16 november 2015

Een christelijke euthanasie

Het ziet ernaar uit dat de smeulende onvrede over de euthanasiewetgeving weer opgepookt wordt. Dat is niet alleen in ons land zo, maar ook in Frankrijk waar een geval van euthanasie juridische consequenties kreeg en een arts tot een zelfmoordpoging dreef. In ons land woedt binnen partijen met een christelijke, lees conservatieve achtergrond, een ondergrondse strijd die geen enkel middel schuwt om de commissie noch de bevoegde minister onder vuur te nemen.
Zo heeft een lezer het over "Maggie De Block die zich als 'minister van gezondheid' blijft voordoen als 'Leif'-arts' en dr. Wim Distelmans, haar grote vriend die één van de 'machtigste' mensen in Vlaanderen is, een hart onder de riem steekt."
Dezelfde lezer beschuldigt dokter Wim Distelmans "de nummer 31 op de lijst van de machtigste mensen in Vlaanderen" ervan "een haatdragende commissievoorzitter" te zijn." Hij is volgens Der Spiegel verantwoordelijk voor de dood van honderden zoniet duizenden mensen. Welnu, deze nummer 31 gaat nu maar eens zijn wet gebruiken om een arts voor het gerecht te krijgen. Herinner u dat Van Hoey gezegd heeft dat de co-voorzitter de 'paus van de euthanasie' is". "De commissie kan blijkbaar niet langer 'gezichtsverlies' lijden. Wat gaat het gerecht zeggen? Dat Van Hoey zijn papierwerk niet in orde was?"
Het debat rond euthanasie zal wel nooit stoppen, het zal verzanden in een meander van meningen, waarbij men telkens een beroep zal doen op ethici die dan zouden moeten oordelen over wat goed en kwaad is. Een ethicus - dacht ik - is iemand die tot goed beargumenteerde beslissingen moet komen.
Dat betekent niet dat men tot een juiste oplossing komt dan wel dat men het onderscheid maakt tussen goede en slechte argumenten. De geneeskunde kan de patiënt niet dwingen te leven onder de moraal van de arts van dienst en omgekeerd. Het is ooit anders geweest.
Herinner u de jaren zestig met discussies over het voorschrijven van de pil, de nachtenlange debatten over abortus, de spinnerijen rond IVF, holebi huwelijken en nu dus de euthanasie. De keuze ligt daar, dacht ik, bij de patiënt. Het is de arts die de patiënt moet bijstaan in de regie van zijn eigen leven. Kan hij zich daar niet in vonden dan verwijst hij door naar een collega die dat wel kan. Doorverwijzen is in deze een morele plicht.
En dat betekent niet dat de patiënt het ziekenhuis mag uitgezet worden en aan zichzelf overgelaten, zoals de Broeders van Liefde dat willen. Anderzijds is er het probleem van de dementerende patiënt die een codicil tekent en besluit dat "als het zover is" hij eruit wil stappen. De schrijver Hugo Claus was daarin consequent.
Maar veel patiënten zijn dat niet. Als het ooit zover komt willen ze niet meer dood. In hoeverre kan de arts dan beslissen de patiënt "wel te laten gaan"? moet de arts rekening houden met de patiënt van toen of met de patiënt die hij nu is? Een dementerende mens is een mens met eigen verlangens en behoeften en dat betekent dat niemand in zijn plaats kan treden. Ik geloof dus dat je in deze geen euthanasie kan toestaan.
Wat maakt dat je er eigenlijk moet uitstappen als je nog weet dat je de stap neemt. En dan ben je in feite te vroeg. En anders te laat. Eigenlijk is dit een onoplosbaar probleem. Maar het blijft een probleem. Zo'n probleem verdient het niet voor de rechtbank gebracht te worden voor een rechter die het ene ogenblik over een burenruzie met slagen en verwondingen moet oordelen en het ander ogenblik over een daad uit mededogen.
Ik weet dat dit geen sterke mening is, maar zo gaat met ouder worden. Emoties gaan meetellen maar ze zijn niet bepalend. En nu denk ik daar zo over. Tien jaar geleden dacht ik anders. Morgen zal ik weer van mening verschillen met hen die het met mij eens waren. Dat zal over een paar jaar niet anders zijn. Ik ben tenslotte van nature een controversialist. Katholiek opgevoed wil ik –nu ik van god los ben- een christelijke euthanasie.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

 

09:41 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)