05 maart 2017

Een nieuwe stap in de ontwikkeling van de netiquette


Ida Anna Haugen was de dagelijkse tirades beu. Als chef-redacteur van de website van de Noorse televisiezender NRK werd ze om de haverklap geconfronteerd met vaak irritante, ongepaste, soms idiote, racistische, seksistische of denigrerende reacties op de artikels die haar journalisten publiceerden.


Het fenomeen is universeel gekend. Sommige mensen kunnen het niet laten. Ze moéten hun verbaal spuug kwijt. Journalisten hebben daarmee leren leven, maar andere lezers van de nieuwsartikelen kunnen zich er mateloos aan storen. En het geval wil dat dergelijke reacties gelijkaardige reacties provoceren. Nog ergerlijker is dat de reageerders vaak het artikel niet volledig of te snel gelezen hebben. Ook in ons land zijn media opgehouden met de online publicatie van lezersreacties.


Een oplossing is een webmaster die snel en meedogenloos ingrijpt. Maar in Noorwegen werd zo'n radicale ingreep vermeden. NRK heeft een nieuwe methode gevonden om scheldreacties op nieuwsartikels te vermijden. Wie een comment wil schrijven op een artikel moet eerst een korte quiz afleggen om te bewijzen dat hij het stuk wel degelijk gelezen en begrepen heeft. Wie eerst 15 sec moet nadenken laat zich misschien weerhouden om emotioneel te reageren, redeneert de zender. Het blijkt overigens dat nogal wat lezers geconfronteerd met deze opgave het desbetreffende artikel later (op de dag) nog eens aanklikken en pas dan reageren.


De test werd ontwikkeld door het Nieman Lab van de Nieman Foundation for Journalism van de Harvard University. De test is twee weken geleden gestart en zal waarschijnlijk over het hele Noorse net uitgerold worden.
Meer info: http://nieman.harvard.edu/news/

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

06 november 2014

Maggie in Wonderland

De verwachtingen voor de nieuwe minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken waren groot, te groot zelfs...De tegenwerking die later mag verwacht worden, komt neer op het effect van een aangetrokken handrem op een achtcilinder op volle toeren. Zij die te veel hopen en zij die te veel afremmen, lijden allebei aan dezelfde kwaal: een slecht geheugen.

 "Het is een armzalig soort geheugen dat alleen maar achteruit werkt," zegt de White Queen in Alice in Wonderland. Zo'n geheugen is zwak en onbetrouwbaar. Het fluistert verzonnen herinneringen in, zodat het verleden voortdurend verandert. Maar wat gebeurt er met de toekomst als het verleden verandert?

Daarom zijn columnisten nodig. Wij zijn er om ethische én politieke vragen te stellen. Ik citeer in deze graag Juan Gabriel Vàsquez, auteur van het zopas verschenen De reputaties. Wij hebben een publieke rol omdat we de werkelijkheid vanuit een ethisch oogpunt bekijken, politici doen dat niet. Zij verengen debatten tot politieke discussies. En slechts zelden proberen ze de kwesties vanuit een menselijk standpunt te bekijken.

Welke levens ze daarbij verwoesten, wie ze benadelen met hun beslissingen, die vragen stellen ze zich niet. De nieuwe minister van V&SZ moet zich die vragen stellen. Zij is geen juriste die leeft van de abstractie die beweert een ethisch beginsel in een tekst te consolideren. Zij is een arts, die geen ambtenarenverleden, maar een praktijkverleden heeft. Een arts gaat om met bloed, sappen, excreties, hormonen en de essentie van de mens, het bewustzijn  dat door dat alles beïnvloed wordt.

Een praktiserend arts en een journalist hebben meer gemeen dan ze op het eerste gezicht vermoeden. Daarom is het schrijven van een column zo intens en zo vermoeiend, het zorgt voor spanningen. Elke column is autobiografisch. De arts is de biograaf en de auteur van zijn omgeving. Artsen en journalisten maken de beschrijving van de toekomst. De White Queen heeft respect voor hen. Maar dat betekent nog niet dat we heilig verklaard moeten worden.

De jurist interesseert zich voor de feiten. De emoties blijven buiten beschouwing. Journalisten en artsen kijken naar de wereld met de ogen van een alfa: met verwondering. Om te beginnen waar we vandaan zijn gekomen. Deze minister weet dat ze niet met een gouden lepel in de mond geboren werd. Ze houdt aan de sociale identiteit die iedereen heeft in de verzorgingsstaat. Maar ze is keihard als het over responsabiliteit gaat. Zo iemand moet niet heilig verklaard worden. Krediet volstaat.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

11:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 april 2012

De waarheid

Een keer per jaar moet ik te horen krijgen dat wat ik doe eigenlijk niet werken is. Want je schrijft toch graag, hoor ik dan.  Ach, ik reageer al lang niet meer. Journalistiek moet zowat het enige vak zijn waar iedereen van denkt dat hij het ook kan. Ik wil ze geen eten geven, de amateurs die zichzelf  aanpraten dat ze ook journalist zijn. Daarentegen ken ik geen enkele journalist die er aan denkt zichzelf arts of apotheker te noemen. Maar goed, het gaat over dit leuk vak. Ik vind het nog altijd leuk, maar daarom betekent dat nog niet dat het vanzelf gaat. Leuk is niet altijd gemakkelijk, bedacht ik, toen ik op zoek was naar de achtergrond van een politieke beslissing die eerst wit en daarna zwart werd. De politicus van dienst liep in 48 uur de cirkel rond. Waarom?  Ik liep zoals zo vaak telkens vast in hardnekkige leugens of stilzwijgen. Voor een journalist begint pas dan de uitdaging. Je gaat het probleem tegemoet in de wetenschap dat je net zo goed kunt stuklopen als slagen. Frustraties vergroten het plezier  en het vertrouwen dat als je doorzet je uiteindelijk bij de oplossing komt. Of niet. Zo moet idealiter ook een arts zich voelen die geconfronteerd wordt met een zieke patiënt die zich niet zo maar laat labelen. De journalist die angst heeft te mislukken  is net als de dokter die vreest zich belachelijk te maken, bezig in het verkeerde vak. Zowel laffe journalisten als angstige dokters doen zichzelf en de maatschappij tekort. Amateurs hebben al lang afgehaakt. Die leggen liever uit waarom koud water nat is. Minder risico, zie je. Bedenk dan dat ze waarschijnlijk zelf een zitje hebben in een comiteetje van de watermaatschappij.  Op de duur kom je bij Orwell terecht: big brother bepaalt wat je leest en wat je voorgeschreven krijgt. De gedachte alleen al dat de waarheid op stofnaam verstrekt wordt! Poetin zou het niet beter hebben kunnen bedenken. Dank je, maar nee,  bedankt!  Ik kleur liever eens buiten de lijntjes. Wedden dat u dat liever leest. Leuk toch?

Marc van Impe

20:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)