daar steeds beter in. Het wordt evenwel steeds duurder om almaar kleinere gezondheidswinsten te boeken. Mensen sterven veelal niet meer onmiddellijk door kanker of hartinfarcten, maar ze blijven leven met zo'n chronische en dus dure ziekte. Om hen in leven te houden zijn evenwel vaker geïndividualiseerde en dus peperdure behandelingen nodig.


Door de vergrijzing, waardoor er meer ouderen en dus meer zieken zijn, zullen we nog frequenter zulke behandelingen moeten uitvoeren. Nu al gaat 80 procent van de uitgaven in de gezondheidszorg naar 20 procent van de bevolking. 50 procent gaat zelfs naar slechts 5 procent van de bevolking. Zo kan het echt niet verder. We kunnen beter mensen redden door ziektes te voorspellen en te voorkomen in plaats van ze te genezen. Pas dan spreken we over health care, waarbij we proberen te voorkomen dat mensen ziek worden, zodat we de kosten kunnen drukken. In Nederland, Duitsland en enkele andere landen denken beleidsmakers daarover na. Ze zoeken uit hoe ze in tien jaar tijd 500 ziekenhuisbedden kunnen schrappen in een bepaalde regio.'


‘Nederland heeft op een bepaald moment zelfs beslist het aantal ziekenhuizen op termijn te halveren. Dat is niet onlogisch. Een gemiddelde nacht in mijn ziekenhuis kost 600 euro. Daarvoor kan je een suite nemen in het betere Brusselse hotel. Elke nacht die we kunnen vermijden, is winst voor de gemeenschap. Dan moeten er natuurlijk wel alternatieven voorhanden zijn, zoals zorghotels waar de kostprijs beperkt blijft tot 100 euro per nacht.'


Noppen verwijt de ziekenhuizen vast te houden aan hun bedden ‘omdat die geld opleveren. Volume draaien - en dus meer mensen behandelen - is financieel interessant. Dat heeft voordelen, want het maakt onze gezondheidszorg heel toegankelijk. Maar er zijn nog meer nadelen. Veel te kort door de bocht gesteld worden ziekenhuizen zelfs beloond als ze slechte kwaliteit afleveren. Dan moeten mensen vaker terugkomen, waardoor het ziekenhuis nog eens langs de kassa passeert. In denk niet dat het beleid dat als doelstelling heeft.' Noppen maakt dan ook komaf met de mythe dat ons land de best mogelijke gezondheidszorg biedt.


Wie een snelle service wil, moet in België zijn. Maar voor een betere service kan je beter in Nederland terecht. Noppen: ‘De Nederlanders komen naar hier voor de snelle service. Als een Nederlander een nieuwe heup wil, kan hij hier dezelfde avond nog terecht in eender welk ziekenhuis en kan hij de week nadien onder het mes. In Nederland komt de patiënt op een wachtlijst te staan, maar kan na zijn operatie al na een dag naar huis in plaats van na een week bij ons. Het aantal complicaties ligt er de helft lager, net zoals het aantal vervangingen binnen tien jaar. En ze doen dat tegen de helft van de prijs. We moeten evolueren naar een systeem waarbij een ziekenhuis meer beloond wordt als het kwaliteit aflevert. ‘


Noppen is opgetogen over het ziekenhuisplan van minister De Block: ‘ Maggie wil ziekenhuizen laten samenwerken in netwerken en ze heeft daarvoor een pico bello plan afgeleverd. In plaats van 100 ziekenhuizen willen we evolueren naar 25 ziekenhuisnetwerken. Patiënten zullen daardoor niet altijd meer in hun ziekenhuis terechtkunnen voor een ingewikkelde ingreep en ze zullen iets verder moeten rijden. Maar ze krijgen wel betere zorg.' Maar hij waarschuwt voor tegenwerking, vooral in het zuiden van het land.


‘De minister heeft een heel goede eerste stap gezet, maar haar hervorming dreigt op de grenzen van de Belgische besluitvorming te botsen. In het zuiden van het land houden ze er een andere visie op na, waardoor het moeilijk is de netwerken van de grond te krijgen.'


Maar er zijn nog hindernissen. ‘Er moeten financiële afspraken worden gemaakt. Als een ziekenhuis inzicht krijgt in de financiën van een ander, kan het goed zijn dat de zin om samen te werken drastisch afneemt Hoe ga je ziekenhuizen vergoeden voor de gemiste inkomsten als ze hun spoed sluiten? Maggie De Block zou daarvoor een oplossing moeten uitwerken, maar door de verdeeldheid tussen de deelstaten komt die er maar niet. De ziekenhuizen gaan dan maar zelf wat bricoleren. Op zich is dat niet slecht, maar we verliezen hierdoor alweer tijd.


Probeer in ons land maar eens tot één visie te komen met één federale overheid en drie deelstaten. Dat is vrijwel onmogelijk. Omdat dat niet lukt, handelen de politici au fur et à mesure. Ik hoop dat de politiek op termijn een oplossing vindt, maar ik vrees dat het heel moeilijk wordt.'


Noppen: ‘Het almaar verder schotten opbouwen in de gezondheidszorg, zoals we dat de voorbije decennia hebben gedaan, is inderdaad niet de oplossing. Alle andere landen gaan net voor meer integratie. De thuiszorg, de eerste lijn zoals huisdokters en de rust- en ziekenhuizen slaan er de handen in elkaar. Het zou me verbazen dat wij, die altijd voor een verdere opsplitsing zijn gegaan, het als enigen bij het rechte eind hebben. Het gaat ook in tegen de medische logica. Het opsplitsen van bevoegdheden gaat volledig in tegen die filosofie van samenwerking en is echt niet de weg die we moeten uitgaan.'

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

21:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

10 april 2017

Betaal ziekenhuismanagers altijd als laatste

 
Betaal eerst het uitvoerend personeel, de zorg, de logistiek en het onderhoud en kijk dan hoeveel er overblijft voor gebouwen en management. Mijn vriend de ziekenhuisdirecteur die al geïrriteerd rondrijdt omdat iemand een kras getrokken heeft in het portier van zijn A8, kijkt me pissig aan. Volgens mij werd hierbij, gezien de aard en de diepte, en vooral de scherpte van de snee een scalpel gebruikt, wat duidelijk in een richting wijst. Maar zo’n uitspraak had hij op een zondagochtend niet verwacht. En zeker niet van mij.


Het zijn harde tijden voor ziekenhuisdirecteurs. Eerst is er hoofdverpleger Luc Van Gorp van de CM die maar liefst één op vier of in cijfers: 27 ziekenhuizen wil sluiten. Dan was er econoom Lieven Annemans die er nog een schepje bovenop deed en boudweg stelde dat er 10% teveel hospitaalbedden waren. En dan was er Marc Moens die gezegd had dat de CM de oudjes gewoon thuis in hun bedje wilde laten sterven. Plus een kras in de carrosserie van zijn brandnieuwe A8. En met die bouwvergunning voor dat prachtige nieuwe ziekenhuis op de oude waste grounds werd het al even waarschijnlijk als de bouw van Uplace. Straks moest hij nog echt turnleraar worden, wilde hij op actieve wijze zijn pensioenleeftijd halen. En daar waren de salarissen wel een stukje lager.


Ik herinner me uit de tijd dat de goede vader nog bestuurder was bij wat nu een regionale ziekenhuismastodont is , dat hij en zijn collega's in familiale middenklassewagens heen en weer reden. De ziekenhuisdirecteur die om de hoek woonde kwam met de fiets. Nu ziet de directieparking van het ziekenhuis als een showroom van autohandel Cardoen.


Het gaat er niet alleen om prachtige ziekenhuizen te bouwen, zeg ik, maar in de eerste plaats om de dingen juist te doen en tegen een redelijke kostprijs. Voordat ziekenhuisdirecties gaan pleiten voor hoger uitgaven zouden ze in de eerste plaats moeten denken waar ze zelf zouden kunnen besparen. Uiteindelijk kan dat niet ingewikkeld zijn. Toen ik zo'n twintig jaar terug een journalistiek bedrijfje begon, betaalde ik elke maand eerst het personeel en keek daarna hoeveel ik overhad voor mezelf en voor een hoognodige lik verf. Toen ik in arren moede de boeken moest neerleggen, gingen zij vrolijk naar het stempelkantoor, en trok ik me terug in een hoek van het dorp om een nieuwe list te verzinnen. In de ziekenhuizen van vandaag gaat het precies andersom. Daar wordt vrolijk losgerekend hoeveel men zou willen uitgeven, mogen de dokters wens- en verlanglijstjes maken, en gaat men dan kijken waar men op uitvoerend personeel kan bezuinigen. En vouwt de ziekenhuisdirecteur zorgvuldig zijn golden parachute.


Ik schrijf onze conversatie neer zoals we praten aan de bocht van de rivier. "Weet jij wel waar al dat geld dat je uit de zakken van de minister haalt en uit de beurzen van je artsen schudt, heengaat?" hij gooit steentjes nu, een teken dat ik hem op de zenuwen werk. "Als je niet weet waar je geld heengaat, is het verhogen van de uitgaven erger dan verspilling," citeer ik een Nederlands handboek.


De minister moet met haar ziekenhuishervorming niet over één nacht ijs gaan. Want zoals managementexperts weten leidt elke beleidswijziging tot een toename van de inefficiëntie. En laat de managers vooral niet toezien. Een manager die kijkt hoe van een eierdooier en wat olie mayonaise draait kan dit proces met zijn ogen doen mislukken. Zo geschift zijn ze. Men zou eerder zoals bij Tesla moeten kijken waar men welke ziekenhuismanagers kan afschaffen.


Dat heet de les van KLM: pas toen men daar meer cabine- en luchthavenpersoneel inzette, piloten kortere shifts liet vliegen, en het aantal managers met een vijfde verminderde, steeg de arbeidsvreugde en het rendement van de onderneming.


Ik weet het, het leven is niet eenvoudig voor een jonge ziekenhuismanager, zeker niet nu Peter De Gadt met pensioen gaat. En hij nog niet eens weet hoeveel een gesneden brood kost.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

12:19 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

07 oktober 2016

Luc Van Gorp daast

De voorzitter van de Christelijke Mutualiteit (CM) Luc Van Gorp wil een taboe doen sneuvelen: de ‘onredelijke’ artsenlonen. “Ik vind dat iedereen in de zorg goed betaald moet worden”, zegt de gewezen verpleger. “Maar het is niet normaal dat een arts zo veel meer verdient dan een verpleegkundige. Het wordt tijd dat iemand de politieke moed heeft om die kloof aan te pakken.”

Volgens Luc van Gorp, die de gewezen voorzitter is van het Wit-Gele Kruis en op 1 juli 2015 voorzitter van de CM werd, is de inkomenskloof tussen artsen en verpleegkundigen té groot. Veel specialisten verdienen nu vlot meer dan tienduizend euro netto per maand, zegt hij, een veelvoud van wat bijvoorbeeld een verpleegkundige verdient. "Bovendien is het niet duidelijk hoeveel artsen eigenlijk precies verdienen. Via supplementen krijgen ze extra loon, maar daar heeft niemand zicht op. Dat is niet transparant."

In april van dit jaar wist hij het nochtans wél: toen maakte hij de rekening van onze Belgische huisartsen: 16.000 euro bruto per maand, daar mocht eens over gepraat worden, vond de voorzitter van het grootste ziekenfonds van het land toen.

Ik weet niet op welke bronnen Luc Van Gorp zich baseert. Maar het zullen in elk geval niet de OESO-cijfers zijn. De OESO vergelijkt in het Panorama de la Santé elk jaar het gemiddelde inkomen van de arts met het modale inkomen van de inwoner van het betrokken land. En daaruit blijkt dat de gemiddelde huisarts in België 2.3 maal het modale belastbare inkomen (MBI) verdient. De gemiddelde specialist daarentegen –alle disciplines bij elkaar gerekend- verdient 6.1 maal het MBI.

Als men weet dat het modale netto belastbaar inkomen in België in 2012 gemiddeld 16.651 euro bedroeg, dan betekent dat dus dat huisarts dr. Doorsnee in 2012 38.297,3 € netto belastbaar zou verdiend hebben. In de rijke regio Vlaanderen verdiende de Vlaamse huisarts dr. De Leeuw 40.859,5€. Zijn Waalse collega dr. Le Coq klokt af op 36.192,8€. Hun Brusselse collega Dr. Zinnequin verdiende slechts 30.617,6€.

De specialisten zijn doorsnee veel beter af. Nationaal verdienden ze gemiddeld 101.571,1€, in Vlaanderen is dat 108.366,5€, in Wallonië 95.989,6€, en in Brussel is dat 81.203,2€.

Op basis van de cijfers van de KCE studie 178 van 31.05.2012 die het RIZIV hanteert verdient een doorsnee huisarts zo'n € 165.000 voor aftrek van professionele kosten en voor belastingen. Daarin verschenen ook gemiddelde cijfers over een steekproef van de inkomsten van geneesheren – specialisten werkzaam in 13 ziekenhuizen die hun gegevens ter beschikking van die studie stelden. De in de KCE studie verwerkte gegevens berusten quasi uitsluitend op inkomsten gegenereerd via nomenclatuurcodenummers.

Uit dat rapport van het federaal kenniscentrum voor de gezondheidszorg extrapoleer ik de specialistenhonoraria in Belgische ziekenhuizen. En daaruit blijkt nog eens dat Vlaamse specialisten niet zelden dubbel zo veel verdienen als hun Waalse collega's. Een overzicht.

Jaarlijks bruto honorarium in euro, supplementen inbegrepen

 

Jaarlijks bruto honorarium in euro, supplementen inbegrepen

 

Specialist

Vlaanderen

Wallonië

1

Nefroloog

636.284

227.900

2

Radioloog

461.478

221.068

3

Klinisch bioloog

431.457

264.106

4

Neurochirurg

356.307

258.760

5

Arts op intensieve zorgen

346.054

208.711

6

Cardioloog

338.356

172.663

7

Stomatoloog

324.615

238.552

8

Nucleair arts

323.485

203.231

9

Orthopedist

313.595

225.329

10

Gastro-enteroloog

311.335

181.318

11

Oftalmoloog

311.175

271.389

12

Anesthesist

307.768

236.073

13

Klinisch patholoog

302.463

188.350

14

Algemeen chirurg

281.338

195.984

15

Plastisch chirurg

264.125

204.582

16

Neus- keel- en oorarts

259.831

171.665

17

Gynaecoloog

229.698

173.612

18

Spoedarts

226.972

125.069

19

Psychiater

226.954

155.341

20

Geriater

224.074

161.540

21

Uroloog

218.431

181.870

22

Pediater

204.612

166.799

23

Oncoloog

201.681

156.249

24

Neuroloog

196.639

143.508

25

Pneumoloog

195.715

159.189

 

De grootverdieners zijn de Vlaamse nierspecialisten met een jaarlijks brutoloon van 636.000 euro. Waalse neurologen zijn het slechtst betaald, zij verdienen jaarlijks iets meer dan 143.000 euro bruto.

Volgens de Salarisenquête van Vacature verdient een doorsnee arts in België gemiddeld 4.970 euro bruto per maand. En daarmee is hij duidelijk beter af dan een verpleegkundige die gemiddeld 3.500 euro per maand verdient (Bron: Salarisenquête Vacature/Références/KU Leuven, november 2012).

Maar de verpleegkundige krijgt wel een pak extra-legale voordelen. 73% van de verpleegkundigen heeft een door de werkgever betaalde hospitalisatieverzekering, en 56% krijgt maaltijdcheques. Dat maakt de loonsituatie al een stuk interessanter. En dan houden we geen rekening met het hogere wettelijke pensioen, allerlei tegemoetkomingen en bonussen.

Dat de CM, het grootste ziekenfonds van het land, een debat over de redelijkheid van die lonen vraagt, is haar goed recht. Ook de "intellectuele" artsenspecialismen vragen dat. Die vinden net als Luc Van Gorp dat iedereen in de zorg goed betaald moet worden. Maar met de stelling van de CM-baas dat het niet normaal is dat een arts zo veel meer verdient dan een verpleegkundige, is er ver over.

Ik wil besluiten met een citaat uit een bijdrage van een arts die gisteren in onze Franstalige editie verscheen onder de titel : "Non, les spécialistes les moins bien payés ne gagnent pas 13 000 euros par mois" De arts is anestesist en werkt zoals de meeste van zijn collega's op een operatiekwartier.

Na zeven jaar geneeskunde en zes jaar specialisatie, en na twintig jaar anciëniteit, verdient zij 3.100 euro netto per maand voor een wekelijkse werkduur van 30 uur in het OK. "Avec des opinions comme celle que je dénonce et avec les plaintes injustifiées de certains patients avides de "dédommagements", que la motivation d'une catégorie de spécialistes dont je fais partie, finira par disparaître. C'est alors que s'installera une médecine "à deux vitesses", qui règne déjà dans de nombreux autres pays. Il sera alors trop tard pour regretter le magnifique outil médical dont nous bénéficions actuellement."

Laat de heer Van Gorp daar eens over nadenken. Salarissen en inkomens vergelijken is een heikele bezigheid. Je kan er alle kanten mee uit. We maakten eerder dit jaar de vergelijking met het inkomen van een CEO van de Socialistische Mutualiteiten zoals Jean-Pascal Labille die volgens l'Echo zo'n 400.000 euro per jaar bij elkaar harkt. Volgens onze informatie die in april van dit jaar niet werd tegengesproken en die afkomstig is van een voormalige kabinetschef mogen de salarissen van de managers van onze ziekenfondsen getoetst worden aan die van de premier en zijn ministers. Die lonen variëren van 227.000 euro tot 212.000 euro bruto. Een voorzitter van een ziekenfonds verdient ongeveer de premier-norm.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

09:15 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)