26 augustus 2016

Wat is levensgeluk als je sterft?

Deze zomer is het me opgevallen hoeveel wijsheid ik tot nu toe gemist heb. Tussen de berichten over een aanslag door las ik het ene na het andere verhaal over mensen die in hun allerlaatste levensfase verkeren en die op de drempel naar het verblindende witte licht nog even een boodschap wilden doorgeven. Hoe zou deze mogen klinken ?

Ik vraag me af wat mijn collega's bij de kranten en weekendbijlagen bezielt? Kanker, chronisch hartfalen, ALS, het blijkt de mens een soort van diepe intrinsieke levenswijsheid te verschaffen die absoluut met de ochtendlijke krantenlezer moet gedeeld worden.

Deze ochtend las ik in de populairste krant van Vlaanderen en omstreken dat een meneer die al vijf jaar zeker weet dat hij op weg is naar het einde, als ultieme wens en streven heeft om met zijn kleindochter naar Disney World te gaan. Niet even de Thalys op maar the real thing in Orlando dan nog wel. Het is dramatisch maar hij gaat het naar alle waarschijnlijkheid niet halen. Vanwaar die denkfout dat ik dit weten wil?

Waarom zou de brave man zijn prioriteit überhaupt een prioriteit moeten zijn? Moeten we nu allemaal een ultieme bucketlist opstellen? Dat ik voor ik sterf op cruise wil naar Antartica. Haal ik niet. De Taj Mahal wil zien? Ik hou niet van de smerigheid in India. Een Chateau Petrus wil drinken? Is al haalbaar. Nog een keer blinis met zure room en kaviaar met een glaasje wodka wil degusteren? Bel de traiteur! Of dat ik in een Riva -ik bedoel het bootje en niet de pizzeria- van bij mijn voordeur naar Brussel wil varen om daar bij de Vlaamse Poort nog een portie mosselen met friet te verslaan..

Of moet ik nu al beginnen nadenken over welke levenswijsheid ik de nablijvers wil meegeven? Waarom zou een stervende of doodzieke medemens overigens ineens de ultieme waarheid in pacht hebben? Ik geloof dat je er eerst moet achter komen wat je echt gelukkig maakt en dat je dan moet gaan genieten voor je spijt krijgt.

Toen mijn goede vader zover was, heb ik van al die wijsheid niets gemerkt. Hij wou alleen nog dat zijn bijna nieuwe auto aan een goede prijs verkocht werd. De koper werd ondergetekende en zijn ultieme wens was dat hij cash betaald werd. Het was de laatste discussie die ik met hem gehad heb. Niet over levensvragen, over het grote waarom maar of het baar geld zou worden of een gegarandeerde bankcheque. Het werd het eerste, want zoals altijd won hij het pleit. Ik vraag me af wat ik zou doen?

Terug peinzen aan mijn carrière, ik denk het niet. Ik zou wat meer tijd met mijn kinderen en kleinkinderen willen doorbrengen, dingen waar ik in mijn drukke leven te weinig tijd voor heb vrijgemaakt. Ik zou de hand van mijn geliefde willen vasthouden, zo een hele middag, tot ik de kramp krijg. En dan om een kommetje Joodse kippensoep vragen. Mijn wereld zou kleiner worden, zoals hij nu al aan het worden is, en ik zou het liefst van kleine dingen willen genieten. Bespaar me alstublieft van grote openbaringen, van diepe inzichten, van een laatste levensdoel. Ik heb de voorbije jaren tientallen vrienden en collega's weten gaan en geen enkele van hen wou nog naar Disney World.

Ik denk dat mensen die in hun laatste levensfase een man verkleed in een Mickey Mouse-pak willen zien dezelfde mensen zijn die Zomerhit op de dijk voor het Casino van Blankenberge een cultureel evenement van formaat vinden. Voor mij niet gelaten. Maar niet genoeg. Misschien zou ik nog eenmaal in de opera in slaap willen vallen.

Terwijl ik dit schrijf kijk ik uit op het kanaal en lees dat het nu echt warm wordt. Altijd als de vakantie bijna gedaan is, krijgen we een hittegolf. Ik denk plots aan mijn vriend de CEO die na een val met zijn fiets –ook zo'n mooie sport voor ouderen- nu frontaal ongeremd door het leven gaat. "Mijn vrouw," zegt hij, " wou het eens over serieuze zaken hebben. Zo kwamen we bij de vraag wat de ene zou doen als de ander gestorven zou zijn".

Zijn vrouw dacht even na en zei toen dat ze liefst zou samenwonen met een paar jongere vriendinnen die net zoals zij vrijgezel of weduwe zouden zijn. "Ons huis dat te groot is voor een vrouw alleen, zou ze als een soort van house-sharing delen wat haar zou toelaten zo lang mogelijk zelfstandig te wonen en actief te blijven."

"En wat jij," vroeg ze toen. Mijn vriend dacht lang na, en antwoordde dan: "Waarschijnlijk hetzelfde." Het is een oude Joodse witz die bevestigt wat ik al zei: we moeten in de laatste fase van ons leven geen grote dingen najagen. Een beetje vriendschap om ons heen volstaat.

Marc van Impe

Bron : MediQuality

08:43 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)