23 november 2016

De dood als levenskunst

De dood maak je maar een keer mee, zei Wim T. Schippers, dan ga je toch niet liggen slapen? Daaraan moest ik denken toen ik hoorde dat mijn collega doodgevallen was op zijn fiets.

Een sportjournalist, altijd in de weer, nooit gedaan. Als hij niet in jak aan de rand van het parcours een veldrit stond te volgen, leerde hij achter het stuur lijstjes uit het hoofd. We hebben het een paar keer over de dood gehad, euthanasie toen een van onze ouders zo ver was, suïcide toen een gemeenschappelijke vriendin uit het leven stapte.

Overreden worden, dat leek hem wel iets, pats boem in stukken en gedaan. De Dood -vonden we- moest je niet uit de weg gaan, die moest je in de ogen kijken. Iets intelligents zeggen dat je nabestaanden in verwarring achterliet. De beroemde laatste woorden. Maar vooral niet ongemerkt.

Het heeft anders moet zijn. De Dood nam hem langs achteren in de vorm van wat foutief een hartaderbreuk genoemd wordt. Bleek dat hij al jaren met een gigantisch aneurysma had rondgelopen. Nooit had iemand dat gezien.

Ik vond het wel stijl hebben. Ik wil in elk geval geen stervensbegeleiding aan mijn bed. Mijn geliefden mogen wel langskomen, liefst zelfs, dan kan ik ze nog eens zeggen dat ik ze -ondanks al mijn tekortkomingen- toch graag gezien heb. En mijn vrienden, om hen nog maar eens te verbazen met een laatste fantastische vertelling.

Maar geen lekenhelper, geen priester, rabbijn of imam. En laat niemand me zeggen dat alleen God bepaalt wanneer de mens mag gaan. Ik wil eigenlijk gaan als mijn grootvader. Met een laatste onbeantwoorde vraag. De zijne luidde als volgt: hoe komt het toch dat als je witte en rode wijn met elkaar mengt, je geen rosé krijgt?

De man had maagkanker. Hij had twee wereldoorlogen overleefd, een zaak opgebouwd en ging, wetende dat hem anders –in die wederopbouwjaren vijftig- een ijzeren dieet wachtte. Als vorm van zelfdoding is dit minstens origineel te noemen. De dood was voor hem een vorm van levenskunst.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:35 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)