15 februari 2016

Hoger risico op zelfmoord bij CVS/ME patiënten

Uit een recent onderzoek van King's College London blijkt dat patiënten die lijden aan CVS/ME zes maal meer het risico lopen zelfmoord te plegen dan modaal. Dit onderzoek, dat op 9 februari gepubliceerd werd in The Lancet medical journal, is het eerste rapport dat deze problematiek documenteert.

De eerste conclusie van de academici van King's College London, waaronder de psychiater Simon Wessely, is dat CVS/ME niet zomaar een voorbijgaande (psychosomatische) aandoening is die in de UK denigrerend het label  'yuppie flu' kreeg. Het onderzoek betrof 2.000 patienten in England en Wales van wie de gezondheidsdata zoals opgeslagen in de NHS Foundation Trust Biomedical Research Centre (SLaM BRC) en het Clinical Record Interactive Search (CRIS) register over een periode van zeven jaar, tussen 2007 en 2013, geanalyseerd werden.

Het betrof patiënten die opgenomen waren in perifere en universitaire ziekenhuizen. In totaal ging het om 2.147 gevallen van CVS/ME, waarvan 1.533 vrouwen en 614 mannen. 17 patiënten, 11 vrouwen en 6 mannen, overleden in die periode. 8 stierven aan kanker, 5 pleegden zelfmoord, 4 patiënten stierven aan andere oorzaken.  De onderzoekers onderstrepen dat het hier een statisch onderzoek betreft en dat er dus geen directe link kan gelegd worden met de ziekte zelf of met andere omgevingsfactoren.

Maar hoofdauteur professor Matthew Hotopf zegt dat CVS/ME een ontwrichtende impact heeft op het leven van de patient en dat die daarom recht heeft op de nodige steun en behandeling.  In een reactie zegt Sonya Chowdhury, chief executive van de Britse patiëntenbeweging Action for M.E dat ondanks de overstelpende hoeveelheid bewijzen die voortspruiten uit de biomedische research dat CVS/ME  een zeer ernstige fysische aandoening is, veel medici nog altijd volhouden dat de patiënt beter kan worden als hij meer positief denkt.

Ze noemt het therapeutisch model dat enkel gebaseerd is op cognitieve gedragstherapie en zogenaamde graded excercise  "rubbish".  "Dit wijst op de noodzaak dat clinici zich bewust zijn van het verhoogde risico op zelfmoord en suïcidaal gedrag bij patiënten met chronisch vermoeidheidssyndroom," concluderen de onderzoekers.

Een andere conclusie van het onderzoek was dat deze patiënten geen verhoogd risico lopen op kanker of andere zware comorbiteit, waarmee eerder onderzoek dat tot die conclusie kwam, wordt tegengesproken.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

12 mei 2011

Een eenvoudige Awareness day

Awareness day komt er weer aan dus is het seizoen van klagen, dreigen, schelden en argumenteren weer open. Eén constante op alle websites is de woede om de machtsgreep van de psychiatrie op een ziekte die een verkeerde naam heeft en dus makkelijk kan geclaimd worden.

Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Ook ik heb afgegeven op de zielenknijpers die CVS/ME afdoen als een psychosomatische –lees: ingebeelde; lees: overdreven;  lees: zelf-geïnduceerde- ziekte afdoen en die niets beters weten te verzinnen dan een koudwater psychotherapie in combinatie met kleuterturnen. Die woede was en is terecht. De infernale triangel London-Nijmegen-Leuven zal de medische geschiedenis ingaan als één van de kwalijkste conspiraties ooit. En de artsen en psychologen die de neponderzoeken als kralen  op een draadje rijgen zijn nu al de risee van de vakpers. Maar hen treft niet de grootste schuld.  Dat alles was niet mogelijk geweest zonder de medeplichtigheid van een andere kaste die hoge schotten rond zich optrekt: de journalisten. Ik verklaar me nader.

Journalisten vandaag  houden niet van ingewikkelde zaken. Journalisten willen de zaken simpel voorstellen, liefst in zwart-wit, met zo weinig mogelijk grijzen. Ze gaan er van uit dat het precies dat is wat hun lezers verlangen. Duidelijkheid. Ook al moeten ze daarom voor een flou artistique kiezen. Als journalisten geconfronteerd worden met ingewikkelde situaties, en een nieuw ziektefenomeen is op zijn zachtst gezegd ingewikkeld, dan haken ze af. In de journalistiek is geen ruimte voor nuance meer. Wie dus aankomt met testing, met neurocognitieve stoornissen, NKC’s, Vo2max, immuun disfuncties, hormonale balansen en Igf1 vraagt veel te veel van het journalistieke puberbrein. Want om dit te begrijpen moet je studeren, moet je je in de zaak verdiepen. En daar heeft de journalist vandaag geen tijd voor. Wie echter aan komt draven met verhalen over overbelaste multitaskende vrouwtjes die hun eigen grenzen niet kennen, die vertelt een hedendaagse stadslegende die graag opgepikt wordt. Want welke journalist voelt zich niet overbelast, op de rand van een nervous breakdown,  kortom dicht tegen een burn-out. Eigenlijk is een beetje journalist wel een beetje chronisch vermoeid. Wordt dit verhaal dan nog eens verteld door een professor die je op de meest onmogelijke tijden mag bellen en die altijd in is voor een quote, een monkel, een “je weet wel” of “maar dat mag ik niet gezegd hebben”, kortom een handvol trivialiteiten dan is de zaak rond.

En tot overmaat van ramp bestaat er in de media de voorbije tien jaar een bovenmatige behoefte aan “het verhaal achter de mens”. Nog niemand die precies heeft weten te vertellen wat dat verhaal precies inhoudt. Maar zeker is dat het alles behalve een nauwkeurige omschrijving is van wat er met precies met iemand gebeurt. Het is eerder een potpourri van emoties, flarden van incidenten, stukjes groot verdriet en verwarring, overgoten met een half gestolde new age saus van mindfulness, warmwater turnen en met de voeten in de dauw trappelen met de laffe nasmaak van goedkope rode wijn onder de hersenpan. Al die aandacht voor het verhaal achter de mens zorgt ervoor dat steeds meer individuen zich geroepen voelen om hun eigen verhaal te doen, hun eigen beweging, hun eigen actie te gaan voeren. En de journalisten moedigen dat aan, want elke nieuwe actievoerder is een nieuwe verhaal en moet in de krant.

De CVS/ME patiënten en dokters  moeten aan hun imago werken. Dokter Siddharta Mukherjee zegt het zo in De Keizer aller ziektes:” Op het moment dat een ziekte ontdekt wordt , is het een kwetsbaar idee, een kasplantje, dat disproportioneel invloed ondervindt van de naam die eraan gegeven wordt. “ Gay related immune disease (GRID) kreeg pas een doorbraak toen het acquired immune deficiency syndrome (AIDS) ging heten. Ik ben nu overtuigd: CVS/ME is een mediaziekte die  een nieuwe naam nodig heeft.  Meer moet dat niet zijn. Of is het toch niet zo eenvoudig?

Marc van Impe

14:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (5)