03 mei 2014

Hadrontherapie: Een slag met een wafelijzer

VILVOORDE 02/05 - Niemand wil een tweede protontherapiecentra in België. De rectoren van de universiteiten zijn tegen, de artsensyndicaten hebben voorbehoud en zelfs de direct betrokken radiotherapeuten en oncologen zijn niet gewonnen voor de oprichting van twee protontherapiecentra in België. Liever zouden ze de beschikbare middelen en kennis beheerd zien in één nationaal centrum.
Maar toch maakt de Waalse regering 47 miljoen euro vrij voor de oprichting van een centrum voor protontherapie in Charleroi. Voor PS-voorzitter en burgemeester van Charleroi  Paul Magnette is er geen twijfel mogelijk: "zijn" centrum komt er. Sterker nog, voor de ULB-academicus Magnette die steeds meer onder vuur komt te liggen in eigen streek en steeds meer Putineske streken begint te krijgen, is het hadroncentrum een prestigekwestie geworden. Het feit dat de KU Leuven samen met de UCL een accoord hebben gesloten met de steun van UGent en de stilzwijgende toestemming van de ULg is voor hem niets minder dan verraad. Het nieuwe Belgische centrum dat op zich al in vraag had kunnen gesteld worden komt er in in Leuven. Rectoren Rik Torfs (KU Leuven) en Bruno Delvaux (UCL) sprelen zich zeer kritisch uit over de plannen van de Waalse regering.  Het centrum gaat gepaard met een investering van 40 miljoen euro. "Om electorale redenen neemt de burgemeester van Charleroi, gesteund door de Waalse regering, een initiatief alsof hij eigenhandig kan beslissen over de inzet van overheidsgeld. De PS gebruikt de overheidsmiddelen alsof het eigen middelen zijn", zegt Rik Torfs. "Magnette versterkt met zijn démarche het beeld van veel Vlamingen over Wallonië ". Zijn UCL-collega Delvaux bestempelt het project in Charleroi als pure "geldverspilling". "Het project in Charleroi is niet levensvatbaar", klinkt het.
Voor de N-VA is dit gratis koren op de communautaire molen. De Vlaamse nationalisten worden gesteund door een rapport van het federaal kenniscentrum voor de gezondheidszorg (KCE) dat dateert uit 2007 en dat mede geschreven wordt door toekomstig CM-voorzitter Dirk Ramaekers, toen directeur van het KCE. En in een recent rapport dat luid werd aangekonigd door PS-ministre Laurette Onkelinckx werd ronduit gepleit voor de centralisatie van de behandeling van zeldzame kankers. Momenteel zouden volgens de radiotherapeuten en oncologen in België jaarlijks slechts 180 tot 200 patiënten een protontherapiebehandeling moeten krijgen. Dit komt neer op 0,5 procent van de in totaal 35.000 jaarlijkse bestralingsbehandelingen. "De wafelijzerpolitiek van de PS kent geen grenzen", aldus N-VA senator Louis Ide. "Het aantal patiënten dat baat heeft bij deze dure therapie is nog zeer klein en twee centra kunnen dan ook nooit rendabel zijn. Twee centra dat is een extreem overaanbod van een dure behandeling en zal leiden tot overconsumptie en veel meer uitgaven voor de ziekteverzekering", aldus Ide. Hij pleit ervoor geen terugbetalingen te voorzien door het Riziv voor behandelingen in het "overbodige" Waalse centrum.
Momenteel komen jaarlijks 180 à 200 patiënten in ons lans in aanmerking voor een behandeling met hadrontherapie, stellen de radiotherapeuten, "dat is amper 0,5% van de 35.000 patiënten die elk jaar radiotherapie krijgen." Er zijn ook twijfels over de grootte van de investering. Het KCE tenslotte stelde al in 2007 dat op basis van prijsinformatie van meerdere constructeurs, men realistisch gezien voor een koolstof-ion en protontherapie-centrum met 3 behandelruimtes een totaal investeringsbedrag verwacht mag worden van naar schatting 159 miljoen € (inclusief kosten van het gebouw en architect, alle materiaal en installatie, project management, BTW, financieringskost en uitgaven om het centrum op te starten). Indien het centrum 12,5 uur per werkdag actief is, dan kunnen jaarlijks een 900-tal patiënten behandeld worden. Op voorwaarde dat het centrum goedgekeurd is in het zorgstrategisch plan van de bevoegde minister, schreef het KCE. In dat geval zou het centrum in aanmerking kunnen komen voor de klassieke ziekenhuissubsidies ter hoogtevan 60%. Dit zou zich vertalen in een totaal subsidiebedrag van 95.4 miljoen € (de betalingsmodaliteiten kunnen verschillen van regio tot regio, zo zou in Vlaanderen het subsidiebedrag gespreid kunnen worden in 20 jaarlijkse betalingen van 6,2 m€). Het jaarlijkse budget voor terugbetaling van de ze therapie door het RIZIV zou dan 22.2 miljoen € bedragen, of 24 700 € gemiddelde terugbetaling per patiënt. Gezien de hoge overhead kosten (van het gebouw en de versneller) is een kleiner centrum geen aanbevolen optie, aldus het KCE in 2007. Op langere termijn is het mogelijk dat ontwikkelingen op vlak van technologie tot kleinere en goedkopere hadroncentra leidt. Quod non. Iemand  heeft een harde slag met wafelijzer gekregen.


Marc van Impe


https://kce.fgov.be/sites/default/files/page_documents/d2...

13:34 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

02 januari 2012

Leffe therapie

Wie CVS-patiënten in het wild bekijken raad ik een bezoek aan aan het bekende café Rembrandt aan de hoek van de Brusselse Steenweg en Stationstraat in Kortenberg. De KU Leuven zendt daar zo rond vijven zijn patiënten heen voor een vloeibare versnapering onder vorm van Leffe van het vat of een ander straf bier dat je snel in een euforische toestand brengt. Alles gebeurt onder medische controle. Rond zevenen gaat iedereen keurig naar  de Sint-Jozefkliniek, het universitair centrum dat een paar honderd meter verder gelegen is en waar de CVS/ME patiënten met psychoanalyse en cognitieve gedragstherapie behandeld worden. Leider van het programma is de bekende psychoanalyticus dr. Koen Demyttenaere. ‘CVS treft vaak mensen die voordien overactief waren en overpresteerden’, verklaart Demyttenaere. ‘En dat heeft vaak met de persoonlijkheid te maken. Waarom presteert iemand zo hard? Is het omdat hij er nood aan heeft zichzelf te bewijzen waardoor hij de druk van buitenaf niet voldoende afschermt? Zulke personen zijn immers kwetsbaarder voor een depressie.’ Vandaar waarschijnlijk dat dagelijkse porties donkere Leffe goed helpen.

 

Bij het meten van depressie wordt onder andere gebruik gemaakt van de Beck-depressieschaal. In Kortenberg onderwerpen ze de patiënten ook  aan de Rorschach test, een inktvlekkentest waarin men zaken diende te herkennen, en op basis waarvan de psycholoog of de psychiatrische verpleger (!) uitspraken doet over de persoonlijkheid.   Kortenberg geldt ook als Vlaams opleidingscentrum voor psychoanalytici  waar  opleidingsdagen gegegeven worden over “therapeutische denkmodellen in de kliniek: leertheorie, psychoanalyse en systeemtheorie”. In de Angelsaksische medische wereld wordt psychoanalyse niet meer serieus genomen en ook in Nederland is psychoanalyse als behandelkader geschrapt uit de terugbetaling door het College voor Zorgverzekeringen (CVZ) sinds januari van dit jaar. Een patiënte die “uit Kortenberg ontsnapte” vertelt ons het volgende: van bij het begin kreeg ik te horen dat ik heel afhankelijk was (van mijn man) en dat ik te veel naar hem opkeek. Of hij niet   te dominant was in de relatie? Mijn huisarts was er als de kippen bij om te bevestigen dat “mijn man mijn behandeling stuurde”. Hij maakte inderdaad de afspraken, hij reed me naar het ziekenhuis, consultatie of kinesist. Ik moest dus wel heel passief zijn. en voilà de oorzaak van alle problemen was gevonden. Ik was waarschijnlijk ooit misbruikt, had dit verdrongen, had een laag zelfbeeld, wat zelfs nog versterkt was door op een dominante man te vallen. Ik kreeg zware doses Sypralexa en dat in combinatie met het groepsdrinken  verergerde alleen maar de situatie. Ik die vroeger altijd zo opgewekt en  sociaal was,  tal van bevriende collega’s had, werd herleid tot een somber wrak , iets waar mijn man niet meer tegen kon.  Nu lopen er in de KU Leuven wel meerdere believers in psychoanalyse rond zoals psychiater dr. Lili De Vooght en prof. dr. Koen Demyttenaere. De KULeuven herbergt bovendien ook het “Center for Psychoanalysis and Psychodynamic Psychology”. Moet nog gezegd dat de grondlegger van de psychoanalyse de fantasy schrijver Sigmund Freud (1856 – 1939) is, uitvinder van de droomverklaring , de penisnijd, het oedipuscomplex, verdringing en projectie.  Eén van de kernuitgangspunten van psychoanalyse is dat al onze psychische problemen als volwassene zijn terug te voeren op (traumatische) ervaringen tijdens onze (vroege) jeugd. Vandaag zouden Freud een seksueel geobsedeerde noemen. De manier waarop Freud en zijn (moderne) volgelingen op zoek gaan naar “bewijzen” is er een van suggestie en inplanten van valse herinneringen. De analytici worden er op getraind om via hun manier van vraagstellen  confirmatie te bekomen van hun veronderstellingen. Daarom deze wetenschappelijke test van professor Hans Crombach: denk niet aan een ijsbeer! Wedden dat u de hele dag aan een ijsbeer denkt. Tussen haakjes, Freud  geloofde ook in telepathie en astrologie en was zwaar verslaafd aan nicotine en cocaïne. Het zijn de volgelingen van deze charlatan, (het woord komt uit l’Observateur)die in 1881 promoveerde   op het thema Über das Rückenmark niederer Fischarten (over het ruggenmerg van lagere vissoorten) tot doctor in de geneeskunde,  die onze CVS-patiënten behandelen. Terugbetaald door het Riziv. De patiënten uit Kortenberg, die denken de hele dag aan een kelk donkere Leffe van het vat.

 

Marc van Impe

15:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)

23 oktober 2011

Een blijspel in twee bedrijven. Deel 1 : Het teruggevonden geheugen

Soms overstijgt de werkelijkheid de verbeelding. Als ervaren blogger en journalist met meer dan veertig jaar ervaring ga je er van uit dat je zowat alles gezien hebt. Alle plezier, hoogmoed, hypocrisie, verdriet, wanhoop, venijn, valsheid, moed en lafheid. Je bent omgegaan met belletjetrekkers, hadjememaars, zakkenvullers en ander politiek en syndicaal tuig. Je hebt treinen gemist en soms liep je voor de locomotief uit. Je hebt gezwegen en gezweet. En luid het onrecht aangeklaagd. Maar telkens opnieuw moet je vaststellen dat je nog niet alles hebt gezien, gehoord en geleerd.

Als reactie op mijn blog over zelfverweer kregen we het volgende onthullende relaas doorgemaild van een CVS/ME patiënt die niet van plan is om bij de pakken te blijven zitten. Ik gebruik het woord onthullend omdat alle aantijgingen schriftelijk en gehandtekend door de betrokkene kunnen bewezen worden.

Stilte in de zaal, eerste scène.

In 1999 gaat een CVS/ME patiënt eenmalig op consultatie bij de bekende professor Van Houdenhove. Die trad toen nog niet officieel op als publiekopwarmer voor de CM en had het voortouw genomen in wat moest doorgaan voor CVS/ME onderzoek in België. De referentiecentra bestonden nog niet en patiënten trokken in goed vertrouwen naar de KU Leuven want daar zitten toch de knapste koppen van het land bij elkaar of niet soms? Het resultaat hoef ik u niet te vertellen. We hebben niet de hele dag.

Een goeie tien jaar later wil de patiënt in zijn tocht naar de katharsis die elke CVS/ME-er door moet, zijn medisch dossier opvragen. We laten de patiënt aan het woord: “Wel, eerst zegden ze dat het niet bestond, totdat ik het bewijs van het tegendeel kon terugvinden.” Inderdaad op 25 april 2011 schrijft hoofdgeneesheer professor F. Rademakers dat er geen consultatie, geen diagnose, dus ook geen patiëntendossier op zijn naam bestaat “ gezien het geen consult betrof van uzelf maar van uw vader…”.  De patiënt weet dat er hem veel mankeert maar zijn geheugen werkt wel nog naar behoren. Maar een mens kan maar beter twee keer zeker zijn. Daarom vraagt hij zijn ziekenfonds, CM, of ze nog sporen kunnen terugvinden van die onbestaande consultatie. En zeker op 3 mei bevestigt de CM dat er in 1999 op 16 juli wel degelijk een consultatie was bij professor Van Houdenhove, niet van de vader maar van de zoon. En keurig wordt daar het honorarium van 46,21 € en het terugbetaalde bedrag van 35,23 €  bij vermeld.  Op 5 mei mailt onze patiënt zijn attest dat bewijst dat niet hij maar de administratie van de KU Leuven daast. Waarop mevrouw Carla Mondelaers van de Ombudsdienst van de KU in haar pen kruipt. “Naar aanleiding van uw e-mail … in verband met uw verzoek om afschrift van gegevens uit uw patiëntendossier heeft nader onderzoek en overleg plaatsgevonden. Wij vernemen hierbij  dat er inderdaad een misverstand was inzake het consult bij prof. dr. B. Van Houdenhove en de beschikbaarheid van het bijbehorend verslag. Vervolgens heeft mevrouw Renneboogh, op uw aangeven en verduidelijking, dit verder dan de onmiddellijk beschikbare bestanden, nagekeken en gevonden. Prof. dr. K. Demyttenaere heeft in vervanging van Prof. Van Houdenhove de verslagen nagekeken. Zoals u wellicht weet, zijn er wettelijke beperkingen bij het recht op afschrift van dossiergegevens, die maken dat hetgeen aan de patiënt kan gegeven worden, steeds dient nagekeken te worden om aan deze criteria te toetsen (u vindt hierover meer informatie als bijlage). Prof. Demyttenaere heeft uw vraag naar dit verslag overwogen, en nadien werd u meegedeeld dat hiervan geen afschrift zou gegeven worden, maar dat prof. Demyttenaere bereid is om u in een gesprek hierover meer toelichting te geven. We vernemen verder ook dat alle relevante medische informatie opgenomen werd in de medische verslagen die u toegestuurd kreeg. lndien uw huisarts nog bijkomend informatie wenst, kan hij alsnog contact opnemen met de behandelende artsen.”

De Ombudsdienst levert dus goed werk: hij beschermt de patiënt tegen zichzelf, en beschermt de universiteit tegen de patiënt. Resultaat: er is dus wel een dossier maar dat is zo zwaar dat u dat niet kan dragen, bovendien zou u het niet begrijpen, en zijn het uw zaken niet. Einde van het eerste bedrijf. Er zijn koffie en frisdranken bij de balie.

Marc van Impe

12:59 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)